Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 214. tölublaš - II 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						102
MORGUNBLADID, SUNNUDAGUR 4. NÓVEMBER 1984
t
Eigínmaöur minn,
JÓN Q. NIKULÁSSON.
lasknir,
Espigeröi 4 Reyk javík,
lést í Borgarspítalanum 1. nóvember.
Helga Ólafason.
t
JÓN EBBASON.
Hraf nhólum 6,
lést 21. október. Útförln hefur farið fram. Þðkkum auösýnda sam-
úo.
Guðbjorg H. Sigurbjörnadóttir.
Ebbi J. Guðnaaon
og aöatandendur.
t
Dóttir mín og systir okkar,
OODNÝ GUORUN ÞORVALDSDÓTTIR.
Fellamúla 4,
lést 27. október. Jaröarförin fer fram frá Bústaöakirkju mánudag-
Inn 5. nóvember kl. 13.30.
Gróa Oddadóttir
og ayatkim hinnar látnu.
t
Faðir okkar, tengdafaöir og bróöir,
MAGNÚSGUÐJÓNSSON,
Hringbraut 60 Haf narf irfti.
lést í Landspítalanum 9. október. Útförin fór fram í Fríkirkjunni
Hafnarfiröi 17. október. Þökkum öllum þeim er heiöruöu minningu
hans og vottuöu okkur samúö.
Bjarm Magnúaaon,
Andréa Magnússon,
Svorrir Þ. Magnúaaon,
Inga Guöjónsdóttir,
Sígrún Steingnmsdóttir,
Guörún B. Torfadóttir.
Helen M. Róbsrts,
Anna Guftjónsdóttir.
t
Eiginkona mín, móoir, tengdamóöir og amma,
JÓNÍNA INGVELDUR VIGFÚSDÓTTIR,
Haukshólum 6,
lést þann 25. október sl. aö Hátúni 10b. Utförin hefur fariö fram í
kyrrþey aö ósk hlnnar látnu. Sérstakar þakkir eru færöar læknum
og hjúkrunarfólki öldrunardeildar Landspítala fslands aö Hátúni
10b fyrlr umönnun hennar.
Sigurjón Hakonarson,
Hakon Birgir Sigurjónsson,       Hanna tris Sampsted
og barnaborn.
t
Faðir minn, tengdafaöir afi Og langafi,
ERN8T HINZ,
Neuenburg Baden. Þýskalandi,
er látinn. Jaröarförin hefur farið fram. Þökkum innilega auðsýnda
samúð.
Hans Qunnar Hinz,                         Jóhanna Q. Hlnz
Eliaa örn Hinz,
Gunnar Björn Hinz,                        Þorbjörg Guðjónsdóttir.
Henny og Jóhanna Halldóra.
t
Alúðar þakkir fyrir auösyndan hlýhug og samúö viö fráfall og útför
móöur minnar og tengdamóður.
SEVERÍNU PETREU HÓGNADÓTTUR.
Suðurtúni 3 Keflavik,
sem andaöist hlnn 29. september sl.
Elín Ólafadóttir,
Marteinn Árnaaon.
t
Þökkum innilega vináttu og hlýhug við andlát og útfðr
REBEKKU KRISTJANSDÓTTUR
fré Seyöisfiroi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks B-deildar Fjóröungssjúkrahússins á
Akureyri fyrir góöa aðhlynningu.
María Sveínlaugsdóttir,               Vernharöur Sveinsson,
Biörn Sveinlaugsson,                    Þórunn Magnúsdóttir,
Guftný Björnsdóttir,
barnabörn og barnabarnahórn.
Gunnar Jósefsson
verkstjóri - Minning
Fæddur 9. maí 1909.
Dáinn 6. október 1984.
Gunnar Jósefsson var verkstjóri
hjá Hafnamálastofnun rikisins er
hann lést.
Hafnamálastofnun ríkisins hef-
ur alltaf haft mjög góða verk-
stjóra. Ráðnir hafa verið til verk-
stjórnar menn sem reyndir eru við
framkvæmdir, traustir menn,
ábyggilegir, með leiðtogahæfi-
leika. Verkin eru erfið og vanda-
söm, aðeins bestu menn eru gjald-
gengir. í hópi verkstjóranna sóp-
aði að Gunnari.
Gunnar Jósefsson var fæddur
og uppalinn á Atlastöðum i Sléttu-
hreppi. Hann fékk sveinsbréf í
húsasmíði 25 ára gamall og siðan
meistarabréf í skipasmíði nokkr-
um árum síðar. A árunum i og
eftir heimsstyrjöldina síðari rak
hann dráttarbraut á Siglufirði og
seinna á Akureyri og hafði mikil
umsvif. Á þessum árum var
athafnalif með miklum blóma á
Siglufirði. Síldarævintýrið stóð
sem hæst og stundum lágu bátar i
tugatali inni á firðinum. Margir
þessara báta þurftu ýmsa þjón-
ustu við viðgerðir og er mér sagt
af kunnugum að Gunnar hafi unn-
ið ómetanlegt starf við bátaflot-
Gunnar vann ýmis störf fyrir
Hafnamálastofnunina allar götur
síðan 1950, aðallega við
neðansjávarframkvæmdir, boran-
ir og sprengingar neðansjávar-
hleðslu á steyptum undirstððum
hafnargarða o.s.frv. Kafarastörf
eru líklega með erfiðustu störfum
við hafnargerðir. Það var árið
1970 að Gunnar vann við boranir
og sprengingar neðansjávar i
Gerðavör og Vogum. Það barst í
tal að Gunnar þá liðlega sextugur
væri of gamall fyrir verkið. Hann
fékk pata af þessu og sagði:
„Hvaða vitleysa er þetta, ég hef
tekið verkið að mér." Það reyndist
einnig svo að hann leysti þetta
starf með ágætum og gaf öðrum
yngri mönnum ekkert eftir. Þetta
dæmi lýsir vel persónuleika Gunn-
ars. Hann sagði aðeins það sem
hann gat staðið við og loforð voru
bindandi.
Árið 1971 varð Gunnar verk-
stjóri og kafari hjá Hafnamála-
stofnun ríkisins og vann þar til
æviloka.
Ég kynntist Gunnari fyrst á efri
árum hans en mér er tjáð af
mönnum sem þekktu hann að
hann hafi á yngri árum borið af
mðnnum  í gjörvi  og glæsileika.
Gunnar var afbragðs verkstjóri.
Hann hafði mjðg fjölþætta
reynslu til að byggja á í
verkstjórastörfum sínum og var
ótrauður við að takast á við ný
verkefni. Mér leið vel í návist
Gunnars. Hann var karlmenni,
óhræddur við tilveruna og naut
greiniiega lifsins. Slíkir menn
hafa mannbætandi áhrif.
Ég þakka Gunnari ágæta sam-
vinnu og votta ástvinum hans
innilega samúð mína.
Daníel Gestsson
Margrét Finnbjórns-
dóttir Hansen
Fædd 10. aprfl 1898
Dáin 20. október 1984
Elskuleg amma er horfin af
sjónarsviðinu. Hún kvaddi þennan
heim með sömu reisn og einkenndi
hennar lifsgöngu. Ekkert tóm
gafst til að kveðja þessa öldnu
ættmóður sem héit hugrökk til
móts við almættið.
Hún var fædd í Görðum i Aðal-
vik þann 10. april 1898, eitt af ell-
efu börnum Halldóru Halldórs-
dóttur og Finnbjörns Elíassonar. I
hamravíkum ystu Hornstranda
höfðu þá kynslóðir lifað og dáið
allt frá þvi Geirmundur heljar-
skinn nam þar land. Óblið nátt-
úruöfl gerðu Hornstrendinga
ósigrandi þolendur harðræðis og
laúsa við kveifarskap. Þeir urðu
einlægir trúmenn og dýrkendur
drottins pislanna í Passiusálmun-
um en jafnframt unnendur fornra
bókmennta og hetjulýsinga þeirra.
Or þessu umhverfi var hún upp-
runnin og bar þess merki hvar
sem hana bar niður.
Aldamótakynslóðin sem nú er
óðum að hverfa lifði timana
tvenna. Það er erfitt fyrir nútíma-
barnið að gera sér í hugarlund þau
ævikjör sem henni voru búin. Svo
margt höfum við þó heyrt um þá
kynslóð en skiljum aldrei til fulls.
Eitt er þó vist; hún lét aldrei hug-
fallast en horfði bjartsýn fram á
við og nærði okkur hin sem á eftir
komu.
Amma mín tilheyrði þessari
kynslóð og eins og svo margir af
þeirri kynslóð vann hún engin þau
afrek sem helst verða reiknuð til
manngildis nú á dogum. Auð eða
glæsta menntun átti hún enga. En
hún tók þvi með þökkum sem lífið
gaf og skóp sér sjálf þau tækifæri
sem nýtast máttu.
Ung að árum sigldi amma til
Kaupmannahafnar og dvaldi þar
um nokkurra ára skeið. Á heim-
leið mætti hún ungum og fallegum
Dana, Rudolf Theil Hansen, sem
var á leið til starfa á íslandi. Þar
var kominn hennar lífsförunautur
og varð um fimmtíu og sex ára
skeið. Þau gengu í hjónaband hinn
10. ágúst 1926 og varð fimm barna
auðið.
Á fullorðinsaldri reistu þau sér
hús í Garðabæ og bjuggu þar í
rúm tuttugu ár. Þaðan eru mínar
fyrstu minningar um ömmu og
afa.
f huga barnsins var amma bara
amma,  hlý  og  mild  sem  sagði
okkur börnunum sðgur sem hún
hafði sjálf samið, bakaði pðnnu-
kökur handa okkur og glettist við
okkur. Árin liðu og við hættum að
vera börn. Með auknum þroska
lærðist mér að lita jafnframt á
hana sem konu og nú þegar hún er
oll, skiljast mér aldrei betur þau
öfl sem bjuggu að baki þessari
konu.
Heimskonan og Hornstrending-
urinn sameinuðust i henni á frá-
bæran hátt. Kjarkur, dugnaður og
þrautseigja var henni í blóð borin.
Hún var höfðingi heim að sækja
og unni öllu fínlegu og fögru. Hún
kunni ógrynnin öll af kveðskap og
hafði yndi af músik og söng. Gam-
ansemi átti hún i rikum mæli og
húmorinn hennar var einstakur á
sinn hátt. Hún bar tilfinningar
sinar ekki á torg en tregaði i
hljóði. Hún var furðanlega næm á
þankagang annarra og ekki sist
okkar unga fólksins. Fordóma átti
hún fáa og diplómat fram í fing-
urgóma. Hún var mannasættir og
tók oftast málstað þess sem niður
var settur. En umfram allt var
hún mild og hlý.
Þannig lifir minning hennar hjá
mér, barnabarni þessarar gengnu
konu. Faliega skrifuðu bréfin
hennar frá Danmörku er hún bjó
þar öðru sinni og stundirnar okkar
yfir kirsuberjavini á dönskum
sumarnóttum, þar sem hún var
mér sem uppspretta heilræða og
visku, lifa í minningunni.
Nú hvílir hún að loknu dags-
verki við hlið þess manns sem hún
deildi kjörum með i meira en hálfa
öld. Það var henni mikið áfall er
hann lést fyrir tæpum tveimur ár-
um. Nú sigla þau aftur saman að
bjartari ströndum, þar sem
himnafaðirinn strýkur burt
þreytu og erfiði dagsins.
Þess vildi ég óska að eiginleikar
sem hennar bærust áfram til
barna minna og niðja. Ég kveð
með kæru þakklæti fyrir allt sem
hún gaf. Blessuð sé minning henn-
ar.
Margrét Jónsdóttir
Margrét Finnbjörnsdóttir Han-
sen lést 20. október síðastliðinn,
áttatíu og sex ára að aldri, og kom
andlát hennar á óvart. Ég heim-
sótti   hana   á   heimili   hennar,
Garðaflöt 7, Garðabæ, þrem dög-
um fyrir andlátið. Hún var hress
og tók á móti mér með sinni ein-
stoku hlýju og gestrisni og gerði
aö gamni sínu eins og hennar var
vani. Eg kynntist henni i æsku á
Siglufirði, en þar bjó hún i mörg
ár ásamt eiginmanni sinum, Rud-
olf Theil Hansen, klæðskera og 5
börnum þeirra hjóna. Rudolf var
danskrar ættar og einstakt ljúf-
menni. Hann andaðist fyrir 2 ár-
um. Þau hjón fluttust til Reykja-
víkur eftir stríðið og bjuggu mörg
ár á Nýlendugötu 15A. Þar var ég
sem unglingur daglegur gestur i
nokkur ár, en við Anna dóttir
þeirra vorum vinkonur. Á því
heimili ríkti ávallt glaðværð og
góðvild og alltaf var mér tekið
opnum örmum, sem væri ég ein af
fjölskyldunni. Margrét var afar
söngelsk og öll hennar börn og var
mikið um sðng og hljóðfæraslátt á
heimilinu. Hún var einnig fróð og
kunni frá mörgu að segja frá lið-
inni tíð og kryddaði jafnan frá-
sögn sína gamansemi. Ég dáðist
oft að hve fundvís hún var á hið
spaugilega í tilverunni og hefur
það an efa létt henni lifið, ásamt
meðfæddri bjartsýni. Hún vann
lengst ævinnar tvöfaldan vinnu-
dag utan heimilis sem innan. Inni-
legt og náið samband var alla tið
með Margréti og börnum hennar
enda vildi hún veg þeirra sem
mestan. Þau eru öll mesta mynd-
arfólk. Elst er Anna gift Ólafi M.
Ólafssyni, Halldóra gift Guð-
mundi Gilssyni, Steinunn gift Jóni
Bjarnasyni og yngst eru Alma og
Gunnlaugur. barnabðrnin eru 15.
Ég sendi bðrnum hennar og ððr-
um ættingjum innilegar samúð-
arkveðjur.
Þorgerður Brynjólfsdóttir
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88
Blašsķša 89
Blašsķša 89
Blašsķša 90
Blašsķša 90
Blašsķša 91
Blašsķša 91
Blašsķša 92
Blašsķša 92
Blašsķša 93
Blašsķša 93
Blašsķša 94
Blašsķša 94
Blašsķša 95
Blašsķša 95
Blašsķša 96
Blašsķša 96
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112