Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						16

*»»«**»? »i » e unnn n

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 22. SEPTEMBER 1991

v> 5 u s » > 'j i ss i» fmr**«r»i

rser hí

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 22. SEPTEMBER 1991

3    ffö

3lltt0tstifyfofeife

Útgefandi    Árvakur h.f., Reykjavík

Framkvæmdastjóri    Haraldur Sveinsson.

Ritstjórar    Matthías Johannessen,

Styrmir Gunnarsson.

Fulltrúar ritstjóra    Þorbjörn Guðmundsson,

Björn Jóhannsson,

Árni Jörgensen.

Fréttastjórar    Freysteinn Jóhannsson,

Magnús Finnsson,

Sigtryggur Sigtryggsson,

Ágúst Ingi iónsson.

Ritstjórnarfulltrúi     Björn Vignir Sigurpálsson.

Ritstjórn og skrifstofur: Aðalstræti 6, sími 691100. Auglýsingar: Aðal-

stræti 6, sími 691111. Afgreiðsla: Kringlan 1, sími 691122. Áskriftar-

gjald 1100 kr. á mánuði innanlands. í lausasölu  100 kr. eintakið.

Ritmálið og

textavarp

Ríkisútvarpið-sjónvarp mun

hefja tilraunaútsendingar

á textavarpi 30. september og

er sá dagur valinn í tilefni af

25 ára afmæli sjónvarpsins.

Tilraunsendingarnar eru því

'hugsaðar sem eins konar af-

mælisgjöf til þjóðarinnar. Sá

ljóður er þó á þessu ráði, að

langstærstur hluti sjónvarps-

notenda getur ekki hagnýtt sér

sendingar textavarpsins með

íslenzku stafrófi.- Ástæðan er

sú, að sjónvarpstækin, sem eru

í notkun á landinu, nema ekki

þá bókstafi, sem eru sérkenni

íslenzks ritmáls. Útsendingar

Ríkisútvarpsins sjálfs eru þó

með öllum íslenzku bókstöfun-

um.

Textavarpið mun flytja

fréttir og upplýsingar "um

hvers kyns þjónustu, svo og

verður unnt að sjá þar fréttir

frá textavarpi norrænna sjón-

varpsstöðva, óþýddar að vísu.

Einn helzti kosturinn við texta-

varpið er þjónusta við heyrnar-

skerta. Kostnaður Ríkisút-

varpsins vegna tækjabúnaðar

er ekki mjög hár, líklega ekki

meira en 5 milljónir króna, en

óljóst er um rekstrarkostnað

að öðru leyti, a.m.k. í upphafi.

Ekki er í ráði að taka sérstakt

gjald af notendum textavarps-

ins og vonast forráðamenn

Ríkisútvarpsins til að auglýs-

ingar muni standa undir

rekstrinum.

Eigendur sjónvarpstækja

þurfa að leggja í umtalsverðan

kostnað við að breyta tækjum

sínum þannig að þau geti tek-

ið á móti útsendingum með

íslenzku stafrófi. Er kostnað-

urinn áætlaður allt að 10 þús-

und krónur. Um 70 þúsund

sjónvarpstæki eru í notkun og

aukakostnaðurinn^ sem leggst

á notendur, getur því verið

allt að 700 milljónir króna. Það

fer þó eftir því, hvort og hve

margir ráðast í þessar breyt-

ingar einungis til að fá útsend-

ingarnar með öllum íslenzku

bókstöfunum. Fremur ólíklegt

má telja, að fólk almennt leggi

í þennan aukakostnað og bíði

frekar eftir því að þurfa að

skipta um sjónvarpstæki

vegna endurnýjunar.

Allar horfur eru á því, að

meirihluti sjónvarpsnotenda,

sem á a.nnað borð hefur áhuga

á textavarpinu, muni nota út-

sendingarnar á brengluðu

íslenzku ritmáli. Miðað við þær

hremmingar, sem íslenzk

tunga hefur orðið að þola um

langa hríð, m.a. vegna þess

að   langstærstur   hluti   sjón-

varpsútsendinga er á erlendum

tungumálum, þá verður það

að teljast óviðunandi að

Ríkisútvarpið hafi um það for-

göngu að níðst sé þannig á

íslenzku ritmáli. Það er alls-

endis ótækt að íslendingar,

ekki sízt unga kynslóðin, venj-

ist á það að lesa afbakað rit-

mál, þar sem ekki sjást bók-

'stafir eins og þ, ð og æ og

punktar og kommur eru felldar

niður þannig að í, ý, ó og ö

fyrirfinnast ekki lengur. Það

ætti þó að verða þeim til hugg-

unar, sem meta peninga meira

en tunguna, að prósentumerk-

ið % leysir af hólmi bókstafinn

æ.

Ríkisútvarpinu er iðulega

lýst sem einni merkustu menn-

ingarstofnun þjóðarinnar og

verndara íslenzkrar tungu,

ekki sízt þegar einkavæðingu

ríkisstofnana ber á góma.

Það er álitamál, hvort

Ríkisútvarpið á yfirleitt að

standa fyrir þjónustu eins og

textavarpinu. Það sæmir því

allavega ekki að hefja útsend-

ingarnar fyrr en sjónvarpstæki

landsmanna eru búin til að

nema þær á íslenzku.

Ennfremur má spyrja, hvort

það sé sjálfsagt mál, að

Ríkisútvarpið sendi út texta á

erlendu tungumáli. Hver yrðu

viðbrögð þjóðarinnar, ef dag-

blöðin yrðu gefin út að hluta

til á erlendu tungumáli? Texta-

varpið er ekkert annað en nýr

fjölmiðill og til þess verða

gerðar sömu kröfur og annarra

fjölmiðla. Nú er óheimilt að

senda út fréttir og annað efni

erlendra          sjónvarpsstöðva

nema þýðing fylgi eða endur-

sögn í undantekningartilvik-

um. Það er engin ástæða til

að aðrár reglur gildi um texta-

varpið. Vilji Ríkisútvarpið

senda það út á erlendum

tungumálum hlýtur krafan að

vera sú, að íslenzk þýðing fylgi

með.

Ólafur G. Einarsson,

menntamálaráðherra, getur

ekki setið aðgerðarlaus hjá í

þessu máli. Alþingi getur ekki

látið þetta yfir sig ganga. Og

fróðlegt verður að kynnast

skoðunum nýs útvarpsstjóra á

málinu.

Innskot um

Evrópu

ÉG HEF FYRR í

þessum þáttum sagzt

mundu vitna hér til

nokkurra ljóða sem

urðu til á ferðalagi okkar um Mið-

Evrópu sumarið '90. Þá lögðum við

land undir fót og kynntum okkur

allrækilega ríki habsborgara og

engu líkara en við værum í fylgd

með Franz Jósef og hermannlegri

táknmynd þessa glataða, víðlenda

ríkis hans, góða dátanum Sveik.

Nú hefur Mið-Evrópa losnað úr

fjötrum kommúnismans og það var

raunar engu líkt að aka um sléttur

Ungverjalands til Búdapest og ekki-

síður minnisstætt að fara til Brat-

islava og Prag og upplifa þetta

umhverfi einsog frelsandi fagnaðar-

erindi; minnisstætt og uppörvandi.

Enn og hundsbeins-

laus

saknar Sveik

Franz Jósefs sem hóf

heimsstyriöld

án þess að ljúka henni,

enn og keisaralaus

leiðir Sveik

hugann

að flugnaskítnum

á innrömmuðu

almætti habsborgara,

HELGI

spjall

enn og afskiptalaus

um annarra hagi.

Og frjáls.

En þó var það eink-

um hvetjandi reynsla

að fá staðfestingu á

því uppreisnin í Búdapest '56 hafi

ekki verið kæfð í blóði, heldur hafi

hún kveikt marga elda sem enn

lýsa. Leikur hár hiti við himin sjálf-

an, segir í fornu kvæði. Og þannig

upplifðum við á þessu ferðalagi þau

himinteikn sem fara vitund okkar

og veröld hrollköldum gusti. En á

þessu ferðalagi upplifði maður einn-

ig kommúnisminn er einsog vofa

sem finnur ekki gröf sína, svo vitn-

að sé til Þórbergs þegar hann lýsir

því í íslenzkum aðli hvernig hann

ráfar um einn og eirðarlaus og leit-

ar sjálfs sín eftir að draumfögur

blekking eiskunnar er horfin norður

í Hrútafjörð af öllum stöðum. Nú

eru menn jafnvel farnir að tala um

að finna fyrrum habsborgararíki

eitthvert sameiginlegt markmið og

hnýta saman raknaða hnúta milli

Prag, Vínar og Búdapest, Feneyja,

Ljúbljana og Zagreb í suðri. Áreitið

ofnæmi kallaði sífelldlega á við-

brögð og hér á eftir eru nokkur

dæmi þess hvernig við þræddum

okkur eftir vörðubrotum þessa

áleitna sögulega landslags. Þetta

umhverfi kallar ósjálfrátt á ljóðræn-

ar hugleiðingar, þótt Bratislava sé

tilaðmynda hálfgert slógþorp eftir

ræfíldóm kommúnismans. Og svo

má vel minna á það sem nefnt er

í ljóðaúrvali Jónasar Guðlaugsson-

ar, Bak við hafið, að hérlendis hafa

skáldin löngum ort annála sína inní

dægurpressuna án þess það þætti

neitt tiltökumál.

Guð endurnýjar sig 1 lífseigum

mosanum og umhverfi okkar virðist

nú breytast jafnátakalítið.

Úr storknuðu vonleysi gærdags-

ins hverfum við nú inní framtíð sem

blasir við okkur einsog nýgróin fífil-

brekka, óvænt og ilmandi. Ferðalag

okkar austur fyrir tjald var þannig

dagur; nývaknaður dagur á leið

inní vorið.

Sigðin

á himni

eina ófallna

minnismerkið

og fölur máni

hverfur

inní morgunnroðann.

Góðan dag,

segir gamall

maður

og kveðja hans

hverfur

einsog brotin

grein

með fljótinu.                        M.

(meira næsta sunnudag.)

UMRÆÐUR            UM

stöðu sjávarútvegsins

hafa blossað upp á ný

síðustu daga og vikur.

Útgerðarmenn hafa

reiknað út áhrif afla-

skerðingarinnar, sem

ákvörðun var tekin

um fyrr í sumar í kjölfar skýrslu Hafrann-

sóknastofnunar um ástand fiskistofna.

Niðurstaða þeirra útreikninga hefur valdið

umtalsverðu uppnámi. Tekjutap útgerðar-

fyrirtækja, sjómanna, fiskverkafólks og

þjóðarinnar allrar er gífurlegt. Eftir að

þessar niðurstöður lágu fyrir hjá útgerðar-

fyrirtækjum víða um land fóru að heyrast

kröfur um breytingar á ákvörðun sjávarút-

vegsráðherra.

Seiðarannsóknir Hafrannsóknastofnun-

ar, sem benda til lélegrar nýliðunar þorsk-

stofnsins sjötta árið í röð, eru nýtt áfall

fyrir sjávarútveginn og þjóðarbúið og hafa

orðið til að auka.þessar umræður mjög.

Hugmyndir hafa m.a. komið fram um enn

öflugri aðgerðir en áður til þess að vernda

hrygningarsvæði þorsksins við Suðurland.

Áður en niðurstöður seiðarannsóknanna

lágu fyrir höfðu orðið ýmiss konar svipt-

ingar í umræðum um þessi mál. Fyrstu

viðbrögð talsmanna útgerðarmanna og

Þorsteins Pálssonar, sjávarútvegsráð-

herra, voru á svipaðan veg, þ.e. að skýrsla

Hafrannsóknastofnunar mundi óhjá-

kvæmilega leiða til verulegs niðurskurðar

á aflaheimildum á hinu nýja fiskveiðiári.

Sjávarútvegsráðherra hélt fast við þá skoð-

un, sem hann setti fram í upphafi, en

marka mátti breytingu á afstöðu útgerðar-

manna eftir þvi sem frá leið og hefur hún

vafalaust endurspeglað þrýsting, sem for-

ystumenn útgerðarinnar hafa orðið fyrir

frá einstökum útgerðarmönnum og skip-

stjórum. Þessir aðilar settu fram margvís-

leg rök fyrir því, að ekki væri hægt að

taka mið af skýrslu Hafrannsóknastofnuh-

ar í einu og öllu og lögðu til umtalsvert

minni aflaskerðingu en fiskifræðingar

höfðu lagt til. í þessum umræðum kom

fram, að sjómennirnir teldu meiri fisk í

sjónum en um langan tfma.

Miðað við fyrstu viðbrögð talsmanna

útgerðarinnar er ekki ólíklegt, að þessi

tillögugerð þeirra hafi komið sjávarútvegs-

ráðherra á óvart og að hann hafi talið sig

berskjaldaðri fyrir gagnrýni vegna ákvörð-

unar sinnar um aflaskerðingu en ella.

Samt sem áður tók Þorsteinn Pálsson

ákvörðun um, að þorskaflinn á næsta ári

skyldi verða mjög nálægt því, sem Haf-

rannsóknastofnun lagði til. Vegna þessar-

ar niðurstöðu hefur sjávarútvegsráðherra

legið undir vaxandi gagnrýni í sjávarpláss-

um víðs vegar um landið, þegar augu

manna hafa opnast fyrir því, hvað hún

þýðir í krónum og aurum. Á hinn bóginn

verður ekki séð, hvernig nokkur ábyrgur

stjórnmálamaður hefði getað komizt að

annarri niðurstöðu. Þjóðin á allt sitt undir

því, að okkur takist að vernda þorskstofn-

inn og efla hann. Þeir útgerðarmenn og

stjórnmálamenn, sem haft hafa uppi kröf-

ur um það undanfarnar vikur, að lengra

yrði gengið í aflaheimildum á nýju fisk-

veiðiári en Þorsteinn Pálsson tók ákvörðun

um, eru ekki menn til þess að bæta þjóð-

inni upp þann skaða, sem leitt gæti af

því, að orðið yrði við kröfum þeirra. Þess

vegna er ástæða til, að allur almenningur

standi fast við bak sjávarútvegsráðherra

í þessu máli og að hann fínni slíkan stuðn-

ing.

Hins vegar er ekki ólíklegt að niður-

staða seiðarannsókna Hafrannsóknastofn-

unar sannfæri marga þá, sem haft hafa

efasemdir um tillögur fiskifræðinga og

ákvörðun sjávarútvegsráðherra um að

mikil hætta sé á ferðum. Ánægjulegt er

að sjá, hve samstíga Jakob Jakobsson,

Kristján Ragnarsson og Þorsteinn Pálsson

hafa verið í opinberum umsögnum um

nauðsynlegar. ráðstafanir í kjölfar síðustu

upplýsinga fiskifræðinganna.

REYKJAVIKURBREF

Laugardagur 21. september

Hvernig

verður afla-

skerðingu

mætt?

ÞEGAR SKYRSLA

Hafrannsókna-

stofnunar        kom

fram síðari hluta

sumars lýstu þeir

Þorsteinn Pálsson

og Kristján Ragn-

arsson því báðir yf-

ir, nánast samtímis, að þessi skýrsla hlyti

að sjálfsögðu að leiða til þess að öllum

umræðum um gjaldtöku af sjávarútvegin-

um vegna aðgangs að takmarkaðri auðlind

landsmanna yrði hætt enda væri ekkert

tilefni til þess að efna til nýrrar skattlagn-

ingar á sjávarútveginn við þessar aðstæð-

ur.

Þessi afstaða var annað hvort vísbend-

ing um grundvallar misskilning á þeim

umræðum, sem fram hafa farið á þessu

ári um gjaldtöku af sjávarútveginum eða

tilraun til þess að nota skýrslu Hafrann-

sóknastofnunar til að kæfa þær umræður.

Umræðurnar um gjaldtöku miða að

framtíðarstefnumörkun í málefnum sjáv-

arútvegsins, sem ætlað er að koma til

framkvæmda á löngum tíma, þannig, að

útgerðin hafi alllangt árabil til þess að

aðlaga sig breyttum aðstæðum én skýrsla

Hafrannsóknastofnunar var ábending um

nauðsyn skjótra ráðstafana til þess að ná

fram hagræðingu í sjávarútvegi. Þótt ein

röksemdin fyrir gjaldtöku sé sú, að hún

muni leiða til aukinnar hagræðingar í út-

gerð er meginröksemdin hin, að eðlilegt

sé, að útgerðin greiði fyrir réttinn til þess

að hagnýta sameiginlega eign landsmanna

allra. Skjótari ráðstafanir en ella til hag-

ræðingar í útgerð vegna ástands fiski-

stofnanna auðvelda sjávarútveginum að

greiða slíkt gjald, þegar þar að kemur.

Spurningin nú er hins vegar sú, hvernig

sjávarútvegurinn bregzt við gjörbreyttum

aðstæðum. Kristján Ragnarsson hefur

bent á, að útgerðin hafi að jafnaði sótt

um 360 þúsund tonn af þorski á ári síðasta

áratug. Ef nú fer sem horfir, að þorskafl-

inn á næstu árum verði u.þ.b. 100 þúsund

tonnum minni er augljóst, að ekkert vit er

í því að gera út þann flota, sem var alltof

stór til þess að sækja 360 þúsund tonn,

hvað þá 260 þúsund tonn.

Auðvitað er það útgerðarfyrirtækjanna

sjálfra að taka þessar ákvarðanir og þá

er átt við þau útgerðarfyrirtæki, sem

standa á eigin fótum. Þau hljóta að gera

ráðstafanír til þess að mæta samdrætti í

sínum rekstri eins og fyrirtæki í öðrum

atvinnugreinum gera eða eiga að gera,

þegar þau standa frammi fyrir minnkandi

tekjum af einhverjum ástæðum. Það eru

helzt opinber fyrirtæki, sem komast upp

með að mæta slíkum vanda með auknum

álögum á viðskiptamenn sína og virðist

engu skipta hverjir sitja í ríkisstjórn. Sjáv-

arútvegsfyrirtækin hljóta annað hvort að

fækka skipum í rekstri og þar með mann-

skap eða leita nýrra leiða til þess að nýta

þessi tæki, sem áreiðanlega er ekki auð-

velt eins og nú er komið. Þetta hlýtur hins

vegar að vera ákvörðunarefni fyrirtækj-

anna sjálfra og þau geta ekki búizt við

sérstökum aðgerðum stjórnvalda af þess-

um sökum. Enda verður því vart trúað,

að forsvarsmenn þessara fyrirtækja leiti

eftir slíkum ráðstöfunum miðað við þann

nýja hugsunarhátt, sem hefur verið að

ryðja sér til rúms í atvinnulífi okkar og

byggir á því, að menn eigi að bjarga sér

sjálfir óháðir afskiptum opinberra aðila.

Þegar hins vegar um er að ræða útgerð-

arfyrirtæki, sem hafa verið á framfæri

hins opinbera er alveg augljóst, að stjórn-

völd hljóta að bregðast við þeim vanda

með öðrum hætti en verið hefur. Hingað

til hefur stefnan verið sú, að halda þessum

fyrirtækjum á floti. Nú fer ekkert á milli

mála, að það er ekkert vit í því og hefur

náttúrlega aldrei verið. Hver króna, sem

sett er í að bjarga vonlausum fyrirtækjum

í útgerð og fískvinnslu við núverándi að-

stæður er auðvitað hrein sóun á almanna-

fé og það sem verra er, gerir sjálfstæðum

og bjargálna fyrirtækjum í útgerð erfiðara

um vik að komast af við breyttar aðstæður.

Þá koma byggðamálin til sögunnar og

menn spyrja sem svo: Á þá að láta þetta

Morgunblaðið/Hallur

byggðarlag fara í eyði? Þótt stefnan hljóti

að vera sú, að byggja ísland allt felst

ekki endilega í því, að hver einasta byggð

hljóti að standa um aldur og ævi. Auðvitað

verða breytingar á því. Sum byggðarlög

blómstra og önnur dragast saman eins og

gengur og gerist. En þar fyrir utan er

alveg augljóst, að byggðarlag þarf ekki

að deyja, þótt þaðan sé ekki gerður út

togari. Raunar eru mörg dæmi þess í at-

vinnusögu okkar undanfarna áratugi, að

togaraútgerð hefur hvílt með slíkum ægi-

þunga á einstökum byggðum, að þær hafa

veslast upp vegna þess, að þær höfðu tog-

ara en ekki vegna hins, að þær voru án

togara.

Nú er til dæmis mikið rætt um vanda

atvinnufyrirtækja á Suðureyri við Súg-

andafjorð. Á Flateyri er hins vegar rekin

blómleg útgerð og fiskvinnsla og sömuleið-

is í byggðunum við Djúp. Hvað mælir á

móti því, að aðrir togarar á þessu svæði

veiði fyrir fískvinnsluna á Súgandafirði?

Það eykur hagkvæmni í útgerð þeirra að

koma með meiri afla að landi. A sumum

þessara staða er ekki nægilegt fólk til

þess að vinna þann afla, sem nú berst á

land og þess vegna ekki óeðlilegt að landa

á fleiri en einum stað eða flytja aflann á

milli eftir því, sem hentar. I þessu tilviki

er auðvitað um tímabundinn vanda að

ræða, þar sem jarðgöngin gjörbreyta þessu

atvinnusvæði eftir nokkur ár og skyldi

enginn láta sér til hugar koma að breyta

þeim áformum, sem nú eru uppi um þá

samgöngubót enda á sú fjárfesting áreið-

anlega eftir að skila sér og vel það.

Kjarni málsins er sá, að við gjörbreyttar

aðstæður hljóta menn að leita annarra

leiða en hingað til og það væri ekkert

annað en gífurleg sóun á almannafé að

leggja meiri peninga í þau útgerðar- og

fiskvinnslufyrirtæki víðs vegar um landið,

sem nú eru gjaldþrota, þótt þau hafi ekki

verið gerð upp. Stöðvun á slíkri vitleysu

á að vera framlag stjórnmálamannanna.

Að öðru leyti eiga þeir að láta fyrirtækin

sjálf um að bregðast við þeim vanda, sem

fyrirsjáanlegur aflasamdráttur í mörg ár

leiðir yfir þau. Þessi fyrirtæki eiga vafa-

laust eftir að f ara mismunandi leiðir í þeim

efnum, eftir því, sem hentar á hverjum

stað, en aðrir eru ekki dómbærari um það

en útgerðarmennirnir sjálfir.

Gengis-

lækkun?

I UMRÆÐUM

síðustu viku um

stöðu útgerðarinn-

ar hefur mátt lesa

á milli línanna, að

sú hugmynd sé einhvers staðar á kreiki

að bregðast eigi við vanda sjávarútvegsins

með gengislækkun. Vafalaust er rök-

semdafærslan þessi: þjóðarbúið hefur orðið

fyrir áfalli. Þjóðin öll verður að taka þetta

áfall á sig. Einfaldast er að skipta þeim

byrðum niður með gengislækkun, sem

jafnframt mundi koma útgerðinni og fisk-

vinnslunni að einhverju gagni.

Þetta er hin hefðbundna leið tíl þess að

leysa vanda sjávarútvegsins á íslandi. í

henni felst, að litlar sem engar kröfur eru

gerðar til sjávarútvegsins sjálfs um breyt-

ingar í rekstri miðað við breyttar aðstæður

heldur er vandanum velt beint yfir á allan

almenning. Auðvitað er þetta einföldun.

Auðvitað hafa fjölmörg tilvik komið upp

á undanförnum áratugum, þar sem gengis-

lækkun hefur verið óhjákvæmileg.

Nú erum við hins vegar ekki að fást

við sams konar vanda og stundum áður.

Launabreytingar hafa verið mjög hóflegar

á undanförnum misserum. Þjóðarbúið hef-

ur ekki orðið fyrir neinu áfalli vegna þess,

að fiskurinn seljist ekki eða vegna þess,

að verðfall hafí orðið á físki. Þvert á móti:

Allur fiskur selst og verð er hátt. Dæmið

er einfalt, þótt lausnin á því kunni að vera

flókin í framkvæmd: Það eru of mörg skip

að veiða of lítið magn af fiski. Það eru

of mörg fiskverkunarhús að vinna of lítið

magn af fiski. Þess vegna verður að fækka

skipum og fiskverkunarhúsum í rekstri.

Ástand fiskistofnanna veldur því að þetta

verður að gerast hraðar en ella.

Það er af og frá, að almenningur geti

verið til viðtals um að leysa þennan vanda

með gengislækkun. Með því væri enginn

vandi leystur. Það væri meira vit í því

fyrir skattgreiðendur að leggja fram veru-

lega fjármuni til þess að kaupa skip og

fískverkunarhús úr rekstri í verulegu

mæli en að leysa þetta vandamál með

gengislækkun. Slíkt væri engin lausn held-

ur enn ein frestun á vanda og jafngilti

yfírlýsingu af hálfu sjávarútvegsins um

að atvinnugreinin sé ófáanleg til þess að

taka á eigin vandamálum. Því vefður ekki

trúað, að metnaður forystumanna sjávar-

útvegsins sé ekki meiri en svo, að þeir

kjósi þessa ódýru lausn fyrir sig.

Þess vegna verður að vænta þess, að

komi þær hugmyndir um gengislækkun

til lausnar á vanda sjávarútvegsins frekar

upp á yfírborðið, sem lauslega hefur verið

bryddað á, muni ríkisstjórnin vísa slíkum

hugmyndum á bug. Ef rétt er á haldið

getum við snúið þessu erfiða dæmi við

þannig, að mikill vandi verði okkur til

framdráttar, þegar fram í sækir. Ef sjálf-

stæð og bjargálna útgerðar- og fisk-

vinnslufyrirtæki, stór og smá, taka á þess-

um vanda hvert um sig á sínum vettvangi

og stjórnmálamennirnir láta á móti sér

bráðabirgðalausnir fyrir gjaldþrota fyrir-

tæki, getur þjóðarbúið komið út úr þess-

ari aflaskerðingu með sterkari og öflugri

sjávarútveg og fiskvinnslu eftir nokkur ár.

Að því á að stefna. En það kostar átök

og umbrot.

„Spurningin nú er

hins vegar sú,

hvernig sjávarút-

vegurinn bregzt

við gjörbreyttum

aðstæðum. Krist-

ján Ragnarsson

hefur bent á, að

útgerðin hafi að

jafnaði sótt um

360 þúsund tonn

af þorskiáári

síðasta áratug. Ef

nú fer sem horfir,

að þorskafiinn á

næstu árum verði

u.þ.b. 100 þúsund

tonnum minni er

augljóst, að ekk-

ert vit er í því að

gera út þann

flota, sem var allt-

of stór til þess að

sækja 360 þúsund

tonn, hvað þá 260

þúsund tonn."

c*

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
16-17
16-17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32