Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						í?£

MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 24. JUNI 1988

39

Anna Jóna talaði stundum um

dauðann og hræddist hann ekki.

Hún velti fyrir sér hvernig það

væri að deyja og talaði stundum

um að hún myndi deyja ung. „Anna

Jóna er ekki nafh á gamalli konu,"

sagði hún einhvern tíma, rétt eins

og það væri ekkert eðlilegra. „Það

er vegna þess að þú lifir svo hratt

Anna Jóna mín," sagði ég við hana.

Og kannski hefur eitthvað verið til

í því, því hún Anna Jóna skilur víða

eftir sig spor. Hún var orðin eftir-

sóttur búningahönnuður og hafði

aldeilis sannað hæfni sína á því

sviði, einkum síðasta árið. Hún átti

stóran vinahóp, stóran hóp sam-

starfsfólks og síðast en ekki síst

stóra fjölskyldu sem hún lagði sig

fram um að leggja rækt við. Hún

talaði mikið um foreldra sína og

Ellu systur, og Möggu systur og

Systu systur og svo Gumma bróður

sem hún talaði alltaf um sem litla

bróður þangað til Gummi bróðir

eignaðist litla stelpu sem Önnu Jónu

fannst vera alveg eins og hún. Þá

var Gummi bróðir orðinn stór! Hún

sagði líka um Halla sinn, stoltið

sitt, og eitt af því síðasta sem hún

talaði um Halla við mig var hversu

montin hún var yfir árangri hans í

skólanum í vor.

Og hún talaði um hann Jóa.

Manninn sem átti hug hennar og

hjarta. Manninn sem kynnti okkur

fyrir um það bil átta árum síðan.

Með þessum hjónum, Önnu Jónu

og Jóa, hef ég átt ómældar gleði-

og hláturskrampastundir þessi ár,

og lfka stundir þar sem alvara

lífsins hefur verið rædd. Ég held

að 511 höfum við farið ríkari frá

þessum stundum okkar en áður.

Ég horfi á þig

hlusta á þig

ogundrast

að nærvera þín

hún breytir mér

í það sem ég er

Vegna alls þessa hef ég komist

að þeirri niðurstöðu að þó það sé

sárt að missa ástvin, þá held ég

áfram og mun leggja mig fram um

að mynda heilstæð og sterk vináttu-

sambönd og treysta þau sem ég á

nú þegar, því það er það sem gefur

lífínu gildi. Ég tek glöð þessa

áhættu.

en hvað er

hvað verður ef leiðir skiljast?

því ekki getum við lifað

það sem var —

ég hrópa út í tómið

ogundrast;

ég fæ ekkert svar.

(Jóhann G. Jóhannsson)

Elsku Jói minn og Halli, Anna,

Jón og fólkið hennar allt. Verum

sátt við dauða hennar því þannig

gerum við vist hennar á æðra til-

verustigi himneska.

Hún á núna leyndarmál sem ekk-

ert okkar hinna veit. Hún veit

hvernig það er að deyja.

Megi algóður Guð geyma elsku

Önnu Jónu í sínu ríki og blessa

minninguna um „dreng góðan".

Sossa

í dag verður til moldar borin kær

frænka mín, Anna Jóna Jónsdóttir.

Hún lést áf slysförum aðeins þrjátfu

og eins árs að aldrí.

Ung kona í blóma lífsins er horf-

in á brott frá ástvinum sínum og

vinum á skyndilegan og átakanleg-

an hátt.

Anna Jóna lætur eftir sig eigin-

mann, Jóhann Sigurðarson leikara,

og son, Harald Inga, sem er tíu ára.

Anna Jóna var dóttir hjónanna

Önnu Árnadóttur kauprftanns og

Jóns Tómassonar framkvæmda-

stjóra. Hún var yngst af fjórum

systrum, þeim Elínborgu, Valgerði

og Margréti, en yngstur af systkin-

unum er Guðmundur Arni.

Anna Jóna var falleg og glæsileg

stúlka og engum duldist að hún var

gædd miklum mannkostum.

Snemma komu listrænir hæfíleikar

hennar í ljós. Margir hlutir sem hún

gerði í föðurhúsum prýða heimili

foreldra hennar. Anna Jóna var

klæðskeri að mennt og starfaði sem

búningahönnuður   undanfarin   ár.

Hún sá. um búninga bæði fyrir upp-

færslu í leikhúsum og í sjónvarpi.

Það var sama hvað Anna Jóna tók

sér fyrir hendur, allt lék í höndum

hennar. Það eru ófáar flíkurnar sem

hún gerði á fjölskyldu sína og vini.

Anna Jóna átti einstaklega góða

og samrýnda fjölskyldu og var hún

henni og vinum sinum trú og trygg.

Alltaf var hún boðih og búin að

hjálpa þeim sem áttu í erfíðleikum.

Mér er það minnisstætt þegar

Anna Jóna kom að heimsækja

ömmu sína og frændsystkini á Ak-

ureyri þegar hún var 12—13 ára

hvað fylgdi henni mikið táp og fjör.

Lífsorka hennar var óþrjótandi og

alltaf var hún tilbúin að gleðja aðra

og koma öllum í gott skap. Ég,

bræður mínir og frændur litum

mjög upp til hennar og ég man

hvað hún heillaði okkur með sögum

sínum sem hún bjó til um leið og

hún sagði þær. Hlátur hennar og'

lífsgleði smituðu okkur öll. Þá var

glatt á hjalla og gaman að lifa.

Þegar árin liðu og við vorum

orðnar fullorðnar hittumst við Anna

Jóna þegar fjölskyldur okkar komu

saman. Þá var hún eins og forðum

daga hrókur alls fagnaðar. Leik-

rænir hæfíleikar hennar komu þá

óspart í Ijós. Hún sagði frá at-

burðum líðandi stundar á myndræn-

an og broslegan hátt. En Anna

Jóna var gædd skopskyni í ríkum

mæli og sá eiginleiki hennar laðaði

börn mjög að henni.

Nú er þessi góða og sérstaka

stúlka horfín sjónum okkar. Hún.

er farin í langt ferðalag á vit for-

feðra sinna og ég veit að þar verð-

ur henni vel tekið. Þar bíður hennar

æðra og mikilvægara hlutverk.

Elsku Jói, Halli, Anna, Jummi,

Ella, Systa, Magga og Guðmundur.

Missir ykkar er mikill. Megi góður

Guð styðja ykkur f þessari miklu

sorg. Minning hennar mun ætíð lifa

í hugum okkar allra.

Blessuð sé minning Önnu Jónu

frænku.

Valgerður Hjartardóttir

„Vinur þinn er þér allt.

Ilann er akur sálarinnar, þar sem samúð

þinni er sáð og gleði þín uppskorin.

Hann er brauð þitt og arineldur.

Þú kemur til hans svangur og i leit að friði.

Þegar vinur þinn talar, þá andmælir þú

honum óttalaust eða ert honum samþykkur

af heilum hug.

. Ogþegarhannþegir.skiljiðþiðhvorannan.

Því að í þögulli vináttu ykkar verða allar

hugsanir, allar langanir og allar vonir ykkar

tíl, og þeirra er notíð í gleði, sem krefst

einskis.

Þú skalt ekki hryggjast, þegar þú skilur við

vin þinn, því að það, sem þér þykir vænst

um í fari hans, getur orðið þér ljósara í fjar-

veru hans, eins og fjallgöngumaður sér

fjallk) best af sléttunni."

(Úr „Spámanninum" e.K. Gibran).

„Mér finnst að við ættum öll að

hittast aftur. Hóa saman gamla

hópnum og halda kaffiboð. Helst

hjá einhverjum strákanna," — hug-

mynd Önnu Jónu fékk góðar undir-

tektir og gamli hópurinn hittist, en

við aðrar kringumstæður en við

hefðum helst kosið; Anna Jóna var

eklri með.

Við héldum hópinn fyrir um

fímmtán árum, á þann hátt sem

unglingum einum er lagið. Vinahóp-

urinn skipti öllu máli í tilverunni,

utan hans virtist fátt markvert geta

gerst. Og Anna Jóna var ljós í húsi,

sterkur persónuleiki og geislandi

af lífí. Félagarnir uxu úr grasi,

áhugamálin breyttust og þar kom

að hópurinn tvístraðist um veröld

víða. En alltaf héldust einhver

tengsl, félagarnir vissu hyer af öðr-

um og kaffiboðið hennar Onnu Jónu

var í stöðugum undirbúningi.

Þrítugu fólki er dauðinn ákaflega

fjarlægur, það telur sig hafa nægan

tíma til alls. Það hvarflaði ekki að

okkur, að einhver hefði minni tíma

en aðrir. Því sitjum við hin nú eftir

á sléttunni og virðum fjallið fyrir

okkur.

Við vottum eiginmanni, syni og

öðrum aðstandendum Önnu Jónu

samúð okkar. Anna Jóna heldur

áfram að lifa í minningum okkar

allra.

Vinir

Alda, sem brotnar

á eirlitum sandi.

Blær, sem þýtur

í bláu grasi.

Blóm, sem dó.

(Ur „Tíminn og vatnið"

eftir Stein Steinarr)

Hún stendur þarna í miðjum

gieðskapnum og skellihlær. Við

erum öll svo glöð, löngum vetri er

lokið. Sumarið framundan. Við

kyssumst og kveðjumst og hittumst

í haust. Og á meðan við erum enn

að kyssast og kveðjast hverfur

Anna Jóna frá okkur. Og ennþá

bara vor. Sumarið rétt að byrja.

Ég var svo lánsöm að fá að vinna

heilmikið með henni í leikhúsinu.

Og ætlaði að vinna miklu meira

með henni. Hún var galdrakona í

búningagerð, gerði allt úr engu,

rífandi dugleg og hress. Ég man

hana best yfír litunarpottunum niðrí

Iðnó, töfrandi fram ótrúlegustu lit-

brigði, með grænar og bláar slettur

í hárinu og allt litrófíð í fíngrunum.

Eða saumandi rússneskan barrskóg

útí Lindarbæ úr kjötgrisju frá Sam-

bandinu. Það var gaman að vinna

með henni. Hún var skemmtilegur

vinur, greind og vel að sér. Sönn

og heil leikhúsmanneskja. Og svo

var hún svo hláturmild. Með þetta

bjarta yfírbragð og fallega, hlýja

bros.

Þannig munum við hana og reyn-

um að sætta okkur við það sem við

skiljum ekki.

Og við sendum Jóa og öðrum

ástvinum styrk í huganum og höld-

um áfram að starfa. Eins og hún

hefði óskað.

Þórunn Sigurðardóttir

Fríðrík Sigurbjörns-

son — Kveðjuorð

Fyrir nær 50 árum, nánar tiltek-

ið 4. desember 1938, kom hópur

manna saman í Oddfellow-höllinni

við Tjörnina. Tilefnið var stofnun

Tennis- og badmintonfélags

Reykavfkur (TBR). Einn af þeim

mönnum sem höfðu unnið að undir-

búningi fundarins var Friðrik Sigur-

björnsson, margfaldur íslands-

meistari f tennis. Leiðir Friðriks og

TBR lágu saman allt frá þessúm

degi og þar til nú, er Friðrik er

allur. Hann var kosinn í stjórn fé-

lagsins á stofnfundinum og sat í

henni í nær 20 ár samfellt, lengst

af sem varaformaður, en einnig var

hann formaður félagsins í tvö ár.

Eftir að Friðrik hætti íþróttaiðkun,

var hann ötull stuðningsmaður fé-

lagsins allt til dauðadags.

Í þakklætis- og virðingarskyni

var Friðrik kjörinn heiðursfélagi

TBR árið 1983.

Friðrik var alla tíðharður keppn-

ismaður og varð íslandsmeistari

margsinnis í tennis, fyrst fyrir ÍR,

en eftir stofnun TBR keppti hann

í nafni hins nýja félags. Einnig

varð hann íslandsmeistari í tvíliða-

leik í badminton árin 1949 og 1957.

Hann var kappsmaður í leik og

gaf ekkert eftir, enda lét árangur-

inn ekki á sér standa. Friðrik var

ekki hversdagslegur maður. Hann

bar með sér ákveðinn svip sem gaf

til kynna að hér var höfðingi á ferð.

Tennisíþróttin í hugum margra

tengist slíkum mönnum. Hér fær

einstaklingurinn að njóta sín í ríkum

mæli. Það er ákveðinn ljómi yfir

leiknum og virðuleiki í framkomu,

án þess að nokkuð sé gefið eftir.

Þessir menn eru nú óðum að hverfa.

Þeir heyra sögunni til, en minning-

in um þá lifir áfram líkt og ævintýri.

F.h. Tennis- og badminton-

félags Reykjavikur,

Sigfús Ægir Árnason

Kveðjuorð:

Hattdór Jörgens-

son, Akranesi

Fæddur24.júnil911

Dáinn 25. marz 1988

Þegar hollvinur okkar hjónanna,

Halldór Jörgensson, fyrrverandi

húsasmfðameistari og kirkjugarðs-

vörður, var borinn til moldar laugar-

daginn fyrir páska, hafði ég ekki

tækifærí til að minnast hans í blöð-

um, svo sem ég þó hafði ætlað.

Þegar nú í dag eru liðin 77 ár frá

fæðingu hans, vil ég bæta úr þessu

og minnast þessa góða vinar og

göfugmennis nokkrum orðum.

Halldór fæddist í upphafi sólmán-

aðar, þegar dagurinn er lengstur,

nóttin björt og foldin hefur klæðst

sínum fagra sumarskrúða. Hann

bjó á Sólbakka og hann kvaddi lffið,

þegar páskasólin hellti geislum

sfnum yfír vorkalda jörðina og bar

með sér von og vissu um upprisu

og gróandi líf. Þetta var táknrænt

fyrir Halldór. Hann var barn birtu

og sólar og bar með sér ljós og

hlýju, hvar sem sporin lágu. Vissu-

lega fór hann ekki á mis við von-

brigði og sorgir f lífínu, en öllum

erfíðleikum tók hann af styrkleika

hins trúaða manns, sem þekkir

handleiðslu Guðs og veit, að það

er yfír sér vakið.

Halldór var mjög trúaður maður.

Um hann áttu við þessi orð Ritning-

arinnar: „Ég lofa Drottin meðan

lifi, lofsyngja Guði mínum, meðan

ég er til." Hann lofaði Guð með lífí

sínu og starfí allt frá æskuárum

og til hinzta dags. Hann var mjðg

trúrækinn og fórnaði kirkju sinni

miklum hluta af lífí sínu og starfí.

Það var á akri kirkjunnar, sem

við hjónin kynntumst Halldóri og

hans elskulegu konu, frú Ragnheiði

Guðbjartsdóttur. Þau kynni leiddu

til traustrar vináttu og eigum við

þeim mikla þakkarskuld að gjalda.

I áratugi starfaði Halldór í Kirkju-

kór Akraness og söng Guði sfnum

lofsöng í kirkjunni. Hann átti lengi

sæti f sóknarnefnd og var um skeið

safnaðarfulltrúi á seinni árum.

Bæði þá og oft endranær sótti hann

héraðsfundi. Þar tók hann oft til

máls og lagði ávallt gott til mála.

Hann setti mál sitt fram á skýran,

skipulegan og rökrænan hátt, enda

var hann ágætlega greindur og bjó

yfír góðri og traustri þekkingu \

því málefni, sem hann fjallaði um

hverju sinni. Halldór fylgdist vel

með öllum málum á vettvangi kirkj-

unnar, svo og þjóðlffsins yfirleitt.

Hann var víðsýnn og frjálslyndur í

skoðunum, réttsýnn, drenglyndur

og tillögugóður.

Halldór var manna fróðastur um

sögu Akraneskirkju svo og um

menningar- og atvinnusögu Akra-

ness. Minnumst við prestar þess

með þakklæti, er hann fyrir réttu

ári flutti fróðlegt og yfírgripsmikið

erindi um þessi efni á kvöldvöku í

Safnaðarheimilinu Vinaminni, sem

haldin var í tilefni prestastefnu.

Frá árinu 1974 og til ársloka

1986 var Halldór Jörgensson

kirkjugarðsvörður og útfararstjóri.

Þau störf eins og önnur, leysti hann

af hendi með miklum ágætum.

Hann var samviskusamur og trúr

í starfi, heill og sannur. Umhirðu

kirkjugarðsins í Görðum annaðist

Halldór með þeim hætti, að sómi

var að. Og sem útfararstjóri var

hann tillitssamur, afar greiðvikinn,

hlýr og hugulsamur gagnvart þeim,

sem hann veitti þjónustu sína.

Halldór var brautryðjandi í þessu

starfi á Akranesi. Sú braut, sem

hann markaði með starfinu, var

mótuð kærleika og hlýju, um-

hyggjusemi, trú og fórn.

Sumarið 1981 var hafin bygging

safnaðarheimilis á Akranesi, sem

hlotið hefur nafnið Vinaminni og

var vígt við hátíðlega athöfn 24.

ágúst árið 1986. Halldór starfaði

með byggingarnefndinni öll árin,

sá um fjárreiður, annaðist allt

reikningshald byggingarinnar og

átti tvímælalaust stærstan þáttinn

í þvf, hversu vel og farsællega tókst

að koma húsinu upp. Að þessum

málum sem öðrum á vettvangi

kirkjunnar unnu þau hjónin saman.

Ragnheiður var um árabil formaður

sóknarnefndar, lengi kirkjuyörður

og er nú safnaðarfulltrúi. I ein-

lægri trú, kærleika og fórn og með

samstilltum huga og höndum unnu

þau hjónin saman að málefnum

kirkjunnar og voru þannig sannir

og trúir samverkamenn á akri Guðs.

Fyrir það eiga þau virðingu og ein-

læga þökk Guðs og manna.

I nafni kirkjunnar í Borgarfjarð-

arprófastsdæmi færi ég Halldóri

alúðarþakkir fyrir hans miklu og

fórnfúsu störf í þágu kirkjunnar.

Ég mun ekki rita hér um önnur

störf Halldórs, eða greina frá æviat-

riðum hans að öðru leyti, enda hafa

það aðrir gert. Ég vil að lokum

þakka allar þær góðu og yndislegu

stundir, sem við hjónin höfum átt

á Sólbakka. Þar var alltaf traustum

og góðum hollvinum að mæta. Hið

mikla og góða menningarheimili

þeirra gaf ávallt gestum sínum

mikið, ekki aðeins- með hinum

rausnarlegu veitingum húsfreyj-

unnar, heldur einnig og um leið

vegna þess góða og heilbrigða anda,

sem þar ríkti, uppbyggilegra og

fræðandi samræðna og hins hlýja

og elskulega viðmóts húsbænd-

anna.

Það er göfugs manns hlutverk

að gefa mikið af sjálfum sér, miðla

og veita öðrum, bera með sér birtu

og hlýju á ævileið og vera Guði og

mönnum trúr. Þannig maður var

Halldór Jörgensson.

Guð láti birtu sína og blessun

vera yfir Sólbakka, yfír eiginkonu

hans og fjölskyldu. Guð blessi minn-

ingu góðs drengs og göfugmennis.

Jón Einarsson, Saurbæ

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52