Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagur

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagur

						DAGUR
kemur út á hverjum fimtu-
degi.   Kostar kr.  6.00 árg.
Gjalddagi  fyrir  1.  julí.
Gjaldkeri:     Árni   Jóhanns-
son    í    Kaupfélagi    Eyfirð-
inga.
XII. ár.   í
Afgreiðslan
er hj£ Jóni Þ. Wr,
Noröurgötu 3. Talsími  112.
Uppsögn,   bundin  við  ár«-
mót, sé komin til af-
greiðslumanns fyrir 1. im.
• •••••••• ••••••••• •-•-• »;u n • ¦•¦•• • '»,-•.• • • • • ,• • • • • • • • <
Akureyri,  7. desember  1929.                                                          J   51.
tbl.
• •¦•.• i •,•,
Kafli úr eriíiii,
/7í/#  rf  heimilisiðnaðarsýningu
á  Þinghúsi   Glœsibœjarhreppi
11. ág. s. I.
— — Sú alda gengur nú yfir, að
fólk vill ekki klæðast heimagjörðum
ullarflíkum, þó hægt væri að fram-
leiða þær á heimilunum. Má vera, að
þ a ð dragi nokkuð úr framleiðslu þeirra
hluta ásaint fólksfæðinni, sem sverfur
mjög að. Silkivarningur búðanna laðar
og lokkar. Og ekki er hægt að bera
á móti því, að áferðarfallagri eru silki-
sokkarnir en miðlungi vel unnir íslenzkir
ullarsokkar. En með bættum heimilis-
iðnaði ætti að vera hægt að bjóða út-
lendu framleiðslunni byrginn. Pað er
eitt af þjóðarmeinunum þessi undur
og ósköp, sem keypt eru af útlendum
nærfötum, sokkum og svo mörgu öðru,
sem hægt væri að framleiða í land-
inu sjálfu. —  —  —   —
Pað fer sjálfsagt margt forgörðum
bjá okkur á heimilinum, sem hægt
væri að nota til nokkurs, ef maður
kynni þau tök að láta »hvern hlut til
nokkurs duga<. Eg hefi oft hugsað um
það á haustin, þegar þessi kynstur
fallast til af beinum, að Ieitt væri að
geta ekki notað þau til annars en elds-
neytis og síðan til hænsnafóðurs. Ný-
skeð heyrði eg merka konu úr Reykja-
vík segja frá því, að hún hefði fengið
jóbgjöf frá Finnlandi á næstliðnum
jólum. Var það hreindýrakjálki. Hann
var heill og óskaddaður að sjá, en samt
var búið að gjöra úr honum nálhús.
Benti bún á að vafalaust mætti fara eins
með kindakjálka. Sjálfsagt mætti líka
nota leggina til ýmsra hluta. Við, sem
erura alin upp f sveit, munum vel leik-
föng bernskuáranna. lJau voru ekki út-
lent glingur, sem kostuðu mikið og
entust varla dægur langt. Leggir, völur,
kjálkar og horn fengust fyrir ekki neitt
og voru falleg leikföng og haldgóð.
Pá eru skinnin ðll, sem fallast til á
heimilinum. Eg tala ekki um þau skinn,
sem eru verzlunarvara eins og þau
koma fyrir. Skinnin af öllum húsdýrum
okkar, stórum og smáum, geta verið
falieg og mikils virði, ef rétt er með
þau farið. Leiðbeining er í 11 árg.
Hlinar um það, hvernig fara eigi með
' skinnavöru. Þá er hrosshárið fallegt og
haldgott. Margt má gjöra úr þvf fleira
en reipi t. d. gjarðir, dyramottur og
fl. Horn nautgripanna má brúka til
ýmsra hluta eins og kunnugt ér, í
spæni, skeiðar, fatasnaga o. s. frv. Úr
fslenzka birkinu má smíða ýms húsgögn.
Úr jurtunum, sem spretta við fætur okk-
ar, má lita   margbreytta   liti og fagra.
Og ekki er ósennilegt að lyfgrös við
hinum mörgu meinum mannanna, séu
víðar en nokkurn grunar. Svona mætti
lengi telja. Mikils væri vert að geta
hagnýtt sér alt, sem fyrir hendi liggur.
Einhverntíma hefði þótt ótrúlegt, að
hægt væri að búa til skartgripi úr
síldarhreistri. Síðar meir verður máski
á svipaðan hátt hægt að notfæra alt
það, sem nú þykir til einskis nýtt.
Nýtnin er dyggð. Dyggðin birtist í
svo mörgum myndum að hana er all-
staðar að finna. En það er eins með
dyggðina og með fegurð náttúrunnar.
Það hafa ekki allir auga fyrir fegurð
náttúrunnar, þó hún blasi við f hverju
spori. Og það eru ekki allir fundvísir
á dyggðina, þó hana sé alstaðar að finna.
Og nú vil eg biðja alla þá, sem mál
mitt heyra, að vinna einhverja hluti
næsta vetur úr því efni, sem hverjum
eiuum hentar bezt. Eg veit að allir geta
af mörkum látið til sýningar, því hag-
leikann er alstaðar að finna eins og
dyggðina. — —   —
Guðrún Jóhannsdóttir.
Ásláksstöðum.
Ritfregn.
Davið Þorvaldsson:
Björn formaður og
fleiri smásögur. Prent-
sm. Acta. H.f. Reykja-
vík 1929.
Eiginlega er ekki mikið um þessa
bók að segja, er hún byrjandabók og
í óráðnara lagi, þó skal það tekið fram
undir eins að þrátt fyrir ýmsa galla
og veikleika, þá finnast í henni línur
— hreinir drættir, sem sýna, að höfund-
ur hennar, að minsta kosti stundum,
veit hvað hann vili, jafnvel þótt hann
enn skorti þrek og úthald til að ná
verulega föstum tökum á hug
lesanda síns. Hann tekur sér verk-
efni sitt engan vegin létt, og bar-
átta hans við stil og efnismeðferð er
þannig, að hún vekur eftirtekt og er
virðingar verð.
Skáldskapurinn f þessum sögum
hans er þó fremur veigalítill, og ekki
er hægt að benda þar á neitt sérstakt
nýtt, en samt sem áður les maður
sögurnar með samúð. Ef til vill er
það bending um kð þessi höfundur
eigi eftir að koma fram á sjónarsviðið
aftur með sterkari og frumlegri verk
en þessa fyrstu smíð.
Bezta sagan í bókinni er »Árni
Munkur* — í sjálfu sér er efnið og
meðferð þess ekki sérlega frumlegt, en
sagan er vel sögð látlaust, útúrdúra-
laust og rökrétt. ~ »Björn formaður*
fyrsta, lengsta og í raun og veru efnis-
mesta sagan, hefir þann galla að vera
laust bygð, — t. d. eru gerð tvö »til-
hlaup« áður en sagan hefst, og siðasti
kafli hennar verður nokkuð »sunnudaga-
skólalegur,« en miðkaflinn er góður, —
í þeim kafla finnast, þrátt fyrir alt, þeir
drættir, sem beztu spá um framtfð
höfundarins, — kemur þar fram ósvik-
in og einlæg tilraun til að skygnast
undir yfirborðið og fá fram samræmis-
fulla sálarlýsingu. — Síðustu þrjár sög-
urnar eru »smásögur« í orðsina fyllsta
skilningi og því engin ástæða til að
dvelja við þær. Likar og hliðstæðar
sögur finnast í stórhópum i vikublöð-
um og sögusöfnum (magasiner) erlend-
um, er það ekki sagt höf. til hnjóðs
þar sem sögurnar engan veginn
eru þær lélegustu af sinni gerð.
—  Hin órímuðu »ljóð« síðast í bók-
inni eru þýð og lagleg.
F. Á. B.
Daó sem »sjálfstæ(lishetjunum« er verst við.
Málgagn Sig. Eggerz bankastjóra,
sem sökum afstöðu húsbónda síns lík-
lega verður að terjast einskonar lands-
yfir-sjálfstæðismáltól, hefir (hamingjunni
sé lof!) nýlega lýst vanþóknun sinni
yfir ritstjórum þessa blaðs, og m. a.
fundið þeim það til foráttu, að annar
þeirra (F. Á. B.) hafi »gerst fram-
kvæmdarstjóri fyrir Dansk-Islandsk Sam-
fund, félagssap, sem íslendingum er
að litlu góðu kunnur.< Nú vill svo
leiðinlega til, að umræddi ritstjóri
»Dags« hefir aldrei verið »framkvæmd-
arstjóri« þessa félagsskapar, félagið
hefir að þessu engan sérstakan fram-
kvæmdarstjóra haft. — Nú, jæja, þetta
er aðeins lítilsháttar skekkja. En auðséð
er samt, að starfsemi maruisins við ein-
mitt þetta félag, fellur blaðinu eitthvað
sérlega ílla, og er það dálítið einkenni-
legt, þar sem kunnugt er að fleiri
merkir íslendingar hafa starfað — og
starfa enn — í félaginu, og er þá rétt
að athuga málavextina lítið eitt nánar:
Fyrir nokkrum árum gaf féiagið út, og
kostaði að nokkru leyti, danska útgáfu
af bókinni »EiiiokuRai'verzluii Ðana á is-
landi 1602-1787«, eftir Jón Aðils. Frið-
rik Ásmundsson Brekkan þýddi bókina
og sá um prentun hennar, og er það
hið helzta og mesta starf, sem hann
hefir int af hendi f sambandi við
Dansk-ísl. félagið. — Blaðið segir að
félagið sé íslendingum að litlu góðu
kunnugt. Eitt af því, sem það hefir
kynt sig ílla með, er þá að lfkindum
útgáfa þessarar bókar, og út yfir tekur
þó líklega, að íslenzkur maður skyldi
láta hafa sig til að fremja aðra eins
óhæfu og þá, að gefa dönskum al-
memiingi kost á að lesa sögu Jóns
Aðils um meðferð danskra einokunar-
kaupmanna á landi voru og þjóð á
liðnum öldum! Pað er auðsjáanlega
þesskonar framferði, sem sjálfstæðis-
hetjunum er verst við af öllu — og
fer það að vonum.
X.
Fréttir.
Morð í Reykjavík. Sá hryllilegi at-
burður gerðist í Reykjavík síðastl. laug-
dagsnótt, að maður, Jón Egilsson að
nafni, meðeigandi firmans Sveinn Eg-
ilsson og Co., var myrtur í byggingu
firmans við Laugaveg; fanst hann ör-
endur í svefnherbergi sínu á laugar-
dagsmorguninn; lá líkið þar á gólfinu í
blóði sínu, og brotið höfuðið. Lá einnig
látúnsbútur á gólfinu, sem morðínginn
hafði auðsjáanlega notað til þess að
fremja glæpinrí.
Einnig yarð uppvíst að stolið hafði
verið miklu af peningum úr skrifstofu,
er~ var inn af svefnherberginu. Stóð
morðið auðsjáanlega í sambandi við
stuldinn.
Lögreglan tók málið þegar í sínar
hendur og gekk hart fram í því að hafa
hendur í hári morðingjans. Það tókst
og þegar næsta dag. Morðinginn var
unglingspiltur, Egill Hjálmarsson að
nafni, og hefir verið bifreiðarstjóri.
Játaði hann á sig glæpinn á sunnudag-
inn, en auk játningar hans liggja fyrir
nægar aðrar sannanir.
Morðinginn komst þannig inn í húsið,
að hann braut litla rúðu úr útidyra-
hurðinni og gat á þann hátt náð í
smekklás og opnað dyrnar. Hann kveðst
hafa stolið peningunum, áður en Jón
vaknaði, en er hann var á leiðinni út,
hafi Jón vaknað og hafi hann þá fram-
ið glæpinn.
Egill þessi er borinn og barnfæddur í
Reykjavík; er hann nú í hegningarhús-
inu í Reykjavík og bíðiir þar dóms.
Austawok mikið gerði hér á mánu-
dagsnóttina og stóð einnig fyrripart
mánudagsins; sjógangurinn olli nokkr-
um skemdum á bátum og vegum hér í
bænum, en þó ekki stórvægilegum.
Hjónabönd: TJngfrú María Einars-
dóttir (Gunnarssonar) og Einar Malm-
quist Einarsson útgerð'armaður. — Ung-
frú Matthildur Jóhannsdpttir og Sig-
urður Jónsson bóndi í Teigi. — Ungfrú
Sigríður Heiðar og Jóhannes Pálsson
trésmiður hér í bæ.                           ' ,
Sigwrðw HUöwr dýralæknir kom heini
raeð íslandi   fyrir   helgina.    Strax    or     t
heim   kom,    lagðist   hann í hettuaótt;
|W0Hr sá kvilli í Reykjavík.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 205
Blašsķša 205
Blašsķša 206
Blašsķša 206