Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ

LAUGARDAGUR 23. NÓVEMBER 1996 43

MINNINGAR

MARIA

FRIÐRIKSDÓTTIR

+ María Friðriks-

dóttir var fædd

í Efri-Miðvík, Aðal-

vík, 4. júní 1905.

Hún lést 18. nóv-

ember síðastliðinn á

Fjórðungssjúkra-

húsinu á ísafirði.

Foreldrar hennar

voru hjónin Friðrik

Finnbogason, fædd-

ur 23. nóvember

1879 í Efri-Miðvík,

dáinn 29. október

1969, og Þórunn

Þorbergsdóttir,

fædd 16. september

1884 í Rekavík bak Látur, dáin

9. mars 1975. María var fjórða

í röð síuitján systkina. Þrjú

þeirra dóu ung en fjórtán kom-

ust til fullorðinsára.

Þann 27. nóvember 1929

gekk María að eiga Vernharð

Jósepsson frá Atlastöðum í

Fljóti. Hann var fæddur 12.

ágúst 1906 og dáinn 9. maí

1982. Þau hófu búskap í Neðri-

Miðvík þar sem þau bjuggu í

tvö ár en fluttust svo að Atla-

stöðum. Þar bjuggu þau til 1935

er þau fluttu að Tungu í Fh'óti.

Árið 1945 fluttust þau svo aftur

að AtlastÖðum og bjuggu þar á

nýbýlinu Skjaldabreiðu. Þann

16. júní 1946 fluttist fjölskyldan

til Hnífsdals en alls fluttu fimm

fjölskyldur úr Fh'óti og land-

námsjörðin Atla-

staðir fór í eyði.

María og Vernharð

bjuggu á Brekku í

Hnífsdal til ársins

1982 er Vernharð

lést. Síðustu árin

bjó María á Hlíf,

ísafirði.

Þau María og

Vernharð eign-

uðust átta börn en

María átti fyrir

eina dóttur, Helgu.

Hún er gift Hólm-

geiri Líndal Magn-

ússyni og eiga þau

eina dóttur. Hin sem upp kom-

ust eru: Þórunn, sem var gift

Antoni Ólasyni og eignuðust

þau fjögur börn. Seinni maður

hennar var Andrés Hermanns-

son sem nú er látinn. Herborg,

gift Ingólfi Eggertssyni, eiga

þau sex börn. Bára, gift Hjör-

vari Björgvinssyni, eiga þau sjö

börn. Sigrún, gift Guðna As-

mundssyni, eiga þau fimm

börn. Jósep, giftur Hrafnhildi

Samúelsdóttur, eiga þau þrjú

börn. Barnabarnabörnin eru

fimmtíu og fjögur og barna-

barnabarnabörnin þrjú. Börnin

sem létust ung hétu Ragnar,

Margrét og Selma.

María verður kvödd í Hnífs-

dalskapellu í dag og hefst at-

höfnin klukkan 14.

Þegar ég frétti lát Maríu frænku

minnar kómu mér í hug orðin heið-

arleiki og dugnaður en það voru

aðal einkenni hennar lífs. Hún var

fædd í Aðalvík og ólst þar upp í

stórum systkinahópi. Á seytjánda

árinu fór hún að heiman til að vinna

fyrir sér, meðal annars hjá þeim

hjónum Margréti Þorsteinsdóttur

og Hirti Guðmundssyni í vesturenda

Brekkuhússins í Hnífsdal. Svo

skemmtilega vildi til að María og

Vernharð eignuðust norðurenda

sama húss mörgum árum síðar. Eg

var ekki hár í loftinu þegar ég kom

fyrst í Tungu til Mæju frænku, því

hún hafði mig í fóstri í 5 mánuði

þegar ég var á fyrsta ári. Það kom

til vegna veikinda móður minnar.

Ég dafnaði vel þennan tíma, því

ekki sparaði Mæja mín matinn og

gott atlæti. Fyrsta ferðin sem ég

man eftir yfir í Tungu mun hafa

verið um jólin 1944. Ég fór með

einhverju af fullorðna fólkinu á

Atlastöðum, þar á meðal móður

minni. Finney systir var dregin á

sleða yfir ísinn á ósnum. Þá var

nú gaman að hitta öll þessi frænd-

systkini því við erum bræðra- og

systrabörn. Ári síðar man ég eftir

jólaboði á Skjaldabreiðu. Þá höfðu

þær Þórunn og Bogga, eldri stelp-

urnar, forframast í skóla á Látrum.

Það var gengið kringum jólatréð,

sungið og farið í leiki, eða einsog

nú er sagt;  Mikið gaman,  mikið

grín.

Tunga lá um þjóðbraut þvera á

búskaparárum Mæju og Venna þar.

Finnbogi faðir minn, fyrrum bóndi

að Atlastöðum, kveður kæra mág-

konu og þakkar alla sambúðina á

Atlastöðum og góðgerðirnar í

Tungu því alltaf var komið þar við

á leið út að Látrum og á heimleið.

Sérstaklega rómar hann Tungu-

skyrið hjá henni Mæju. Byggðin í

Aðalvíkursveit eyddist á árunum

1942 til 1952. Þá voru ekki komnir

styrkir í landbúnaði, enginn kvóti

og ekki keyptur fullvirðisréttur af

þeim sem bregða þurftu búi. Þetta

fólk fór frá öllum sínum eigum eins

og flóttafólk þarf að sætta sig við.

Þau vóru þó furðu fljót að ná sé

upp í nýjum heimkynnum, því áræð-

ið og dugnaðinn vantaði ekki. Þeg-

ar María og Vernharð kómu til

Hnífsdals, fluttu þau í gulu skemm-

una á Brekkunni og áttu þar heim-

ili næstu átta árin en þá fluttu þau

í Brekkuhúsið sem fyrr er nefnt.

Búskapurinn óx jafnt og þétt og

veitti þeim mikla ánægju. Eftir lát

Vernharðar kom erfitt tímabil í ævi

Mæju minnar en það blessaðist allt

um síðir. María er síðasta húsmóðir-

in úr Fljóti sem kvatt hefur þetta

líf. Þegar María fór í skemmtiferðir

norður, varð hún ung í annað sinn.

Til dæmis um dugnað hennar má

nefna að hún óð yfir ósinn, komin

yfir áttrætt, klædd í vöðlur og gekk

yfir í Tungu og þá var minni

skemmt. Móðir mín og María vóru

mjög samrýndar enda lengst af

stutt á milli þeirra og gott samband

milli Ystabæjarsystkinanna. Það

var föst venja hjá Mæju að gefa

móður minni brodd þegar þannig

stóð á og það var gaman að fá að

smakka sveitamjólkina hjá henni

meðan þau voru með kýrnar. María

hélt þeim sið að halda jólaboð fyrir

alla fjölskylduna í áratugi og börn

hennar halda þeim sið til skiptis.

María prjónaði mikið og bjó til

marga fallega gripi í félagsstarfi

aldraðra á Hlíf og á ég einn þeirra.

Öllum þótti vænt um Mæju sem

henni kynntust. Langri ævi er lokið

og margt að þakka. Fjölskyldan úr

gráu skemmunni þakkar allan kær-

leika og vináttu frá Mæju frænku

og biður Guð að blessa fjölskyldu

hennar. Sælir eru dánir þeir sem í

drottni deyja.

Guðjón Finndal Finnboga-

son frá Atlastöðum.

Við fráfall ömmu Mæju streyma

fram minningar um góða konu.

Amma þurfti alltaf að hafa eitthvað

fyrir stafni. Aldrei fél! henni verk

úr hendi. Amma og afí bjuggu á

Brekkunni í Hnífsdal og þangað

leitar hugurinn nú. Á sumrin var

þar margt um manninn og leituðum

við mikið þangað. Amma átti alltaf

bestu kanelsnúða í heimi úti í skúr-

inni og hefur enginn leikið það eft-

ir henni að baka þá „eins og amma

gerði", eins og sagt var. Einnig

muna margir eftir kandísnum í

skálinni. Amma var alltaf kát og

oft glettin. Margar af hennar bestu

setningum heyrast enn þegar fjöl-

skyldan kemur saman. Amma var

mikill skörungur og töluðu barna-

börnin því oft um hana sem „ömmu

dreka".

Nú er amma búin að fá lang-

þráða hvíld og komin til afa. Viljum

við minnast hennar með orðum

Ingibjargar Sigurðardóttur:

Hver minning dýrmæt perla að liðnum b'fsins degi,

hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.

Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi,

og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.

Jóhanna og Margrét.

Ég man óljóst hvenær ég hitti

Maríu systur mína fyrst, en ástæð-

an er einfaldlega sú að í stórum

systkinahópi eru þau elstu orðin

fulltíða fólk þegar þau yngstu eru

að vaxa úr grasi.

Það hefur samt verið auðvelt

fyrir mig að fylgjast með lífshlaupi

hennar eftir að ég komst á legg

og kemur mér í hug þegar hún

hefur kvatt okkur, lítil kínversk

saga. Trúboði mætti lítilli telpu

sem rogaðist með strákanga. „Þú

hefur þunga byrði að bera," sagði

trúboðinn. „Þetta er engin byrði,"

svaraði hún. „Þetta er bróðir

minn."

Ef María systir mín hefði orðið

á vegi kínverskra spekinga, þá

hefði hún fengið góð og spakleg

ummæli frá þeim, svo dugleg, óeig-

ingjöm og hjartahlý var hún.

María fæddist í Efri-Miðvík,

Aðalvík, Norður-ísafjarðarsýslu,

dóttir hjónanna Þórunnar Þor-

bergsdóttur og Friðriks Finnboga-

sonar.

Hún ólst upp hjá foreldrum sín-

um, sem fluttu til Látra í Aðalvík

1911 og bjuggu þar til ársins 1942.

Árið 1929 gekk María í hjóna-

band með unnusta sínum Vern-

harði Jósefssyni og hófu þau bú-

skap á Atlastöðum í Fljótavík í

sama hreppi og bjuggu þar til árs-

ins 1945 og fluttu þaðan til Hnífs-

dals, en þar bjuggu þau á meðan

bæði lifðu, en Vernharður er látinn

fyrir mörgum árum.

Að stunda búskap á norðanverð-

um Vestfjörðum hefur alltaf verið

erfitt og það fengu hjónin að reyna

en sakir dugnaðar þeirra beggja

farnaðist þeim vel, enda var Vern-

harður mikill mannkostamaður.

Frændgarður þeirra, börn og

þeirra afkomendur sanna svo ekki

verður um villst að þarna var góð-

ur efniviður sem blandaðist vel.

Það hefur oft undrað mig hversu

vinsæl hún María systir hefur alla

tíð verið og er þá sama hvort hún

hefur umgengist unga eða gamla.

Núna áður en þessar línur eru

settar á blað hef ég verici að vor-

kenna mér að fljúga til ísafjarðar

vegna systur minnar og vegna

flughræðslu. Allir ættingjar sem

ég hef rætt við taka í sama streng

og segja: „En þetta er nú hún

María systir þín og þú veist hvað

öllum þykir vænt um hana."

Það minnir mig líka á þegar við

komum til hennar eftir stórafmæli

og hún hafði sýnt okkur allar gjaf-

irnar sem hún fékk og sagði síðan:

Nú verð ég að ganga frá þessu

dóti og gefa ykkur kaffi og með

því. Þetta lýsir henni vel, hún gerði

sér alltaf grein fyrir aðalatriðunum

og vissi að hlutir sem tínast, brotna

og gleymast eru minna virði en

hlýtt viðmót og gestrisni, sem

gerðu hana svo vinsæla hjá öllum

sem kynntust henni.

Nú hefur hún María okkar kvatt

og ánægjustundimar með henni

verða ekki fleiri að sinni.

María á góða fjölskyldu og ég

vil minna hana á, að slíka konu

er óþarfi að gráta, hún dó södd

lífdaga, hafði skilað góðu dags-

verki og gefið okkur öllum gott

fordæmi.

Hún bar byrðar sínar með sama

hugarfari og kínverska telpan sem

minnst er á hér að framan, með

æðruleysi og trú á framtíðina.

Ég undirritaður og fjölskylda

eram þakklát fyrir að hafa fengið

að vera Maríu samferða. Blessuð

sé minning hennar.

Þorbergur Friðriksson.

JORUNN

HELGADÓTTIR

+ Jórunn    Helga-

dóttir fæddist á

Þursstöðum             í

Borgarhreppi 9. ág-

úst 1910. Hún and-

aðist á St. Fransisk-

usspítalanum          í

Stykkishólmi 18.

nóvember síðastlið-

inn. Jórunn var ein

átta barna hjón-

anna Helga J. Jóns-

sonar og Guðrúnar

Magneu Þórðar-

dóttur, búenda á

Þursstöðum. Helgi

var sonur Jóns

Lýðssonar bónda i Hrafnadal í

Hrútafirði og konu hans, Sig-

ríðar Bjarnadóttur. Guðrún

Magnea var dóttir Þórðar Jóns-

sonar skipasmiðs i Gróttu og

konu hans, Sigurbjargar Sig-

urðardóttur.

Eiginmaður Jórunnar var

Sigurmon Símonarson, f. 11.2.

1898, d. 6.7. 1954, bóndi í Ein-

arsnesi í Borgar-

hreppi.         Seinna

bjuggu þau að

Görðum á Snæ-

fellsnesi. Eftir lát

Sigurmons bjó Jór-

unn áfram með

sonum þeirra, sem

eru: 1) Símon,

kvæntur Svövu

Svandísi          Guð-

mundsdóttur frá

Dalsmynni og eiga

þau fimm börn og

sex barnabörn. 2)

Helgi, kvæntur

Þóru          Kristínu

Magnúsdóttur frá Vifilsstöðum

og eiga þau einn son, fyrir átti

Helgi son með Kristlaugu

Karlsdóttur. 3) Guðmundur,

kvæntur Jóninu Þorgrímsdótt-

ur frá Húsavík. Þau eiga þrjá

syni og tvö barnabörn.

Útför Jórunnar fer fram frá

Borgarneskirkju í dag og hefst

athöfnin klukkan 14.

4

4

4

Jórunn ólst upp í stórum systkina-

hópi. Snemma vandist hún á að

vinna eins og þá var til siðs og var

vel að sér til munns og handa.

Hún giftist, rúmlega tvítug Sig-

urmoni í Einarsnesi þar sem þau

bjuggu til ársins 1947. Þar var oft

langur vinnudagur hjá henni á stóru

heimili, en í Einarsnesi leið henni

vel og þar fæddust synir þeirra þrír.

Þau brugðu búi og fluttust til

Akraness og byggðu hús þar, en

festu ekki yndi þar og keyptu Garð-

ana árið 1949 og fluttu vestur.

Stuttu seinna missti Sigurmon heils-

una og dó 1954. Þessi ár voru erfið

fyrir fjölskylduna og Jórunn hefur

mátt taka á honum stóra sínum þá

með ungling og tvo drengi. Sterk

guðstrú hjálpaði henni mikið á þess-

um árum.

Jórunn í Görðum var merkiskona,

annálaður dugnaðarforkur og fyrir-

myndarhúsmóðir. Heimilið í Görðum

var oft notað sem samkomuhús áður

en félagsheimilið var byggt. Sveit-

ungarnir komu, spiluðu félagsvist

og dönsuðu. Kvenfélagið var með

námskeið og skóli var starfræktur

þar.

Jórunn sjálf var hrókur alls fagn-

aðar hvar sem hún kom og var virk

í félagslífinu í sveitinni, bjartsýn og

kraftmikil.

Elsku Jórunn mín. Mér er í fersku

minni þegar ég hitti þig fyrst fyrir

rúmum 29 árum, þegar ég kom að

Görðum með Símoni. Við sátum þrjú

j eldhúsinu yfir kaffi og kökum, ég

frá af feimni við þig og kunni ekki

einu sinni að drekka kaffi, en þú

varst svo indæl eins og alltaf.

Vorið eftir þegar ég kom alkomin

að Görðum sem tengdadóttir þín til

þess að setjast í sæti þitt, fákunn-

andi stelpa sem aldrei hafði haft

áhuga á heimilisverkum og mat-

reiðslu, þá tókstu mér ótrúlega vel,

hjálpaðir mér og leiðbeindir eins og

besta móðir. Ég lærði mikið þetta

sumar, og alla tíð síðan hef ég getað

leitað til þín með eitt og annað. Allt-

af hefur þú verið boðin og búin að

aðstoða við hvað sem var.

Ég hef aldrei komist með tærnar

þar sem þú hafðir hælana sem hús-

móðir, en þar varst þú mér góð fyrir-

mynd.

Ég vil þakka þér fyrir allt sem

þú hefur gert fyrir okkur hjónin,

börnin okkar og barnabörnin, allar

gjafirnar frá þér og heimsóknir þín-

ar hingað, en þá var oft tekið í spil.

Nú er ekkert gaman að spila rakka

lengur þegar amma Jórunn er ekki

lengur við spilaborðið.

Elsku Jórunn mín. Þú þurftir að

ganga í gegn um mikil veikindi sl.

ár, en tókst á við þau af miklum

hetjuskap og þolgæði. „Tíminn líður

fljótt, bráðum kemur sumar aftur,"

sagðir þú um daginn.

Við fjölskyldan þin erum afar

þakklát fyrir þá frábæru umönnun

sem þú fékkst á St. Fransiskusspít-

alanum seinustu mánuðina. Þar var

allt gert til að reyna að láta þér líða

sem best.

Ég er þess fullviss að nú sért þú

loksins búin að hitta Sigurmon og

nú verði himneskt sumar og ham-

ingja hjá ykkur.

Guð geymi þig.

Svava.

Jórunn í Görðum er látin. Þar fer

elsti íbúi í Staðarsveit, 86 ára.

Hún flutti frá Einarsnesi í Mýra-

sýslu að Görðum árið 1949 ásamt

manni sínum, Sigurmoni Símonar-

syni, og þremur sonum þeirra hjóna,

þeim Símoni, Helga og Guðmundi.

Eftir fimm ára búsetu í Görðum lést

Sigurmon. Þá stendur Jórunn ein

eftir með drengina sína.

Jórunn var dugnaðarforkur og

hafði gott lag á að láta strákana

hjálpa til við búskapinn svo þetta

gekk allt vel.

Jórunn lét ekki deigan síga því

árið 1959 ræðst hún í, ásamt sonum

sínum, að byggja tveggja hæða íbúð-

arhús.

Jórunn gerði fleira en að stjórna

heimili og búi, hún var mjög félags-

lynd og gekk fljótt í kvenfélagið. Þar

vann hún ötullega að hinum ýmsu

málefnum. Alltaf var hún jafn já-

kvæð og hress, boðin og búin að

taka að sér bakstur, halda fundi,

vera með kvöldvökur og fleira.

Ég minnist þess líka hve stóran

þátt Jórunn átti í allri þeirri sjálf-

boðavinnu sem sveitungarnir lögðu

fram vegna byggingar Félagsheim-

ilisins á Lýsuhóli. Þar sáu kvenfé-

lagskonur um alla matreiðslu í gömlu

íbúðarhúsi sem þá hafði staðið autt

um tíma og nútímaþægindum var

ekki fyrir að fara.

Jórunn var góð húsmóðir og mjög

gestrisin.

Síðustu ár sín dvaldi hún hjá Guð-

mundi syni sínum í Ytri-Tungu. Þaðan

fór hún á Dvalarheimili aldraðra í

Olafsvík og undi glöð við sitt þar til

í fyrra að hún varð fyrir því óhappi

að detta og lærbrotna. Eftir það fór

heilsu hennar stöðugt hrakandi.

Með þessum fátæklegu orðum vil

ég þakka Jórunni allt okkar góða

samstarf.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

(V. Briem.)

Kristjana E. Sigurðardóttir.

Handrit afmælis- og minningargreina

skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða

tölvusett. Sé handrit tölvusett er æskilegt,

að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveld-

ust er móttaka svokallaðra ASCII-skráa,

öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslu-

kerfin Word og Wordperfect eru einnig

auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til

blaðsins í bréfasima 5691115, eða á netfang

þess þess Mbl@centrum.is en nánari upp-

lýsingar þar um má lesa é. heimasiðum. Það

eru vinsamleg tilmæli að lengd greina fari

ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínu-

bil og hæfilega Hnuleng — eða 2.200 slög.

Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn

sín  en  ekki  stuttnefni  undir greinunum.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64