Morgunblaðið - 11.09.2002, Blaðsíða 32

Morgunblaðið - 11.09.2002, Blaðsíða 32
MINNINGAR 32 MIÐVIKUDAGUR 11. SEPTEMBER 2002 MORGUNBLAÐIÐ Klukkan er rétt að verða átta, Sara farin í skólann, strákarnir í leik- skólann og við hjónakorn- in ásamt litlu prinsess- unni á leiðinni í vinnuna. Undirbúningur fyrir eril- saman dag á Kaffi París er að hefjast. Allt gengur sinn vana- gang og þegar niður í eldhús er komið heyrum við vinalegt fótatak, hringl í lyklum, þú hverfur inn á skrifstofu eitt andartak, kemur svo inn í eldhús og segir ,,Góðan dag! Þetta er falleg- ur dagur.“ Anna María litla ljómar eins og sólin þegar hún sér afa sinn koma inn og þú segir: ,,Anna mín, ertu farin að stjórna svolítið?“ Svo ferðu upp og drekkur kaffi með körl- unum. Þetta er hefðbundin byrjun á deginum. Starfsstúlkurnar vita að þú deilir rúnnstykkinu þínu með Lissa vini þínum og vilt alls ekki sjá smjör eða egg á diskinum þínum. Eftir skraf og diskúteringar hefur þú svo daginn og gengur í hin ýmsu störf sem viðkoma rekstrinum. Hvort sem það er að sjá um uppgjör, fara út í banka, sópa stéttina, þrífa gluggana eða taka af borðum og hreinsa til í salnum, þú ert alltaf sýnilegur. Já, þín er líka sárt saknað í Skild- inganesi 53, þar er skarð fyrir skildi. Við reynum að hlýja okkur og hugga við minningabrot sem við eigum um þig. Ágúst Leó og Lárus eru alltaf að spyrja um þig og hvort þú komir nú ekki bráðum, enda voru börnin okkar svo hænd að þér, öll alin upp í eldhús- inu á Kaffi París með þeim forrétt- indum að kynnast þér svo vel og fá að umgangast þig nánast daglega. Það skipti þig líka svo miklu máli að hlut- irnir væru ,,í lagi“ eins og þú orðaðir það. Það er mér svo kært hversu annt þér var um velferð okkar Bödda og barnanna og hversu vel þú fylgdist með því að allt gengi vel. Ég veit að elsku Böddi minn hefur ekki aðeins misst föður heldur líka sinn besta vin. En það var ekki bara að þú bærir hag þinna nánustu fyrir brjósti heldur varstu ötull stuðnings- maður hinna ýmsu góðgerðarmála. Minnisstætt er mér t.d. þegar þú varðst sjötugur, en þá kom fram í til- kynningunni um afmælið að blóm og gjafir væru vinsamlegast afþakkaðar en fólki var bent á að láta styrktar- sjóð Barnaspítala Hringsins njóta þess. Svona öðlingar eru vandfundn- ir. Með tengdapabba er genginn góð- ur félagi, húmorískur, traustur og skemmtilegur maður sem var fjöl- skyldunni kletturinn sem leitað var skjóls undir. En einnig maður sem setti mikinn svip á miðbæinn og fegr- aði og bætti mannlífsflóru hans. Ég kveð þig elsku tengdapabbi, klökkum huga, með mikilli virðingu og þökk. Ingibjörg Lárusdóttir. Elsku afi minn. Það er sárt að þurfa að kveðja og ég trúi ekki ennþá að þú sért farinn, en ég man bara KETILL AXELSSON ✝ Ketill Axelssonfæddist í Reykjavík 20. apríl 1930. Hann lést á Landspítalanum 29. ágúst síðastliðinn og var útför hans gerð frá Dómkirkjunni 9. september. hvað þú vildir drífa þig í þessa hjartaaðgerð og hætta þessarri vitleysu eins og þú orðaðir það. Það er ekki hægt að segja annað en þú hafir verið skemmtilegur per- sónuleiki og það er ekki bara við fjölskyldan höf- um misst mikið heldur einnig miðbær Reykja- víkur. Ég held að fólk sem ekki þekkti þig vel hafi oft misskilið þig og ekki áttað sig á hvað þú varst hlýr og mikill karakter. Þú gast verið harður í horn að taka en hlýjan var alltaf í fyrirrúmi og alltaf heyrði maður þig hrósa fólki í hástert þó ekki fengi það endilega að heyra það sjálft. Sjálf fór ég ekki að átta mig á þér almennilega fyrr en í seinni tíð. Því var eina leiðin að brosa og gera grín að þér á móti. Þú talaðir oft í frösum og það voru margir gullmolarnir sem fuku af þín- um vörum eins og þegar þú sagðir alltaf ,,þú veist að lífið er erfitt fyrstu 100 árin en síðan lagast þetta“ og þegar þú ávarpaðir mann stundum ,,þú“ og svo fékk maður yfir sig roms- una af heilræðum og þá sérstaklega fyrirlestrana um mikilvægi menntun- ar og dugnaðar. Það var dýrlegt að fylgjast með þér í jólaboðunum þar sem þú sast við enda háborðsins útí horni og sagðir okkur hinum til og kallaðir reglulega til ömmu ,,mútta mín þetta er stórkostlegur matur hjá þér“. Þú hafðir alltaf mikinn áhuga fyrir því sem við fjölskyldan vorum að gera og ósjaldan kominn með klærnar í að aðstoða við ótrúlegustu hluti eða vild- ir amk. vera inní málunum. Það er svo góð tilfinning að eiga góða að og það var svo sannarlega hægt að segja það um þig. Þú varst kletturinn okkar allra og það er stórt skarð höggvið í fjölskylduna. Þú passar nú uppá hann Ketil litla fyrir okkur. Saknaðarkveðjur, Guðbjörg Karen Axelsdóttir. Fyrstu persónulegu kynni mín af Katli Axelssyni voru árið 1965 er und- irritaður lenti í bílslysi norður í Fnjóskadal. Ketill kom þar að slys- stað ásamt eiginkonu sinni Margréti Gunnlaugsdóttur og þau sýndu mikið öryggi við leiðbeiningar og aðstoð, en hann, bifvélavirkinn, sá strax hvernig best væri að standa að málum. Stuttu síðar, í fríi og sól á suður á Spáni, gafst betri tími til þes að kynn- ast þessum góða dreng. Næstum daglega ræddum við um landsins gagn og nauðsynjar, atvinnulíf og pólitík, þar var hann ákveðinn í skoð- unum. Við skemmtum okkur við minigolf og kom þá vel í ljós keppn- isskap og fylgni sem hann hafði í mál- um. Það gladdi hann að sigra. Aldrei var hann tapsár en hafði yndi af leikn- um. Einnig urðu til á þessum tíma drög að samkomulagi um uppbyggingu húsnæðis hans í Austurstræti 12a, þar sem seinna reis Óðal við Aust- urvöll og Nautið í Austurstræti. Sammælst var um að ganga þannig frá húsnæðinu að byggt væri upp í skarð sem var milli húsanna Austur- stræti 10 og 14 sem myndaði loks heila jafna húslínu milli Austurstræt- is og Austurvallar á þessum kafla. Ketill sýndi í samningaviðræðum þessum að um leið og hann hélt vel á sínum hlut var hann bæði sanngjarn og raunsær. Ketill Axelsson var maður sem lét verkin tala, var maður athafna og það var aldrei nein lognmolla í kringum hann. Hann keypti jörðina Kollabúðir við Þorskafjörð. Beitti sér fyrir laxa- rækt í Þorskafjarðará og Músará sem liggja að landinu og byggði þar bæði lítinn flugvöll og flugskýli, en hann hafði lokið einkaflugmanns- prófi. Það var í mikið ráðist er Ketill keypti hlut systkina sinna í fasteign- inni Austurstræti 14. Um margra ára skeið voru rekin þrjú fyrirtæki á jarð- hæðinni, Verzlunin London og Lond- on dömudeild, fyrst í rekstri Ketils og Margrétar og síðar undir stjórn Ax- els sonar hans, en einnig var fyrir- tæki P & Ó á jarðhæðinni. Þegar P & Ó hætti störfum varð að finna grund- völl fyrir góðri nýtingu jarðhæðar- innar. Þá stofnuðu þau hjónin Café Paris sem sett hefur svip sinn á mið- borg Reykjavíkur. Hefur fyrirtækið notið styrkra handa samhentrar fjöl- skyldu, barna, barnabarna og tengdabarna. Þá ber að nefna sér- staklega að Margrét eiginkona hans og Axel sonur hans hafa lagt mikið af mörkum án þess að á nokkurn hátt sé gert minna úr framlagi annarra. Við teljum það mikið lán að hafa átt Ketil og fjölskyldu hans að vinum í yf- ir 30 ár, margs er að minnast og þá sérstaklega tímamóta og fagnaðar- stunda fjölskyldunnar á glæsilegu heimili þeirra, ferða á óðalið í Kolla- búðum eða heimsókn í sumarbústað- inn í Hestvíkinni. Fjölskyldan hafði alla tíð forgang og sérstakan stað í hjarta hans. Vel- ferð fjölskyldunnar, systkina, barna og barnabarna var ávallt í fyrirrúmi ásamt góðum hópi gamalla vina. Hag- ur þeirra var hans gleði, sem fékk hann til að ljóma, en þegar mótlæti eða erfiðleikar steðjuðu að var stuðn- ings að vænta frá honum. Hann var einlægur og sterkur bakhjarl ef á þurfti að halda. Þú vissir alltaf hvar þú hafðir þennan mann, hann var ávallt hreinn og beinn í öllum samskiptum, hver sem í hlut átti. Að leggja gott eitt til þar sem hann mátti og veita góðum málum stuðning með fjárframlagi gladdi hann, sérstaklega þar sem þörfin var brýn. Ekki hafði hann þó mörg orð þar um. Snyrtimennska og góð umgengni einkenndi hann og var vel sjáanleg. Um áratugaskeið þvoði hann sjálfur alla glugga á jarðhæð Austurstrætis 12a og 14 og sópaði frá sínum dyrum í upphafi hvers dags. Ketill var kröfuharður jafnframt því að vera hvetjandi og ráðagóður um þau mál sem hann þekkti vel til. Ketill var skapmikill maður, en ekki ósanngjarn og þeim sem kynnt- ust honum vel var ljóst að undir hrjúfu yfirborði sló gott hjarta. Biðin eftir síðustu aðgerð var löng, alltof löng Hann hafði tekist á við veikindi mörg undanfarin ár og sýndi þá mikinn lífsvilja og styrk en mikill dráttur sem varð á nauðsynlegri að- gerð markaði greinilega afturför. Falskt öryggi í heilbrigðismálum þar sem biðlistar lengjast og bið eftir lífsnauðsynlegum aðgerðum tekur mánuði og ár getum við ekki sætt okkur við. Þessu ástandi þarf að breyta strax. Þegar kemur að leiðarlokum í bili er okkur efst í huga þakklæti fyrir áralanga vináttu, drengskap og góð samskipti sem aldrei bar skugga á. Eftirlifandi eiginkonu Ketils og fjölskyldunni allri vottum við samúð og biðjum algóðan guð að miskunna. Minningin um góðan dreng er þeirra styrkur. Þórdís og Haukur. Ketill Axelsson er fluttur. Hann hefur kvatt borgina sína Reykjavík, kvatt þennan heim. Hann er sestur að í Guðannaborginni, sestur að í æðri heimi. Hann starfaði við Austurvöll, þar sem hlutirnir gerast í okkar landi. Hann starfaði rétt hjá styttu Jóns Sigurðssonar. Þeir voru um margt líkir nágrannarnir, réttsýnir leiðtog- ar, trúðu á framtak einstaklingsins, réttu öðrum hjálparhönd, skiluðu góðu lífsverki. Ketill var ekki allra. Hann setti svip á bæinn. Reykjavík er ekki söm eftir. Ketill þekkti marga forystumenn sem starfað hafa við Austurvöll á undanförnum áratugum. Hann hafði sinn sérstaka hátt á að berjast fyrir því sem betur mætti fara og stakk hugmyndum að mönnum, sem áttu leið hjá og hann taldi líklega til að geta komið góðum hlutum í verk. Vinátta okkar Ketils hefur varað í áratugi. Ég átti þess kost að eiga tíma með honum nokkrum sinnum í sum- ar. Við fórum í göngutúra og bíltúra á fallegustu sumardögunum og rædd- um saman um málefni dagsins, um framtíðina. Hann var heimavið vegna þess að hann var að bíða eftir að kom- ast í hjartaaðgerð þar sem skipta átti um hjartaloku. Hann lét sig hlakka til að fá heilsuna aftur. „Þetta verður ekkert mál. Bói bróðir fór í þessa að- gerð fyrir mörgum árum og lifir góðu lífi.“ Ég stakk að honum að hvort sem aðgerðin tækist eða ekki þá fengi hann heilsuna aftur. Það hefur nú gengið eftir. Við sem eftir lifum átt- um þó öll von á að aðgerðin tækist og við ættum eftir að eiga langan tíma saman. Mennirnir gera áætlanir en Guð einn ræður. Ketill Axelsson hafði lokið lífsstarfinu. Ég læt mig hlakka til að hitta hann aftur í öðrum tíma, í öðru rúmi. Fjölskyldan var Katli mikilvægust og hann var mjög stoltur eiginmaður faðir og afi. Hann lagði sig allan fram við að sjá hag þeirra sem allra bestan. Í dag ríkir bæði sorg og gleði í hjarta mínu. Sorg yfir missi vinar míns og gleði yfir að hafa fengið að vera sam- ferða þessum einstaka manni. Ég votta Maggý, börnunum og fjölskyld- um mína dýpstu samúð. Ég kveð með virðingu góðan vin sem ég mat mikils. Sverrir Vilhelm Bernhöft. Í dag er til moldar borinn Ketill Axelsson kaupmaður. Ég kynntist honum og konu hans Maggý þegar ég var unglingur í Hlíðunum og var mik- ið inni á heimili þeirra í Engihlíðinni með vinkonu minni og dóttur þeirra Soffíu Ólöfu. Í gegnum árin höfum við heimalningarnir eins og við köllum okkur ekkert minna verið inni á heimili Ketils og Maggýjar þó svo að við höfum elst, vegna þess að hlýja og gestrisni þessa fólks er óendanleg og allir sækjast í þeirra félagsskap. Við höfum oft verið gestir í sumarbú- staðnum á Þingvöllum, stað sem Katli þótti mikið vænt um, og fengið að njóta þessa sælustaðar með honum. Í fyrra þegar við hjónaleysin urð- um fyrir áfalli erlendis fékk ég ásamt syni mínum að gista í kjallaranum á Ægisíðunni í tæpa tvo mánuði og seinna þegar við fluttum svo heim til Íslands fyrir rúmu ári fengum við Sigurpáll aftur að vera hjá þeim í nokkrar vikur. Gestrisni Ketils og fjölskyldu hans nær út fyrir öll mörk og þar er gleðin og hlýjan allsráðandi. Þessari hlýju og gestrisni munum við aldrei gleyma og fyrir hana erum við óendanlega þakklát. Ketill var maður með gott og stórt hjarta og við lítum á það sem forrétt- indi að hafa fengið að kynnast honum. Hann var jákvæðasti maður sem við höfum hitt og þann kost ætlum við að taka til fyrirmyndar og kenna okkar börnum. Við geymum í hjartanu minningar um leikhúsferðina sem við fórum í febrúar á þessu ári og hlátur Ketils mun fylgja okkur og ylja okkur um hjartaræturnar í komandi fram- tíð. Við munum sakna þess að sjá hann ekki í miðbænum og á Kaffi París, vel klæddan að vanda, en vitum að hann er kominn í fulla vinnu ann- ars staðar, enda örugglega ekki bara til vandamál á jarðríki sem þarf að leysa. Miðbær Reykjavíkur hefur misst eitt sitt hlýjasta og tryggasta blóm sem nú flyst yfir til annars heims, sest þar að og blómstrar. Elsku Maggý, Sossa, Böddi, Gulli, Axel og Nonni, við biðjum guð að styrkja ykkur og hugga. Við kveðjum Ketil Axelsson herramann með sökn- uði, þökkum en umfram allt virðingu. Hildur Jakobína Gísla- dóttir, Sigurpáll Scheving og Egill Breki. Okkar kynni hófust fyrir tæpum tíu árum þegar Ketill og fjölskylda hans opnuðu Café Paris. Á þessum árum náði ég að kynnast manni sem kannski ekki allir sáu. Ketill var ekki maður sem hvarf í fjöldann. Ekki þurfti að vera í nokkrum vafa um hvað það var sem hann vildi eða fannst. Café París var hans yngsta barn. Draumur sem hann gerði að veru- leika og vildi gera allt til að viðhalda. Þangað mætti hann snemma á morgnana. Fylgdist með að allt væri eins og hann vildi hafa það. Jafnvel síðustu mánuðina, svo lengi sem hann var rólfær, kom hann á skrifstofuna. Fékk sér kaffi og rúnstykki með vin- um sínum og gerði það sem þurfti að gera. Allt mátti bæta og öllu mátti redda til að fyrirtækið gengi sem best. Það var engin sendiferð eða smá redding of ómerkileg til að hann færi. Einu sinni skáti alltaf skáti, sagði hann og var farinn. Á fyrsta ári mínu í vinnu hjá hon- um efaðist ég oft um hann. Skildi ekki alltaf hvert hann var að fara. Í dag stend ég eftir með þann sannleika að Ketill er besti húsbóndi sem ég hef unnið fyrir. Hann stóð alltaf við sinn hlut og vildi gera vel við starfsfólk og viðskiptavini. Stundum greindi okkur á um leiðir en hans meining var alltaf góð. Hann hafði brennandi áhuga á því að efla miðborgina og honum tókst það. Fyrir hönd starfsfólksins á Café París vil ég senda fjölskyldu Ketils og vinum samúðarkveðjur. Munið að þetta er verst fyrstu hundrað árin. Jón Árni Jóhannesson. Tryggur vinur og góður félagi er látinn. Fyrir aldur fram að manni finnst því lífsgleðin og viljinn til að taka virkan þátt í lífinu einkenndu alla ævi hans. Hann var ekki allra og allir voru ekki hans en tryggari vin er vart hægt að eignast. Fjölskyldu sína og vini bar hann á örmum sér og átti traust þeirra og virðingu óskipta. Hann var einstakur persónuleiki, við vorum ekki alltaf sammála en vinátta og væntumþykja sáu um kímnina og brosið sem fylgdi. Við fráfall Ketils Axelssonar er skarð fyrir skildi. Hluti af miðbæ Reykjavíkurborgar hefur misst sinn fasta punkt og verður hann aldrei sá sami. Okkur og fjölskyldu okkar var hann sannur vinur og stórlyndi hjarta hans snart okkur öll og munum við geyma minningu hans eins lengi og okkar nýtur við. Við vottum elsku Maggý og fjöl- skyldu hennar okkar dýpstu samúð og biðjum góðan Guð að styrkja þau. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. (V. Briem.) Þórunn og Harald Snæhólm. Ég vildi með þessum fáu orðum minnast hans Ketils. Ég er búinn að þekkja hann frá því að ég fyrst man eftir mér, en hann var giftur móð- ursystur minni, henni Maggí. Þau eru óteljandi skiptin sem að ég hef komið á heimili þeirra hjóna og var Ketill sannur höfðingi heim að sækja hvort sem það var heima eða í sumarbú- staðnum. Þær eru margar minning- arnar sem hafa flogið í gegnum hug- ann eftir að ég fékk fregnir af andláti Ketils. Eins og alltaf standa sumar þeirra uppúr og minnist ég þá viku- dvalar á Kollabúðum og nú hin síðari ár reglulegar heimsóknir hans á vinnustað minn þar sem umræður um bíla bar hæst enda höfðum við báðir mikinn áhuga á bílum. En það sem stendur efst í minningarstaflanum er ökuferð í byrjun september í fyrra, en þá fórum við saman á forláta Cad- ilac-bifreið Ketils í það sem átti að vera smá „rúntur“ en varð að tveggja tíma ökuferð um bæinn þar sem við ræddum um heima og geima. Vart mátti á milli sjá hvor okkar hafði meira gaman af þessari ökuferð og því miður náðum við ekki að endur- taka leikinn í ár. Elsku Maggí, börn, tengdabörn og barnabörn, ég votta ykkur innilega samúð. Minningarnar munu ylja okk- ur um hjartarætur um ókomin ár. Kristinn Gretarsson. Kveðja frá Rótarýklúbbi Kópavogs Ketill Axelsson félagi okkar í Rót- arýklúbbi Kópavogs er fallinn frá. Sérfræðingar í blómaskreytingum við öll tækifæri Skólavörðustíg 12, á horni Bergstaðastrætis, sími 551 9090.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.