Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lögberg

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lögberg

						

E IONE: 8S3D

«

iot

d iffl?

tted

^r»'-                                   Service

and Satisfaction

PHONE: 86 311 Seven I.ines	<i	u<#ed Better Dry Cleaning and Laundry	

			

43.   ARGANGUR

WINNIPEG, MAN., FIMTUDAGINN 5. JÚNl  1930

NÚMER  23

Indíánastúlkan á

ströndinni

Eftir R. W. Noble.

Dr. B. J. BRANDSON,

fulltrúi Canadastjórnar á Alþingishátíðinni.

Hópur hátíðargesta

lagður af stað heim

Síðastliðið þriðjudagskveld,

lagði íslendingahópurinn héðan úr

borginni, sá er siglir til Reykja-

víkur með Cunardskipinu "An-

tonia", þann 6. þ. m., af stað aust-

ur að hafi. Freklega hundrað og

fimtíu manns, flest íslendingar,

voru í hópnum, að því er blaðinu

Manitoba Free Press segist frá.

Nokkrir voru farnir austur á

undsn, svo sem leiðtogi hópsins

og fulltrúi Canadastjórnar, Dr. B.

J. Brandson, er lagði af stað síð-

astliðinn laugardag og enn aðrir

fóru af stað í gær (miðvikudag).

Fjölmennur flokkur íslendinga og

ánnara gesta, víðsvegar að úr

Bandaríkjunum, mætir Winnipeg-

hópnum í Montreal, á leið til ís-

lands  með  sama  skipi.

Orb

ænum

Séra Carl J. Olson var staddur

í borginni á þriðjudaginn og mið-

vikudaginn í þessari viku.

Séra K. K. Olafson, forseti

kirkjufélagsins, var staddur í

borginni   á  miðvikudaginn.

Marino Ó. Olafson, einn af son-

um séra Kristins K. Olafsonar,

útskrifaðist (B.A.) af St. Olaf

College, Northfield, Minn., hinn

3. þ. m. Hann hefir sérstaklega

undirbúið sig undir kennarastöðu.

Mr. og Mrs. Jacob Wopnfjörð,

lögðu af stað ásamt syni sínum

vestur á Kyrraafsströnd síðast

iiðinn sunnudag. Gerðu þau ráð

fyrir að dvelja þar í fimm til sex

mánaðatíma eða jafnvel setjast

þar að. Fylgja þeim hugheilar

liamingjuóskir hinna mörgu vina

þeirra hér í borginni.

Ef ungu mennirnir, sem þessa

sðgu segja, hefðu ekki sterkar lík-

ui henni til sönnunar, mundu

margir freistast til þess að halda,

að hér væri einungis um ofsjónir

í'ð ræða, og þessi fagra stúlka,

með leikhæfileikunum, hefði aldr

ei verið til.

Dóttir Indíánahjónanna var

yndislega fögur. Regluleg feg-

urðargyðja frá hendi náttúrunn-

ar , sem dró að sér athygli jafnt

manna sem kvenna, þá sjaldan

hún kom á Winnipeg ströndina

(Winnipeg Beach) til þess að

Iraupa smávegis nauðsynjar handa

heimilinu. Varir hennar voru

þunnar og lýstu djúpri viðkvæmni.

Augu hennar voru ímynd dýrð-

arásjónu sólarlagsins og þá sjald-

an það vildi til, að hún sást brosa,

skáru tennurnr af eins og glitr-

andi perlur við móleitt hörundið.

Hún horfði stundum með djúpri

athygli á loftvagnahjólið (Coast-

er) á ströndinni. Stóð hún þá

stundum saman hjá girðingunni,

þar sem sízt yrði tekið eftir henni

og hló hjartanlega með sjálfri

sér, þegar vagnarnir svifu niður

og fólkið stóð á öndinni.

Sjaldan kom hún niður á strönd-

ina án þess að staðnæmast hjá

hestaréttinni og klappa og strjúka

litlu hestunum með blíðlegu brosi.

Sérstaklega lét hún vel að skjótt-

um fola, gaf honum æfinlega epli

og talaði við hann allskonar gælu-

orð ýmist á ensku eð Indíána-

rnáli.

Hún var dóttir Indíána hjóna,

sem heima áttu milli Netley og

Matlock; hún átti tvo bræður,

annan 9 og hinn 14 áragamlan,

og eina systur, hér um bil-sjö ára.

Svo mátti segja, að hún gengi

systkinum sínum í móðurstað.

Faðir þeirra var ræfill, sem eyddi

mestu af tímanum í Winnipeg, en

móðir þeirra var oftast ýmist í

Selkirk eða Winnipeg, vann þar

bvað sem hún gat fengið að gera,

I. INGALDSON,

fulltrúi  fylkisþingsins í Manitoba

á  Alþingishátíðinni.

Mr.  Sigurður Sigurðsson, kaup

maður  frá    Calgary,    Alta.,  var

staddur í borginni fyrri part vik

unnar.    Hann var á leið til Aust-

ur^Canada   í   verzlunarerindum.

Á hvítasunnudag (8. júní), mess

ar séra Sig.  Ólafsson í Riverton,

far þar fram ferming og   altaris-

ganga.     Messan  byrjar  stundvís

lega kl. 2 e. h.

Þann 15. j'úní (trínitatis) mess

ar séra Sig. ólofsson    í    Geysis

kirkju,  fer þar fram ferming og

altarisganga.    k Messan      byrjar

stundfvíslega gl. 2 e. h.

Kvöldmessa    í    Árborg,    kl.  í

sama dag.

Kirkjuþingið 1930

Fertugasta og sjötta ársþing Hins evangeliska lút-

erska Kirkjufélairs íslendinga í Vesturheimi verður

haldið í kirkju St. Páls safnaðar í Minneota, Minn.,

frá 18.—22. júní, 1930.

ÞLDgBetningarguðsþjpnusta með altarisgöngu fer

l'ram miðvikudaginn þann 18. júní, kl. 8 að kveldinu.

Söfnuðir Kirkjufélagsins geri svo vel að kjó.sa er-

indsreka á þingið eftir því, sem þeim er heimilt að lög-

um, og embættismenn og fastanefndir minnist þess, að

skýrslur þeirra eiga að vera tilbúnar og leggjast fram

á fyrsta þingdcf/i.

Fjárhagsár Kirkjufélagsin.s endar 10. júní ár hvert,

og ættu því öll gjöld og tillög til málefna Kirkjufélags-

iiis að vera komin til féhirðis fyrir þann tíma og lielzt

nokkru áður. Nú þegar árfertJi er með erfiðara móti,

reynir á trygð allra kristindómsvina, að láta ekki mál-

efni kirkjunnnar sitja á hakanum.

Dagsett í Glenboro, Man., 2. apríl, 1930.

K. K. OLAFSON, forseti Kirkjufélagsins.

ARNI EGGERTSSON,

fulltrúi Canadastjórnar á Alþing-

ishátíðinni.

stakt athygli; en þá skeði nokk-

uð,- sem þeim þótti einkennilegt;

kvenmannsrödd heyrðist frá kof-

anum og rak hún upp hátt angist-

aróp. Ljósið hvarf á sama augna-

bliki og alt var kyrt og hljótt.

Tunglið var komið upp og dökk

ir kveldskuggar gerðu  alt   leynd

ardómsfult     og     skuggalegt   um

hverfis Indíánakofann, þegar þeir

félagar komu   þangað   með  vasa

og hafi þau verið þannig, að eig-j

andinn hljóti að hafa verið leik-

kona. Á kistunni segir hann að

hafi verið límdur á hliðina reglu-

legur leikhússseðill.

Báðir þessir menn höfðu lýst

umhverfis sig í kofanum með

vasaljósum sínum. Þeim kemur

ekki saman um það, hvað hafi

verið þar inni; hitt eru þeir sam-

mála um, að þeir hafi báðir séð

þessi fínu föt á jörðinni fyrir

utan kofann, sömuleiðis töskuna.

Þeim ber einnig saman um það,

að stúlkan hafi sagt sér, að hún

vildi hverfa aftur til sinna fyrri

lifnaðarhátta og reika um strend-

ur vatnanna frjáls eins og fugl-

inn fljúgandi og áhyggjulaus eins

og "akursins liljugrös". Hún sagði

þeim, að hún hefði verið á leik-

sviðunum eystra og sér hefði

dauðleiðst það.

Eitt sumar hafði hún ferðast

með leikflokki, eftir því sem hún

sagði þeim félögum stillilega og

sannfærandi; hún hafði komið

fram á leiksviði og endað með því

að vinna sér einróma frægð á

Broadway leikhúsinu í New York

í söngleik, þar sem sungin voru

tvö Indíánakvæði, undir svo fögru

lagi, að þau eru enn í dag sung-

in  af öllum þeim  í   Vesturheimi,

Morð framið í Winnigeg

A miðvikudagskveldið í vikunni

sem leið, var maður að nafni

Wasyl Baran, myrtur að heimil;

sínu, 447 Garlies Str., Winnipeg.

Hann var einn heima, en þegar

kona hans kom heim seint um

kveldið, rann hún mann sinn dá-

ínn, með byssuskot gegn um höf-

uðið. Enn sem komið er, virðist

logreglan enga hugmynd hafa

um, hver þetta verk hefir unnið.

Islenzk hjúkrunarkona

Ijós, til þess    að fannsaka    þaul sem hljómlist unna.

fyrirbrigði, sem þeir höfðu orðið

varir við.

Þegar þeir komu að kofanum,

var þar Indíánastúlka grátandi

fyrir utan dyrnar; hún var klædd

í óbrotinn, fornan léreftskjól og

hárið einkennilega úfið; hún var

í bómullarsokkum, sem hrukkuð-

ust niður á ökla og hafði á fótum

sólalausa eltiskinnsskó. Hún tal-

aði við þá    á    hreinni    og góðri

Þegar þeir félagar ætluðu aft-

ur inn í kofann, varnaði hún þeim

þess, en sagði þeim meira af hðg-

um sínum. Hún sagðist vilja

flytja aftur á æskuheimili sitt,

fara þangað með "krakkana" frá

Winnipeg, þar sem þeir hefðu

verið í lélegu nágrenni, og láta

þá lifa frjálsa og fría, heilnæmu

og eðlilegu lífi eins og þeir hefðu

gert heima á yngri árum.    Að því

Meiri hraði

Capt. Roscoe Turner flaug í

vikunni sem leið, frá New York

til Los Angeles á 18 klukkustund-

um og 44 mínútum. Það er 26

mínútum minna en Capt. Frank

M. Hawkes var að fljúga þessa

sömu leið 1929. Kom Turner við

í Wichita, og stóð þar við í fáein-

ar mínútur. Eflann! fékk tölu-

verðan mótvind, sem tafði hann

æði mikið. Annars sagðist hann

mundi hafa komið til Los Angel-

es svo sem klukkutíma fyr.

Lætur vel af sér

Mussolini sagði nýlega í ræðu,

sem hann hélt fyrir 100,000

manna, að nú ætti sinn stjórn-

málaflokkur, Fascistarnir, enga ó-

vini, eða verulega mótstöðumenn,

lengur heima fyrir, og nú óttaðist

ítalía enga útlenda óvini.

Miss Margrét Brandson

.

' dóttir þeirra Dr. og Mrs. B. J.

i Brandson, hefir nýlokið prófi í

: hjúkrunarfræði við Yale háskól-

p.nn, með fyrstu ágætiseinkunn.

i Miss Brandson er tæplega tutiugu

j og tveggja ára að" aldri. Hún sigl-

ir til íslands ásamt föður sínum

á föstudaginn kemur, þann 6. þ. m.

ensku; sagðist hún vera alein er hana sjálfa snerti, sagðist hún

þarna í kofanum, bað þá að lofa, einungis þrá það, að gleyma því

sér að vera einni, og kvaðst veraj Bg hún hefði nokkur sinni "notið

alveg óhult, því^kkert hof?1 *row   lífsins," elns og    hiin    komst,   aö

ið fyrir,  sem hrœðast þyrfti.

Geislarnir frá vasaljósum

þeirra félaga höfðu skinið á fata-

tösku, sem var þar úti fyrir, og

sáu þeir hana nokkurn veginn

greinilega. Hún var alls ekki lík

þeim töskum, sem Indíánar hafa

venjulega   á    norðurhluta    Aðal-

litlu

held-

sumargestum'jur var það finindis ferðataska úr

og  sendi  dóttur    sinni    alt,  sem

henni innheimtist. Dóttirin vann, strætis í Winnipeg, eða í

sér inn nokkur cent öðru hvorui bæjunum í Vestur^Canada,

með því  að    selja

ber og egg.

ágætu   leðri;  en  fyrir utan   kof-

Einn góðan veðurdag hvarf öll|ann, umhverfis töskuna, voru föt,

Indíána fjölskyldan úr litla kof-j sem kæruleysislega% hafði verið

anum.    Var sagt,   að    <hún hefðil fleygt þar til og frá, en   svo fín,

fyrst frið til Selkirk og síðan til

Winnipeg. Nokkru seinna fluttu

sig fáeinir sumargestir þangað

nálægt, sem Indiánaf jölskyldan

hafði verið. Kusu þeir fremur

næðið og kyrðina uppi í landinu,

en hávaðann og gauraganginn á

ströndinni.

Svo var það kveld eitt í ágúst-

mánuði, hér um bil fjórum árum

seinna., Þvingandi hiti hafði ver-

ið um daginn og svo var enn.

Létt móða gaus upp úr mýrunum

og fylgdi henni svo mikill flugna-

avargur, að engu var líkara en

dökkum skýjum. Sólin var ný-

lega sígin í vatnið og fáeinar

stjörnur tindruðu á heiðum himn-

inum. Langt uppi með vatninu

heyrðist hljóðfærasláttur, sem

barst í kvöldloftinu frá hljóm-

skálanum í Matlock yfir skógar-

rjóðrið.

Þrír sumargestir, sem flutt

höfðu í lítinn kofa öðru megin

við rjóðrið beint á móti Indíána

býlinu, voru að tala saman um

það, sem við hafði borið um dag-

inn: sundið eftir hádegið, ferð-

ina eftir nauðsynjavörum til Win-

ripeg Beach, o. s. frv. Þeir sátu

umhverfis haug, sem kveikt hafði

verið í og risu upp frá honum

reykjarstrókar, sem breyttust

allskonar myndir í longkyrru

kveldloftinu.

Fyrst héldu þeir félagar, að það

væri ljós fró vasalampa einhvers

forvitins náunga, sem væri að

skoða kofann, en það var ekki, því

ljósið var kyrt í kofanum. Það

var auðsjáanlega dauft olíu

lampaljós. Hér um bil í heila

klukkustund sáu þeir þetta ljós,

án þess að gefa því nokkurt sér

að þau hefðu   fullnægt    vandlát

ustu  hefðarkonum   landsins.

Einn þeirra félaga fór inn

kofann; kvaðst hann hafa séð

lukt liggja þar á regnvatnstunnu

í einu horninu; hafði hún oltið

um og ljósið sloknað. Niðri á

gólfinu í sama horninu kvaðst

hann hafa tekið eftir stórri svína-

feitis fötu fullri af berjum, og

eggjagrind með hér um bil 5—6

hænum í, sem hvorki hreyfðust

né létu til sín heyra, og þótti hon

um það einkennilegt.

Annar þeirra, sem inn í kofann

fór líka, heldur því fram þann

dag í dag, að þar hafi hvorki

verið hænsni né ber — hann

fullyrðir það jafnvel, að þar hafi

engin lukt né lampi verið, — aft-

ur á móti kvaðst hann hafa séð

opna  klæðakistu  fulla   af   fötum

W. H. PAULSON,

fulltrúi Saskatchewanfylkis

á  Alþingishátiðinni.

orði.

Hún sagði þeim félögum, að

hún hefði brent sig, þegar luktin

valt út af óvart og ljósið slokn-

að; þess vegna kvaðst hún hafa

hljóðað upp yfir sig. Þegar þeir

mintust þess, að ljósið hafði ein-

mitt slokknað samtímis því að þeir

heyrðu hljóðið, trúðu þeir orðum

hennar; svo kvöddu þeir hana og

fóru heim í kofa sinn aftur, því

hún bað þá að láta sig vera cina

í kofanum og sagði að sér væri

engin hætta búin. Þegar þeir

voru farnir, sáu þeir hana fara

inn í kogann.

Sumargestirnir voru latir og

værukærir; þeir sváfu fram yfir

hádegi næsta dag; þá fóru þeir í

sundfötin og lögðu af stað til

Matloch til þess að synda. Á

kiðinni ætluðu þeir að heim-

sækja Indíánastúlkuna; en þeir

gripu í tómt, engin lifandi vera

var í kofanum; þar var ekki svo

mikið sem vatnstunna, sem einn

þeirra félaga sagðist hafa séð i

kofanum kveldið áður; þar var

heldur ekki fatakistan, sem einn

þeirra lýsti svo greinilega; þar

voru engin ber og engin hæns; og

alls engin merki þess, að nokkur

mannleg vera hefði stigið þar

fæti síðan Indíánafólkið fór það-

an burtu fyrir mörgum árum.

Enginn í nágrenninu vissi held-

ur ti 1 þess, að Indíánastúlkan

hefði komið aftur, þótt þeir héldi

spurnum fyrir um hana. Gamla

fólkið, sem þekt hafði IndíáHa-

fjölskylduna og sérstaklega stúlk-

una, efaðist um, að nokkur fótur

væri fyrir þessari sögu, en ein-

kennilegt er jbað, að þótt sum-

argestirnir, sem þetta sáu, hefðu

aldrei séð né þekt Indíánafjöl-

skylduna eða stúlkuna, þá lýstu

þeir samt vexti hennar, útliti og

framkomu svo vel, að lýsingin

\ar talin nákvæmlega rétt af

þeim, er hana þektu. Sömuleiðis

stóð alt heima, sem hún hafði

sagt þeim um fólk sitt.

Þessi viðburður hefir aldrei

verið skýrður; hann er enn þá ó-

ráðin gáta, og öll líkindi eru til,

að svo verði framvegis. Kofinn

er að f úna niður smám saman, og

sagan hefir engan endir.

Sig. Júl. Jóhannesson, þýddi.

Þingslit.- Kosningar

28. júlí

Sambandsþinginu 'í Ottawa var

slitið á á' föstudagskveldið í vik-

unni sem leið og þingið jafnframt

leyst upp af landstjóranum. Þ>.

þegar ákvað stjórnin að almenn-

ar kosningar skyldu fram fara

mánudginn, hinn 28. júlí. Eru

nú flestir þingmennirnir frá

Vestur-Canada komnir heim til

sín, eða eru um það leyti að kou;a.

Verður nú kosningabardaginn

þegar hafinn, og er búist við að

hann verði harður mjög, en það er

hann   nú   reyndar  æfinlega.

Dr.  Frank  Herbert  Peterson.

Þann 14. maí síðastliðinn, út-

skrifaðist af Manitoba læknaskól-

anum, Dr. Frank Herbert Peter-

son, sonur Stefáns Péturssonar

frá Miklahóli í Viðvíkursveit, og

konu hans Rannveigar Jónsdótt-

ur frá Miklabæ í Óslandshlíð.,

bæði úr Skagafjarðarsýslu. Hinn

ungi læknir er ekki fullra 25 ára

og hefir gengið vel gegn um öll

þessi löngu skólaár. Þetta síðast-

liðna ár hefii4 hann starfað á

Winnipeg General Hospital, og

verður þar framvegis einn af

hinum föstu læknum. Tengda-

bróðir hans. Mr. Frank Fredrick-

son, hefir lagt sig mikið fram

um, að greiða götu þessa unga og

efnálega mentamanns á náms-

braut hans.

Að kaupa áfengi er

ekki legabrot

Samkvæmt    nýgefnum   úrskurði

hæstaréttar    Bandaríkjanna,      er

það  ekki  lagabrot,    að    kaupa á-

fengi  þar í  landi  af vínbruggur-

um og vínsmyglum.    Sá   einn   er

sekur við  lögin,  sem áfengið sel-

ur, en ekki sá,   sem    kaupir, sam-

kvæmt    Volstead   lögunum.      Að

vísu skipa lögin svo fyrir, að eng-

inn megi kaupa áfengi, nema hann

hafi til þess leyfi frá  stjórninni.

En dómararnir líta svo á, að hér

sé aðeins   átt    við   það, er   menn

< kaupa   áfengi   af   þeim,    er    rétt

hafa  til  að  selja  það,   til   lækn-

inga,  iðnaðar  o.  s.  frv.,  en   ekki

við hina,  sem   hafa  áfengi   ólög-

lega.    Þetta breytir engu frá því

£em verið hefir, því stjórnin hef-

ir litið svo á, að sér bæri ekki að

koma gram ábyrgð á hendur þeim

sem  vín  keyptu,  heldur  að   eins

þeim, sem það seldu.    En nú vita

menn fyrir víst,   hvernig    ber að

skilja lögin í þessu atriði.

SIGTRYGGUR JÓNASSON,

fulltrúi  Canadastjórnar   á  Alþingishátíðinni.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8