Skírnir

Árgangur

Skírnir - 01.12.1905, Blaðsíða 53

Skírnir - 01.12.1905, Blaðsíða 53
Einar Benediktsson. 341 Kvæðura Einars Benediktssonar má að nokkru leyti skifta í tvo fiokka eftir efni þeirra. Annars vegar eru þau kvæði hans, sem telja má tækifærisljóð og ættjarðar- kvæði. Hann hefur jafnan. svo sem hann á ætt til, látið sig landsinál miklu skifta, sérstaklega baráttuna fyrir sjálfstæði þjóðarinnar. Af þeim rótum eru mörg kvæði hans runnin. Hann grípur hörpuna til að brýna fyrir þjóðinni þau sannindi, sem honum virðast henni mest þörf að heyra, og kvæði hans verða þá i raun og veru hugleiðingar um landsmál, um það hvers vér þurfum sem þjóð — hvataljóð og heimsádeilur. Hugsjónir hans í þess- um efnum eru góðar og gildar og kvæðin eru snjöll, mælsk og andrík; þau hrífa á þeirri stundu, sem þau eru kveðin; þau eru vængjuð orð, sem segja það sem þjóðin finnur ljóst eða óljóst á líðandi stund, og hafa því sitt verk að vinna. En ekki eru það þau kvæðin, sem lifa lengst. Lífskjörin breytast og mennirnir með. Þegar sá tími kemur, að þjóðin hefur kipt þvi í lag, sem nú er að, og nýjar kröfur, nýjar hugsjónir vakna, þá geta slík kvæði ekki lengur verið orðin, »sem leysa bundna þrá«, farvegurinn, sem tilfinningarnar streyma um að ósi hins nýja markmiðs. Þau eru of tímabundin til þess. Þegar t. d. fiskiveiðar vorar verða komnar í æskilegt horf, þá þarf ekki lengur að segja: Hve skal letigi dorga, drettgir, dáðlaus upp’ við sand? Hið eina sem getur haldið lífmu i slíkum þjóðmálakvæð- um er ástríða, eldmóður, er sé svo sterkur, að menn hríf- ist ósjálfrátt með, gleymi stund og stað og sjái ekki annað en skáldið sá. »Skynsamlegt vit« í hugleiðingum skáldS- ins megnar ekki, þegar frá líður, að hrífa menn með sér. Þar standa orð Ibsens stöðug: Aldrig svultner der en löftniug af et regnestykkes dröftniug.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96

x

Skírnir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skírnir
https://timarit.is/publication/59

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.