Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšólfur

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšólfur

						— 50
stað, eins og áðr hefir verið ástundum, eink-
um undir Vogastapa, er ekki hefir mátt heita
samboðin siðuðum mönnum, erleita vilja bjarg-
ar sinnar á kristilegan hátt.
5.   ísulóð aftekst með öllu frá vetrarbyrjun að lok-
um vetrarvertíðar, og væri vonandi, að fleiri en
vér tæki sömu stefnu, því ekki er uggandi,
nema órói eðr óhægð vevði af, ef nágrannar
halda bríikun hennar áfram, sem vér köllum
að óþörfu um þenna tíma.
6.   Ilúsbændr og lóðarráðendr sjái um, að allir
útlendir sem innlendir breyti eptir því sem
hér er sagt, og verða hafðar gætr á því. Gjörð
þessi verðr auglýst í »í>jóðólfi«, svo útlendíng-
ar viti, hvað þeim gjöra ber, áðr suðr koma.
Á stað og degi sem ofar sagt.
Svb.  Ólafsson.
Húsbændr og lóðarráðendr í Njarðvíkum allir
og i Keflavík, undirskrifaðir 36.
Athgr. Margir fleiri ætluðu að sækja fund þenna,
einkum innan Stapa, en það hamlaðist
af illviðri þann dag.
Húsahynni og húsabyggíngar á hlandi.
|>essi ölcl og kynslóðin sem á henni hefir
verið uppi, hefir að vísu tekið fram hinum undan-
förnu öldum, í því að brýna fyrir landsbúum fram-
farir, að þeír hlyti að taka sér fram í ýmsum og
mörgum efnum, ef þeir ætti að ná nokkurri þýð-
i'ngu meðal þjóðanna, geta orðið sjálfbjarga og
færir um að ráða sér sjálfir, en losast smámsam-
an undan fjárhaldi því og aðkreppandi yfirstjórn,
er hefir gjört oss jafn hugsunarlausa um hagi og
sóma sjálfra vor eins og viijalausa og aflvana til
þess að reyna að rétta oss við.
Aldirnar sem á eptir koma, — það skulum
ver vona og við það skulum vér hughreysta oss,
— munu íinna margar heilmðar bendíngar um
þetta frá 19. öldinni, þóað þeir kunni að meta
íramkvæmdir vorar bæði fáar og smáar. Ef það
er órækt, að hið fyrsta slig til verulegra framfara,
eigí síðr hjá þjóðunum heldren hjá hverjum ein-
stökum manni, sé einkanlega þarí fólgið, að þekkja
grant vankvæði sín og í hverjum efnum manni se
álatl og þurfi að taka sér fram, þa mun því aldrei
verða neitað, að einmitt eptir 19. öldina liggi mörg
stig til verulegra framfara þessa lands í ýmsum
greinum, þóað h'tilsverð kunni að þykja frækorn
þau er hún hefir niðrsáð til framfaranna sjáifra,
að framkvæmdunum til.
YéV eigum ekki kost á að ráðast í nein þess-
leiðis framfara fyrirtæki, er einkenna hinar voklugu
og auðugu suðr-þjóðir og hai'a gjört þær víðfræg-
ar um heiminn, til þess skortir oss svo margt,
fyrst auðlegð náttúrunnar, því hún er hjá oss bæði
geld og snauð og næsta kaldlynd og mislynd;
í annan stað skortir oss mannafia og mannfjölda
er samsvari landstærð vorri, og í þriðja lagi næg-
an fjárafla, eðr afl þeirra hlutanna sem gjöra skal.
En tvent er það sem oss er í lófa lagið eigi síðr
en öðrum þjóðum víðsvegar um heim, en það er
hinn kostulegi tími og hyggileg og rétt brúkun hans,
og alúð og vandvirkni í öllu því sem vér getum
gjört og oss er eins óumflýanlega nauðsynlegt að
leysa af hendi, einsog fæðan, klæðnaðrinn og
lífið sjálft.
Ein af þessum fyrstu nauðsynjum lífsins, eigi
síðr hjá oss íslendíngum en öðrum þjóðum, eru
húsin og húsaskjólið yfir sjálfa oss, fénað vorn,
vetrarforða og aðra lífsbjörg vora, áhöld vor og
búsgögn, og heyafla. Engi getr varið það, að vér
íslendíngar byggjum milcið, þóað byggíngar vorar
og húsakynni sé síðr en ekki mikíl og því síðr
mikils virði; vér verjum til byggínga vorra afarfé
árlega, ómetanlegum vinnukróptum ¦ og tíma frá óðr-
um nauðsynjaverkum og arðsömum verkum, — þvf
»tíminn erpeníngar«, segirmálsháttr Breta, en þeir
kunna'-manna bezt að meta bæði tíma og auð og verja
hvorutveggja sér og öðrumtil gagns. Vér verjum
miklumeiri tíma'og fleiri dagsverkum, og þá jafnframt
meira fé og meiri tilkostnaði til húsabyggínga vorra,
að tiltölu við fólksfjölda og fénaðarfjölda og annan
aflaog eigur, sem í húsum þarfaðgeyma, heldren
nokkur ðnnur þjóð í heimi, af þvi vér erum alltaf
að byggja sama húsið svoað segja árs árlega; eitt
árið hefir vatn hlaupið í einhvern vegginn eðr gafl-
aðið eða frostið klofið og sprengt inn, annað árið
er þaktróðið orðið ónýtt og fúið svo að þaktoríið liggr
inná viðum, og þarf að rífa þakið og leggja nýtt
tróð á húsið, fjórða árið brotinn sperrukjálki eða
1—2 lángbönd eða mæniás og þarf enn að rífa þakið
fyrir þá sök, fimta árið er ytri þekjan rofin og þarf
að tyrfa allt húsið að nýu o. s. frv. |>etta er
vanlalegi gángrinn í húsabyggíngum hér á landi yfir
höfuð að tala, og svo, að ef buandi fer frájórðunni
eðr deyr, þá eru öll hin ótölulegu dagsverk, jarð-
rask og annar tilkostnaðr, er hann heíirlagt í söl-
urnar til útihúsa og annara sinna húsa, metinn og
talinn einkisvirði, þóað húsin öll sé þá í góðu
lagi, bæði að veggjum og þekju og öílum rnoldar-
verkum, og það eina er hann eða hans bera upp
úr öllum þessum tilkostnaði er það, að ef hann á
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52