Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn

						6)
ÞJÓÐVILJINN — Sunnudagur  25, apríl  1954
pmmwmmu
tJtgefandi: Sameiningarflokkur alþýðu — SösíaUstaflokkurlnn.
Ritstjórar: Magnús Kjartanssoa (éb.), Slgurður Guðmundsson
Fréttastjorl: J6n Bjarnason.
Blaðamenn: Ásmundur Sigurjónsson, BJarnl Benedlktsson, Guð-
xnundur Vigfússon, Magnús Torfl ólafsson.
Auglýslng-astjórl: Jónsteinn Haraldsson.
Kitstjórn, afgrelðsla, auglýsingar, prentsmlðja: Skðlavörðustíg
10. — SSml 7500 (3 linur).
Askriftarverð kr. 20 á mánuðl í Reykjavík og nágrenni; kr. 17
annars staðar á landinu. — Lausasöluverð 1 kr. eintakið.
Prentsmiðja Þjóðvirjans n.f.
<VSW^VVVWA^V%VVWWtfWWVVV'JVWAVVVV^VVVWWVyVVWrt^
Friðarspill;
Sú staðreynd er nú augljósust allra, að ný heimsstyrjöld
myndi hafa i för með sér algert hrun siðmeeiningarinnar og óvíst
hversu mikill hluti mannkynsins myndi lifa af. Skiptir í því
sambandi litlu máli hver myndi kasta síðustu vetnissprengjunni.
Arum saman hefur friðarhreyfingin besit á þessi augljósu
f-annindi, og nú eru þau orðin sameiginleg eign almennings um
o.llan heim, eftir vetnissprengjutilraunir Bandaríkjamanna á
Kyrrahafi. Hvarvetna benda menn af öllum stjórnmálaskoðun-
vie á að kapphlaupið i þágu dauðans sé brjálæði: aðeins sam-
komulag stórveldanna sé leið út úr ógöngunum. Hversu mjög
sem ráðamenei þessara rikja kupna að tortryggja hver annan
verða þeir að setjast að samningaborði, og það er hlutverk al-
mennings að fylgjast 3em bezt með því sem fram fer og einangra
þé sem spilla samningum.
í" vetur tókst að tryggja þeirri kröfu friðarhreyfingarinnar
írarngang að fjórveldin héldu með sér fund í Berlisi. Það hefur
¦verið mælt að lítill árangur hafi orðið af þeim fundi, en allt
bráðlæti er ástæðulaust: Heldur samningatilraunir áratugum
t.:iman en eins dags stxíð. Og fjórveldafundurinn leiddi þó m.a.
til bess að á morgun hefst í Genf ný ráðstefna með þátttöku
Kínverja.
Almenningur um allan heim vonar og biður að fundnrinn í
Oenf verði til þess að þoka málstað friðarins eitthvað á leið.
En í sambandi við aðdraganda þess fundar hefur það birzt á
rcjog lærdómsríkan hátt hver-jir það eru sem ekki vilja sam-
komulag og gera allt sem þeir megna til þess að spilla því að
i»okkur árangur fáist. Ráðamenti Bandaríkjanna hafa hegðað
sér eins og óðir menn undanfarnar vikur. Þeir hafa ekki lokið
svo sundur skoitum að ekki yltu út úr þeim hótanir og ógsianir.
Allar aðgerðir þeirra og ummæli í sambandi við vetnissprengj-
una hafa borið vott um þvilíkt ábyrgðarleysi að þjóðimar hefur
hr/ilt við. Þeir hafa reynt að breyta styrjöldinni i > Indókina
' sllsherjarstyrjöld, skömmu áður en reyna átti að semja frið.
Og nú síðustu dagana hafa þeir blásið upp eina próvókasjónina
af annarri, einn daginn i Ástralíu, annan í Berlín, og siðan lát-
ið blöð sin birta þær fréttir að ráðamenn Sovétríkjanna væru
allir launmorðingjar, sem ekki væri hægt að semja við; það
þyrfti aðeins að afmá þá í vetnisstyrjöld. Það er vissulega eng-
ín tilviljun að þetta' moldviðri kemur upp rétt áður en Genfar-
fundurinn á að byrja,
Þetta 'brjálæðisfulla atferli bandarískra ráðamanna gefur ekki
goðar vonir vm árangnr í Genf. Og þo er friðurinn enn sem
fyrr í höndum almennings um allan heim. Þrátt fyrir allt hefur
þokazt mikið í samkomulagsátt á undanfömum árum, almenn-
ingsálitið hefur'orðið æ sterkari brjóstvörn friðarins. Og enn
verður haldið áfram á sömu braut af óbilandi þolinmæði og festu,
meðan valdhafarnir í Washington afhjúpa sig æ betur.
Sársaukaiaos launmorð
Morgunbiaðið skýrir frá því í gær á forsiðu að Rússar ráði nú
yfir merkum tækjum til launmorða þeirra sem eru æðsta hugsjón
vaJdhafanna. Blaðið segir:
.J>eir voru allir vopnaðir sérstökum (!) morðvopnum, sem
voru hljóðlaus og sársaukalaus. Voru það litlar byssur, sem
skutu örsmáum eiturskeytum, er ollu bráðri eitrun og dauða,
er ðitrið komst í blóðið."
Samkvæmt þessu stunda Rússar ekki aðeins iðju sína á hug-
vhssamlegan hátt, heldur einnig af fyllstu mannúð. Skeytin úr
by&sunum eru „sársaukalaus". Fómardýrin finna ekkert fyrir
árásinni og vita ekki fyrr en þau eru dauð. Það fylgir einnig frá-
sögninni að byssunum sé „komið fyrir í sígarettuhylkjum og
vinilakveikjurum", og samkvæmt því gengur hver sá maður í
opinn dauðano sem þiggur sígarettu af Rússa eða lætiu- hann
Itveikja í vindli hjá sér og er þess að vænta að vestrænir valda-
menn hafi það í huga á Genfarráðstefnumii. Virðist ekki þurfa
nc-nia örlitla fullkomnun þessara vinnubragða til þess að hægt
sé að sanna að öll dauðsföll í vestrænum löndum stafi af völd-
iie Rússa — að minnsta kosti þau sem sársaukalaus eru.
Einhver kann að vilja draga í efa að frásögn Morgunblaðsins
uro sársaukalausa og hljóðlausa dauðann sé sönn. Hver sji sem
séð hefur vitsmuni Þorsteins Thorarensetis speglast á ásjónu hans
vpit þó að hann trúir henni fullkomlega. Og auðvitað er hún eins
fönn og önnur atriði frásagnarinnar — gott ef ekki sannari.
Bandarísk upprisuhátíð
Um páskana í fyrra tók
Ólafur Ottesen sáðustu and-
vörpin, aldraður maður sem
hafði fengið að^ kj-nnast
persóoulega þeirri vernd
sem íslenzku þjóðinni var
tryggð fyrir þremur ái'um.
Nýíega hefur Hæstiréttur
kveðið upp dóm út af því
máli, og eru skjölin ihikil
bók, þar sem nákvæmlega er
lýst öllum atriðum þessarar
vestrænu hetjudáðar. Er þar
m.a. rakið hvernig garparnir
bðiðu fyrst Ólaf Ottesen þar
til hann missti rænu, se'ttust
svo að drj'kkju og inikl-
um gleðskap, gengu siðan
að manninum þar sem
haiin lá utan dyra með^'it-
undarlaus og kváðu má1. að
„svæfa hann" eiidatdega,
börðu hann enn og skáru,
en héldu síðan drykkjuveizl-
unni áfram fram undir
morgun að unnum fuilurn
sigri. Hæstiréttur taldi ekki
ástæðu til þess að sú vesi-
ræna hetja sem verkið vann
sæti lengur en þrjú ár í
fangelsi, þótt lög gori ráð
fyrir allt að sextán ára vist,
og hefur þá eflaust haft
í huga *að hermennirnif eru
> einmitt þjálfaðir til slikra
afreksverka og hingað
komnir í boði íslenzkra
stjórnarvalda vegna ágwtrar
kunnáttu í manndrápum.
Ýmsiim er þó spurn hvort
dómurinn hefði ekki orðið
þyngri ef fyrir verkinu heiði
orðið íslenzkur ráðheiTa,
t.d. að afloknu bingóspili
eða öðrum gieðskap sem ís-
lenzkir valdamenn hafa
sótt á Kef lavíkurflugvöll.
Vonandi þarf Hæstiréttur
þó aldrei að le>"sa úr því
lögfræðilega vandamáli í
verki.
1
Réttu ári eftir að Ólafur
Ottesen lifði síðustu stund-
ir sínar var boðið til mikils
gleðskapar á Keflavíkurflug-
velli. Var til þess valin upp-
risuhátíð kristinna manna,
en svo herma sagnir að þann
dag hafi Kristur horfið úr
gröf sinni, en hann tiafði þá
tveimur dögum áður verið
tekinn af lífi af agentum
erlends valds í hernumdu
Gyðingalatidi. Hermenn hinn
ar kristnu vestrænu menn-
ingar minntust dagsins nieð
ákafri drykkju og xirðu
meun brátt ölóöir hundruð-
um saman, en s-:r til
skemmtunar höfðu þeir
nokkrar komungar stúlkur,
sem faldar höfðu verið í
herbnðunum um dymbilvik'
una og gengið milli manna,
en voru nú illa á sig komnar
og mjög drukknar í þokka-
bót. Þótti uppriauhátíð þessi
takast með ágætum, en þó
átti   hún   eftir   að   ná   há-
marki sínu. íslenzka lög-
reglan á vellinum fékk sem
sé pata af því að stúlkurn-
ar voí-u þarna niður komn-
ar, og þar sem hún hafði
ekki enn öðlazt skilning á
vestrænu helgihaldi ög frið-
helgi þess voru þrír lög-
regiuþjónar sendir af stað
að sækja landa sína.
I
Þegar lögregluþjónaniir
birtust á hinni bandarísku
upprisuhátið þctti mönnum
loks hafa fengizfc boðlégt
slcemmtiatriði. Eins og
kunnugt er telst það ánægju-
legust íþrótt fyrir vestan að
ráðast á hörundsdökka
menn við slik ísekifæri, en
svo herma fróðir rnenn að
blökkumenn megi teljast
virtir og dáðir i Bandaríkj-
unimi í samanburði við þann
hug sem verndararnir á
Keí'lavikurflugvelii bera til
hinna vernduðu. Enda var
nú lostið upp miklum her-
ópum þess efnis áð lögregiu-
þjónarnir skyldu fá að fimi'a
fyrir verndhmi. Því miður
dró það úr skemmtuninni að
hermennirnir höfðu skilið
vopn sín eftir er þeir fóru
til hátíðarinnar og urðu í
staðinn að beita húsgðgn-
um og flöskum. Það eitt
forðaði lögreghiþjónunum
frá örlögum Ólafs Ottesens
að hermennirnir voru svo
ölóðir að þeim fataðist við
það eina starf sem þeir
kunna, og sluppu lögreglu-
þjónarnir eftir skamrna við-
ureign út í nóttina, einn með
heilahristing, hinir ataðir
blóði eftir egghvöss flösku-
brot. En hermennirnir
sneru sér aftur að fyrri
iðju, en höfðu síðan stúlk-
urnar á brott til herbúða
sinna, og þar dveljast þær
eflaust erm í skjóli yernd-
arinnar.
¦
Undir næstu púska mim
svo Hæstiréttur kveða upp
dóm yfir cinhverjum her-
mönnum seiá verða látnir
taka á sig ábyrgð þessa upp-
risufagnaðar og þeim verð-
ur skammtað eitthvert brot
þeirrar refsingar sem ís-
lendingum er ætluð fyrir
hliðstæð verk. Síðaa munu
blöðin birta fregnir um á-
gæta röggáemi íslenzkra
stjómai'valda. En þeir sem
raunverulega bera ábyrgð-
ina, jafnt á dauða Ölafs
Ottésens og órásinni á lcg-
regluþjónana þrjá, þeir al-
þingismetnn þriggia flokka,
sem leiddu hemámið yfir
þjóðina fvrir þremur ánim,
verða ekki dæmdir, og
sumir þeirra munu jafnvel
þvo hendur sinar á prenti
samkvæmt   kunnu   fordæmi,
líkt og sjá mátti í Alþýðu-
blaðinu fyrir nokkmm dög-
um. Þó komast þeir ekki
hjá því að verða fyrir æ
áleitnari spumingum þjóð-
arinnar: Hvers vegna hefur
þessi andstyggð verið leid<?
yfir Island? Hversu niörg
glæpaverk á að viima,
hversu marga menn á að
svipta lífi, áður en nóg er
komið?
Hingað til hafa heraáms-
menn svarað þessum spum-
ingum með því að segja að
íslendingar verði einhverju
að fórna fyrir öryggi sitt og
að þetta séu smávægileg ó-
þægindi í samanburði við
það sem ýmsar aðrar þjóð-
ii verði að þola. Gegnum
hroða og illvirki til öryggis
hefur verið kennisetuing
þeirra, og engin orð eru
jafnþvæld á síðustu árum og
þau að hernámið sé ill nauð-
syn. Nú hefur nauðsynin
verið nmnin brott með vetn-
issprengjutilraunum . Banda-
ríkjamanna á KjTrahafi, og
það illa er eitt eftir. Her-
námsmenn geta ekki lengur
haldið því fram að þeir
vinni verk sín í grandaleysi;
Þjóðviljinn hefur undan-
farnar vikur spurt og spurt
i þaula hvert öryggi þessir
vestrænu hórkarlar og
drykkjusvolar geti fært ls-
lendingum ef til styrjaldar
kemur á atómöld, en ekkert
svar hefur fengizt. Jafnvel
Morgunblaðið ti-eystist ekki
til að halda því fram að her-
mennirnir geti vemdað eitt
einasta íslenzkt mannslíf eða
bægt eyðileggingu frá einu
eitiasta mannvirki, en hætt-
an sem smáninni fylgir er
skýrari og algerari en
nokkru siimi fyrr.
I
Ef til vill telst það ekki
til stórtíðinda á þessum
tímum, þótt akiurhniginn
maður hafi verið sviptur lífi
í fyrra, þótt reynt væri að
senda þrjá lögregluþjóna
sömu leið í ár, þótt íslenzk-
ar stúlkur séu gerðar að
skækjum, þótt spillkig og sið
leysi sé stærsti liöur í inn-
flutningi íslands frá Banda-
ríkjunum. En þó ætti hver
sæmilega uppalinn borgari
að finna hjá sér þörf til að
hreinsa þennan flór, ekki
sízt eftir að ljóst er orðið að
í hroðatium dafnar hvorki
öryggi, frelsi né lýðræði.
Vonandi renna þeir páskar
senn upp( að íslendingar
þurfi ekki að kynnast því
af eigin raun hvemig Banda
ríkjamena fara að því að
halda                   M
heilaga upp-   Zj^
risuhátíð.
frVLMð
/avjvvv^vav/^^vsvv^/awvvvwvvv.va'av.v.vvwavvuvwavvv/aí.vv.v
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12