Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						6$»
MORGUNBMÐÍÐ FÖSTUDAGUR14.DESEMBER WO'
Kristján B.G. Jóns-
son — Minning
Fæddur 23. maí 1913
Dáinn 6. desember 1990
Ég var að koma til Reykjavíkur
í fyrsta skipti ásamt ömmu minni,
og Kristján Jónsson, sem þá var
nýlega kvæntur Evu móðursystur
minni, tók á móti okkur niðri við
höfnina, því við komum sjóleiðis.
Ég hafði þá aldrei séð hann nema
á ljósmynd, en samt þóttist ég koma
auga á hann meðal fólksins sem
stóð á bryggjunni, pokkru áður en
skipið lagðist að. Ég get enn séð
hann fyrir m'ér þar sem hann stóð
á bryggjunni, grannur og ljós yfír-
litum, kvikur í hreyfingum, og var
sem gætti nokkurrar óþolinmæði í
svip hans meðan verið var að koma
landganginum fyrir, svo að farþeg-
ar gætu stigið á land. Hann heils-
aði okkur glaðlega og dálítið snagg-
aralega og bauð okkur velkomnar.
Tveggja vikna dvöl á heimili þeirra
hjóna varð mikið ævintýri fyrir mig.
Margar góðar stundir hef ég átt
síðan með Kristjáni og Evu og börn-
um þeirra sem urðu fjögur að tölu.
Hjá þeim hjónum átti ég mitt annað
heimili fyrstu ár mín hér í
Reykjavík. Kristján var ævinlega
mjög hjálplegur við mig og aðstoð-
aði mig meðal annars við að sækja
um skólavist, en auk þess var ég í
fæði hjá þeim fyrsta árið sem ég
var hér í skóla.
Kristján var örlynduf, snöggur í
hreyfingum og nokkuð hraðmæltur,
hafði gaman af að spjalla við fólk,
hressilegur í bragði, en flíkaði ekki
mikið tilfinningum sínum. Hann
varð fyrir þeirri þungu sorg ungur
að árum að missa báða foreldra
sína úr spönsku veikinni. Hann og
systir hans, Sólrún Anna, ólust upp
á heimili afa síns, Benedikts Þórar-
inssonar kaupmanns, og seinni
konu hans, Hansínu Eiríksdóttur,
sem bjuggu á Laugavegi 7 hér í
Reykjavík. Hann ólst því .^upp . í
hjarta miðbæjarins og var mjög
kunnugur á þeim slóðum, þekkti
fjölmarga eldri Reykvíkinga og
saknaði þess, þegar hann fékk sér
göngu niður í miðbæ síðari ár
ævinnar hve margir voru horfnir
af þessum gömlu kunningjum.
Hann var ákaflega trygglyndur og
ræktarsamur við fjölskyldu og vini,
afmælisdagar og aðrir merkisdagar
ættingja og vina fóru ekki framhjá
honum. Kristján var mikill bóka-
maður og kom sér smám saman
upp merku safni, þar sem finna
mátti ýmsar sjaldgæfar bækur. Oft
hringdi ég til hans, þegar ég þurfti
að fá vitneskju um eitthvert atriði,
ártal eða því um líkt, og ef hann
hafði það ekki í kollinum fletti hann
því upp fyrir mig í bókum sínum.
Hann var afar fróður um íslenskar
bækur og hafði gaman af að sýna
þær sem voru fallegar og fágætar.
Reykvíkingur var hann í húð og
hár og í miðbænum hafði vihhustað-
ur hans verið, þegar hann varblaða-
maður hjá Vísi við Ingólfsstræti í
mörg ár, en síðan verslunarstjóri
hjá Kósangas-fyrirtæki Lárusar
Fjeldsted við Kalkofnsveg. Hvenæf
sem talið barst að gömlu Reykjavík
hafði Kristján frá einhverju að
segja, og þær minningar yljuðu
honum svo að ljómi færðist yfir
andlit hans.
Ég sá Kristján í síðasta sinn, er
þau hjónin tóku þ^tt í fagnaði á
heimili mínu skömmu áður en hann
veiktist. Hann var þá glaður og
reifur að vanda. Hann hélt sér vel,
var jafn grannur, léttur á fæti og
beinn í baki sem fyrr. Engum, sem
sá hann á götu, hefði dottið í hug
að þar færi 77 ára gamall maður.
Hann hafði kennt hjartabilunar fyr-
ir fáeinum árum, en veikindi hans
um miðjan nóvember komu óvænt
og snöggt, banalega hans var stutt.
Mér finnst það hafa verið í sam-
ræmi við skaphöfn hans og eðli að
kveðja svo skyndilega, án þess að
ellin næði að setja mark á hann svo
heitið gæti. Ég og fjölskylda mín
söknum þess að eiga ekki eftir að
hitta hann framar, tala við hann
um bækur og annað, heyra hann
segja frá gömlu Reykjavík sem
honum þótti svo vænt um. Allt lifir
þetta í minningu okkar og á skilnað-
arstundu hugsum við til hans með
hlýju og þakklæti.
Kristín Jónsdóttir
Kristján Jónsson dó á ' Landa-
kotsspítala 6. desember.
Hann fékkst við ýms störf um
ævina m.a. blaðamennsku og versl-
unarstörf. Hpnum þótti vænt um
þessa borg og hefði ekki leyft nein-
um í hans návist að segja ill orð
urri Reykjavrk.
Milli Kristjáns og foreldra minna
yar mjög náið samband meðan þau
lifðu, og milli heimila okkar Krist-
jáns var alla tíð náið samband.
Hann var mjög vel að sér um
allt serri hann hafði áhuga á. Hann
þekkti mjög marga Reykvíkinga og
fylgdist með lífi þeirra pg störfum
frá því þeir fædust og þahgað til
þeir dóu. Þá fylgdi hann þeim til
grafar. Hann var vingóður og varði
þessa vini sína með oddi og egg ef
einhver reyndi að gagnrýna þá.
Hann saknaði þeirra sem dóu og
sagði mér oft frá þeim störfum sem
þeir höfðu unnið í lífinu pg afrekum.
Kristján var drengur góður sem
allir gátu treyst.
Við Kristján spiluðum saman pg
spjölluðum saman. Hann var fróður
og vel lesinn og því ánægjulegt að
hlusta á hvað hann lagði til mál-
anna. Hann kvæntist góðri konu,
Evu Kristjánsdóttuf, sem bjó hon-
um fallegt pg aðlaðandi heimili og
var stoð hans og stytta í lífinu. Þau
eignuðust 4 mannvænleg börn.
Kristjáni þótti mjög vænt um heim-
ili sitt og honum leið aldrei betur
en þegar fjölskyldan og hann voru
saman komin þar.
Það er sárt að missa Kristján.'
Ég sendi Evu og börnum þeirra
innilegar samúðarkveðjur.
Pétur Eggerz
Nú er hann látinn þessi mæti
maður á 78. aldursári. Það má segja
að hann hafi verið hraustur maður
fram eftir ævi en þrem vikum fyrir
andlátið fór hann á spítalann.
Kristján var af góðu bergi brot-
inn. Faðir hans var Jón Kristjánsson
prófessor í lögum af Gautlanda-
mönnum kominn, hinn merkasti
maður, en móðirin Þórdís Todda
Benediktsdóttir, Þórarinssonar
kaupmanns í Reykjavfk.
Foreldrar Kristjáns dóu bæði í
spönsku veikinni 1918 frá tveimur
ungum börnum sínum og var Krist-
ján eftir það alinn upp hjá Benedikt
afa sínum og fólki hans á Lauga-
vegi 7.
Við Kristján vorum bekkjarbræð-
ur í Miðbæjarskólanum og vorum
ætíð miklir vinir upp frá því. Hann
fór í MR ogyarð stúdent árið 1933.
Stundaði Kristján síðan nám við
hásk. í Cámbridge 1933-4. Cand.
phil. varð hann 1934. Las lög um
skeið en hvarf frá því námi. Rak
sjálfstæða umboðssölu 1939-44.
Blaðamaður varð Kristján hjá dag-
blaðinu Vísi 1945-55. Auglýsinga-
stjóri sama blaðs 1955-57. Fram-
kvæmdastjóri Blaðaútgáfunnar
Vísis hf. 1957-60. Tók Kristján þá
að stunda fréttastörf fyrir blöð auk
verslunarstarfa.
15. nóvember 1947 kvæntist
hann Evu Kristjánsdóttur H. rit-
stjóra á ísafirði Jónssonar. Börn
þeirra eru fjögur: Elstur er Jón
Gautur sem lengi hefur starfað hjá
Eimskip, þá Kristjana hjúkrunar-
fræðingur gift Stefáni Bjarnasyni,
trésmíðameistara frá Skáney og
búa þau á Akranesi þar sem Krist-
jana hefur löngum unnið við sjúkra-
húsið, þá Þórdís tölfræðingur og
Guðbjörg sem gift er Óskari Karls-
syni og eiga þau tvo syni. Kristjana
og Stefán eiga þrjú börn. Fjölskyld-
an hefir verið samhent og búið hafa
þau vel Eva og Kristján.
Það má segja að blaðamennska
hafi verið stór þáttur í lífi Krist-
jáns. Hann var áhugasamur blaða-
maður hjá~Vísi, hafði m.a. einn
dálk í fleiri misseri sem honum var
annt um og margir lásu. En af
ensku blaðamennsku hans er það
að segja; hann var fréttaritari
bresku blaðanna Daily Express,
Sunday Express og Evening Stand-
ard frá 1949. Fréttaritari frétta-
stofunnar Associated Press frá
1950. í stjórn Blaðamannafélags
íslands var hann um skeið og í
mörgum nefndum blaðamanna
starfaði Kristján.
Stofnaði hann ásamt fleirum fyf-
irtækið Stálplast. Þá starfaði hann
í mörg ár, eftir að hann hætti hjá
Vísi, hjá vini sínum Lárusi Fjeldsted
sem deildarstjóri.
Kristján Jónsson var afburða fé-
lagi og áttum við saman margar
glaðar stundir, þá var hann hrókur
alls fagnaðar í góðum og glaðvær-
um félagsskap.
Ekki skulu þessi kveðjuorð höfð
lengri en ég sakna góðs félaga. Og
ekkju hans og venslafólki óska ég
allrar blessunar.
Stefán Þorsteinsson
Svo að lifa, ég sofni hægt,
svo að deyja, að kvöl sé bægt,
svo að greftrast sem guðs barn hér
gefðu, sætasti Jesú, mér.
(Hallgrímur Pétursson)
Með þessu fallega versi, minn-
umst við ástkærs móðurbróðurs,
Kristjáns Benedikts Gauta, sem var
okkur öllum svo kær. Við eigum
honum svo margt að þakka. Heim-
ili hans og Evu var okkur sem ann-
að heimili allt frá bernskuárum.
Alla tíð yar hann reiðubúinn að
hjálpa og ráðleggja okkur sem best
hann gat.
Við kveðjum hann með trega og
biðjum góðan Guð að vera hjá hon-
um.
Dýrð, vald, virðing og vegsemd hæst,
vizka, makt, speki' og lofgjörð stærst
sé bér, ó, Jesú, herra hár,
og heiður klár,
amen, amen, um eilíf ár.
(Hallgrímur Pétursson)
Elsku Eva og fjölskylda, við vott-
um ykkur okkar dýpstu samúð.
Systurbörn
Sigvard Wallenberg forstöðumaður
Norrænu barnahjálparinnar:
Þurfum að leggja meira
af mörkum í þró-
unar- og neyðarhjálp
Hann hafði verið skemmtikrafur
í aldarfjórðung og Iifði í vellyst-
ingum praktuglega. Fékk nýjan
bfl á hverju ári frá Ford, ók á
fríu bensíni frá Esso og dvaldi
nokkrar vikur á ári á sólarströnd
gegn því að skemmta ferða-
mönnum nokkra tíma á viku.
Velgengnin' blasti við en samt
fannst honum eitthvað vanta.
Hann gat keypt hvað sem var
en var þó friðlaus. Innri frið gat
hann ekki keypt og þegar hann
snerist til kristinnar trúar fannst
honum Guð vera að benda sér á
ákveðin verkefni. Sigvard Wal-
lenberg frá Malmö í Svíþjóð hóf
að starfa meðal barna á Filipps-
eyjum og stofnaði „Scandina-
viska Barnmissionen" eða Norr-
ænu barnahjálpina og nýlega var
stofnuð landsnefnd á íslandi og
eru slikar skrifstofur nú starf-~
andi á öllum Norðurlöndunum.
„Nokkru eftir að ég hafði eign-
ast mína kristnu trú tók ég þátt í
samkomum í Noregi og þegar ég
var að ferðast í bíl mínum á milli
talaði Guð til mín og sagði mér að
fara til Filippseyja," sagði Wallen-
berg þegar hann rakti sögu sína
fyrir íslenska blaðamenn nýlega.
„Ég hlýddi og þegar ég kom til
Manila og sá börn leita sér matar
Morgunbiaðið/Þorkell
Sigvard Wallenberg á blaða-
mannafundi í Reykjavík.
á öskuhaugum sá ég til hvers Guð
ætlaðist af mér. Þarna hafði ég
verk að vinna pg sneri.því strax
heim til að reyna að afla fjár því
þrátt fyrir velgengnina hafði ég
ekki safnað auði. Skömmu síðar
hringir í mig maður frá Noregi pg
spyr hvort ég sé éícki að störfum
á Filippseyjum og biður mig að
heimsækja sig. Þetta var forstjóri
eins stærsta húsgagnaframleið-
anda Noregs. Mér fannst þetta
mjög skrítið en fór samt og var
Þessi litlu hús eru byggð á eynni Leyte sem oft verður illa úti í fellibyljum. Fólk sem hefur misst
aleigu sína fær inn í þessum húsum og því er gert kleift að bjarga sér á eigin spýtur til dæmis
með ræktun.
erindi mannsins að afhenda mér
eina milljón norskra króna sem ég
skyldi nota til verkefnisins á
Filippseyjum. Þarna hafði Guð kall-
að annan bróður til hjálpar og nú
hélt austur þangað á ný og hóf
uppbygginguna."
Margs konar starfsemi
Meginstarf Norrænu barnahjálp-
arinnar fer fram í fátækrahverfum
víða á Filippseyjum. Reynt er að
flytja fólkið, sérstaklega börnin,
út úr þessum hverfum, fólk fær
læknishjálp, nýtur matargjafa og
fær kennslu til að það verði fært
um að sjá fyrir sér með einhverju
starfi. Starfsmenn eru alls um.113
bæði sérmenntað og ófaglært fólk.
Nokkrar tölur úr síðustu ársskýrslu
sýna að yfir 90 þúsund manns
nutu aðstoðar á einhvern hátt. Um
7.700 börn fengu daglegar matar-
gjafir, rúmlega 21 þúsund börn
nutu læknishjálpar, 152 luku námi
frá saumaskólum og fengu atvinnu
og 117 íbúðarhús fyrir illa staddar
fjðlskyldur eru í byggingu. Þessi
hús kosta um 65 þúsund íslenskar
krónur og er nú verið að reisa enn
fleiri.
Sigvard Wallenberg átti fund
með utanríkisráðherra og fékk lof-
orð um framlag til byggingar nok-
kurra slíkra húsa og Hjálparstofn-
un kirkjunnar hefur einnig sam-
þykkt að fjármagna eitt hús. Auk
þessa uppbyggingarstarfs veitti
Norræna barnahjálpin einnig neyð-
araðstoð eftir jarðskjálftana sem
urðu á Filippseyjum á síðasta ári.
Að lokum hvatti Wallenberg ís-
lendinga til að leggja meira af
mörkum í þróunarhjálp. „Þá 'á ég
við í þau verkefni sem ísíendingar
standa þegar í og þið verðið að
styðja betur þær stofnanir sem
þegar starfa að þróunarhjálp og
neyðaraðstoð, Hjálparstofnun
kirkjunnar, Rauða krossinn og
fleiri. Við verðum að gera eitthvað
til að lina þjáningar þeirra nauð-
stöddu í heiminum. Við getum ekki
látið þá afskiptalausa, það er kom-
inn tími til að við réttum hjálpar-
hönd. Þessi neyð er ekki aðeins á
Filippseyjum heldur er hún víða
um heim."
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76