Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						14
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 18. APRÍL 1971
BOKMENNTIR - LISTIR                                                      BÓKMENNTIR - LISTIR
BÓKMENNTIR - LISTIR
Myndlistarsyrpa
SÁ ER þetta ritar álítur rabb-
þætti í syrpuformi nauðsynlega
til að komast í nánari tengsl við
lesendur og jafnframt æskilega
tilbreytingu frá þröngu formi
listrýnis. Hvíld er ekki síður
nauðsynleg Lnn á milli, því ella
er hætt við ritleiða vegna þess
hve fátt er um stóra viðburði í
íslenzku myndlistarlífi, sem
fengur og tilbreytni er að rita
um.
í janúar sl. voru hér á ferð
tvær sýningar, sem rétt er að
staðnæmast við í upphafi þess-
arar yfirlitssyrpu, því að báðar
voru þær verðar eftirtektar.
Vil ég fyrst nefna sýningu Rud
olfs Weissauer í innrömmunar-
verkstæði Guðmundar Árna-
sonar í Bergstaðastræti, en þar
sýnir þessi listamaður reglu-
lega á ferðum gínum milli gamla
og nýja heimsins. Weissauer er
fyrst og fremst grafíker í eðli
sínu og hefur náð mikilli leikni
á mörgum sviðum þessarar heill
andi listgreinar. Akvarellur
hans eru lyriskar í gerð sinni,
— stemningamyndir, þar sem
fram kemur viss litnæm kennd.
Átakamaður er Weissauer ekki
í list sinni, að því leyti, að
hann er ekki sérlega djarfur í
meðferð lita og forma, teflir
sjaldnast á tæpasta vaðið, en
heldur sér við hina hljóðlátari
tóna og vinnur af mikilli kost
gæfni   úr   þeim.
1 Norræna húsinu sýndi Svala
Þórisdóttir um svipað leyti 18
tússmyndir sem hún gerði í Kór
eu, unnar á pappír gerðan úr
hrísgrjónajurtinni. Þetta voru
vel unnar myndir á íslenzkan
mælikvarða    og    mjög    austur-
Efni:   POP
Flytjandi:
ERLA    STEFÁNSDÓTTIR
Útgáfa:   TÓNACTGÁFAN   .
Góða  nótt,  Draumskógur,
Mér Uður betur, Hver er sælli
en  fleygur  fugl.
Við að hlusta á þessa plötu,
má öllum vera ljóst, að Erla
Stefámsdóttir er ein af okkar
beztu dægurlagasöngkonum, að
minnsta kosti þegar um er að
ræða vögguvísur og önnur þau
lög, sem kalla á blíðu í túlkun.
Erla er ekki mjög þekkt. Hún
aöng fyrir nokkrum árum með
Ingimar Eydal á Akureyri, en
settist síðan í helgan stein og
fór að hugsa um börn og buru.
Þetta er ein af þeim plötum,
þar sem undirleikurinn er keypt
ur að erlendis frá, að undan-
skyldu einu lagi, þar sem Gunn
ar Þórðarson og Sigurjón Sig
hvatsson aðstoða á gítar, flautu
og bassa, og væri gaman að
yita hve Gunnar hefur verið við
riðin margar íslenzkar plötur,
en þær eru ófáar.
En þrátt fyrir það að undir
Framh. á bls. 23
lenskar í öllu svipmóti, jafnvel
svo mjög, að ókunnir gátu hald
að þar væri Kóreumaður að
sína verk sín. Verður að álykta
af þessu, að Svala hafi ekki enn
þá fundið sitt eigið túlkunar-
form, því að þá er ranglega far
ið að viðfangsefni, þegar menn
reyna að tileinka sér viðhorf
heimamanna á eigin landi, í stað
þess að bæta þar við eigin sýn
og persónulegri lífsreynslu. Im
pressjónistarnir tileinkuðu sér
einmitt margt úr austurlenzkri
myndlist og nútímamenn hafa
einnig gert það, t.d. þeir, Sern
hafa notfært sér hinar léttu og
töfrandi línur Kalligrafíunnar.
Er þá um að ræða að hagnýta
og þróa viss einkenni í list ann
arra og bæta við eigin lífs-
reymslu, og við slíka víxlverk-
un sprettur ósjaldan nýtt líf og
nýtt gildi verður til. Þannig hafa
svo austurlenzkir listamenn einn
ig hagnýtt sér evrópsk og amer
ísk listgildi og gert það, margir
hverjir, eftirminnilega og á
mjog svo persónulegan og aust
urlenzkan hátt. Svala benti á
það í sambandi við gagnrýni,
að hún væri enn á þroskabraut
sem er rétt og er því sanngjamt
að láta hér staðar numið og bíða
næstu sýningar hennar. — Víst
er að hæfileika á hún til og
það er von mín að henni auðn-
ist að þroska þá til persónu-
legra umsvifa.
LÖGVERNDUN   OPINBERRA
BYGGINGA
í tilefni frumvarps til höf-
undalaga þykir mér rétt að
vekja athygli á því, að opinber-
ar byggingar svo sem skólar,
kirkjur o. fl. þurfa ekki síður
að njóta lögverndar eða frið-
unar á þann hátt, að hverjum
og einum sem með forráð slíkra
bygginga fer, um lengri eða
skemmri tíma, leyfist ekki að
öllu leyti á eigin spýtur að
ráða menn til skreytinga
þeirra. Setja þarf einnig ákvæði
um staðsetningu hluta frá gef-
endum, því að mörg dæmi eru
til þeas að gjafir haifi inrjög
raskað til verri vegar stemningu
í guðshúsum og skólum. Það
er búið að íþyngja of mörgum
kirkjum hérlendis með lélegum
altaristöflum og rafmagnsorgel
um, sem raska stærðarhlutföll
um og helgi gamalla guðshúsa,
ásamt   ólistrænum   skírnarfont-
um, •— búið að múra yfir nógu
mikið af listilega hlöðnum húsa-
og kirkjuveggjum svo og mála
lélegar myndir á skólaveggi.
Eitthvert aðhald þarf að koma
hér til, það á að vera sómi ef
atofnun vill þiggja gjöf en hún
á ekki að vera skyldug til að
taka við öllu sem til hennar
berst. Það sem kemur inn í slík
ar byggingar þarf sannarlega að
vera þroskandi, vekja til um-
hugsunar og hafa uppeldisgildi,
en má sízt vera afmenntandi.
Það væri mikill misskilningur
að álíta að aðhald og agi í þess
um málum stangist á við lýð-
ræðishugmyndir þjóðfélags okk
ar.
SAMKEPPNI
UM   HJÓNAGARB
Svo virðist, sem það fari
framhjá of mörgum, að mynd-
listarmenn hafi sitthvað til mál
anna að leggja þegar skipaðar
eru dómnefndir, er fjalla eiga
um tillögur um mikilvægar bygg
ingar á grundvelli samkeppni,
svo sem kom fram  um væntan
legan hjónagarð á opnu og mikl
vægu svæði háskólans. Hver gef
ur einkunnir um listrænt Og
þroskandi útlit byggingarinnar?
íslenzkir arkitektar eru þekkt
ir fyrir að reikna sjaldnast með
því að listaverk muni í fram-
tíðinni eiga eftir að prýða hús
sem þeir teikna. Þetta hefur
bakað listamönnum óhagræði
og erfiðleika, — viðamikil
myndlistarverk eiga ekki að
hanga sem illa gerðir hlutir á
veggjum opinberra bygginga.
Háskólahverfið er myndræn
eyðimörk, hvað sem síðar verð
ur, einstaka byggingar og ein
staka myndlistarverk geta ekki
bætt   upp   heildarmyndina.
VERÖGILDI   MYNDLISTAR-
VERKA
Það er  íhugunarefni hve lítið
myndlistaverk      okkar      viður-
„Rúmensk  stúlka",   ein   af  myndum  Jóns   Stefánssonar  málara,
sem voru í eigu Ernu Grundt
skrifar um
émm MYNDUST.
„Stúlkumynd",   ein   af   myndum Jóns Stefánssonar málara sem
voru í eigu Ernu  Grundt
kenndu myndlistamanna hafa
hækkað á uppboðum hérlendis
á sl. árum, þrátt fyrir að allt
annað hafi hækkað upp úr
öllu valdi. Þetta er þveröfugt
við þróunina í nágrannalönd-
um okkar, þar sem málverk
gildra Iístamanna hækka öllu
hraðar     dýrtíðinni.     Ég      nefni
þetta í tilefni þess, að íslenzk
um þingmönnum þótti verk eft
Kjarval of dýrt í Khöfn nýlega,
en Alþingi hafði boðizt það til
kaups. Verð þessa málverks nálg
aðist rétt verð á lélegri bifreið,
og er það óhagstæð viðmiðun,
er hégómíegur hlutur, er fimmU
Framh. á bls. 24
Sinfóníutónleikar
TVÍÞÆTTA, h-moll sinfónía
Schuberts, „hin ófullgerða", var
fyrst á efnisskrá seinustu tón-
leika Sinfóníuhljómsveitarinnar.
Stjórnandi var dr. Róbert A.
Ottósson. Strax með fyrstu hend
ingunum var auðheyrt, að hér
var ekki anað út í eitthvað und
irbúningslítið og illa yfirvegað.
Tempi voru í hægasta lagi, en
sérhvert atriði fékk að kvikna
og renna sitt lífsskeið á enda
umvafið fyllstu umhyggju stjórn
andans. Sumir sóló-blásaranna
glöddu eyru manna með sér-
lega fáguðum leik. Scherzo, Næt
urljóð og Brúðarslagur Mend-
elssohns úr tónlistinni við
„Draum á Jónsmessunótt" fylgdu
á eftir, margviðurkennd eftirlæt
ismúsík milljóna um víða ver-
öld. Yfir þeim flutningi var
sama menningarlega hógværðin,
eins konar blær lífstils frá
hjarta Evrópu, sem óðum fyrn-
ist   og   gleymist.
Lokaverkið var áheyrendum
e.t.v. mesta nýnæmið. Það var
„Te Deum" Bruckners fyrir ein
söngvara, kór og hljómsveit. —
Bruckner er, svo sem kunnugt
er, eitt ástælasta sinfóníuskáld
Mið-Evrópu, þótt verk hans
hafi aldrei náð jafn útbreiddri
hylli og t.d. sinfónísk verk
Brahms. Sumir, sem aldir eru
upp fjarri „áhrifasvæði" Bruckn
ers,    hafa    jafnvel   gengið    svo
langt að segja, að verk hana
séu lítið annað en einhvers kon.
ar umsagnir og vangaveltur y_f
ir 9. sinfóníu Beethovens! Á
sínum tíma var list hans líka
þrætuepli, líkt við „martraðar
mjálm", „ógeðsdeg framtíðar-
músík" var hún og kölluð og
jafnvel „smásálarleg tilraun
miðlungs kapellumeistara til að
semja föðurlandssvik, byltingu
og morð í tónum". Þvílíkt of-
stæki var viasulega víðsfjarri
Háskólabíói, þegar „Te Deum"
var nú flutt hér í fyrata sinn.
Einsöngvararnir voru valíð
lið, Guðrún Tómasdóttir, Ruth.
L. Magnússon, Sigurður Björna-
son og Kristinn Hallsson. Þeir
gegna ekki jafn miklu hlutverki,
mæðir mest á tenómum, en
leystu hver sitt dyggilega af
hendi. Helzt virtist skorta, að
þeir væru nógu samfelldir,
hefðu nægilega langan tíma til
að syngja sig saman.
Söngsveitin Fílharmónía var
óskeikul, með blæbrigðaríkan og
hreinan hljóm, sem stjórnand
inn magnaði upp í mikla lof-
gjörð. Það eru óteljandi „vinnu
stundirnar" að baki flutninga
svona „kórsinfóníu", og einlæg
fagnaðarlæti áheyrendanna vitn.
uðu um, að þeim tíma hafðí
verið vel varið.
Þorkell Sigurbjömsson.
Þorkell Sigurbjörnsson skrifar um:
TÓNLIST
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32