Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Ragnar    Jónsson    í    Smára:

f virðulegri ríkisstofnun, sem annast

fyrir okkur verðskráningu á gjaldmiðli

þjóðanna, hangir nú uppá vegg himin-

fagurt málverk, sem ég í eina tíð komst

í allnáin kynni við. Þá hékk það enn-

þá í föðurhúsum, hjá listamanninum, og

lét lítið  yfir sér,  eins  og hann sjálfur.

Hvernig stendur á þessu listaverki

hér, innanum bankaseðla og hagskýrsl-

ur, varð mér hugsað, en svaraði mér

strax sjálfur: Maðurinn lifir ekki

lengi á einu saman brauði. Verkamað-

urinn og bankinn reisa ekki húsin sín,

það er Guð sem byggir, og það eru

hans orð, sem við nærumst á. Allt annað,

jafnt brauð og hús, hátt eða lágt gengi

í lífinu, er háð innblæstri, uppörfun

og hvatningu frá þeim aflstöðvum, sem

gáfu okkur lífið. Án frumkvæðis að

ofan, vinna verkamennirnir til einskis,

og gulltryggðir seðlar alþjóðabankans

happadrættismiðar, sem tilviljunin kann

að hafa dæmt úr leik. Þetta staðfestir

hver öld. Við getum ekki lifað án Guðs,

og hin eilífa leit að Honum er hinn

mikli vaki, er fær lífið á rás, knýr

lífsvélina, hratt eða hóflega eftir at-

vikum.

f banka, jafnvel seðlabanka, hugsa

menn því ekki einvörðungu um peninga

og fjármál, heldur jafnvel eins og ann-

að fólk, um það sem fjarlægast er í

rúminu og óskyldast að uppruna: Stjörn

urnar, skýin á himnum og skipin, sem

sigla uppá festinguna, „skip heiðríkj-

unnar", sem eru jafnójarðnesk og hugs-

anir skáldsins og Guðs. Peningar ná

hvort sem er heldur ekki til lengdar

hærra gengi í viðskiftalífinu en það

sem fyrir þá er keypt. Og þeir sem

ráða yfir gæðum, jarðar eða huga, er

sjálf ákvarða sitt verðgildi, storka

öllum gengisskráningum, eins og sá sem

ekki lætur hús rísa af grunni án síns

samþykkis og býður skipum okkar að

sigla skýin sem höfin, hvað sem svo-

kölluð eðlisfræðileg lögmál og gengis-

töflur múðra.

Hið umrædda málverk, líklega frá

Selvogsbanka, gjaldeyrissjóði okkar

Sunnlendinga á þessari öld. Það er ein-

mitt af skipum, sem tylla sér á tá á

öldufaldana, reiðbúin að láta berast með

allri áhöfn, upp til skýjanna. Þetta

margnefnda málverk er eftir Gunnlaug

Seheving, málarann okkar, sem aldrei

hefur þreyzt á að segja okkur frá sjón-

um og lífinu þar, frá fuglunum og stóru

fiskunum og fallegu grófu köllunum í

svörgulslegu, stirðu sjóklæðunum. Hann

er alltaf að mála handa okkur land-

kröbbunum, sem aldrei höfum átt kost

á að þreyta fangbrögð við úfnar öldur,

strauma og æsta storma úthafsins, en

aðeins þegið gullið úr greipum Ægis,

er því hefur verið skilað á land. Það

er auðséð á mörgum þessum miklu mynd

um hans Gunnlaugs af skipum og sjó-

mönnum, komnir á miðin eldsnemma að

morgni, og á heimleið seint nætur, að

þeim er ætlað að koma okkur hinum

í skilning um mikilvægi sjómannsins,

leyndardóma hafsins, tærleika vetrar-

morgnanna.

Þessi mynd hefur alltaf verið mér

mjög   hugstæð,   og   minnt  mig   á   atvik

JÓN k BERGI

OG SKP HEE)RÍKJUNNAR

úr æsku, sem mér hefur reynzt erfitt

að gleyma.

Þegar ég var tólf ára gamall, fékk

ég í fyrsta sinn að fara í sjóferð, sem

ekki lauk að kvöldi hins sama dags

og lagt var upp. Þetta átti að verða

löng sjóferð, ráðgert að hún stæði í

7 til 12 daga, minnir mig, eftir því

hve seðlabankinn bak við sjóndeildar-

hringinn  reyndist  örlátur  þetta  sumar.

Báturinn hét Freyr. Jón Helgason á

Bergi var formaður og aðaleigandi hans.

Mig minnir að hann hafi verið um 12

tonn að stærð.

Jónsi á Bergi var um þessar mundir

orðinn þaulvanur sjómaður, og aflamik-

ill hugurinn alltaf bundinn hafinu og

íbúum þess. Hann gjörþekkti hafsbotn-

inn, fjöll hans og skóga, hraun og

sanda, eins og bóndinn engjarnar sín-

ar og fjarlæg beitilönd, ásamt ánum,

sem dreifðu sér um öræfin. Hann gat

lýst þessu öllu eins og hann læsi af

landabréfi, eða horfði af háum fjalls-

tindi yfir láglendi. Þó var hann þá

aðeins rúmlega þritugur. Jón var karl-

menni að áræði og kröftum, en hlýr

og mildur húsbóndi, mjög stjórnsamur.

Hann lét brúnir síga ef á móti blés

frá mönnum eða máttarvöldum, en ann-

ars   var   hann   gamansamur   og   oftast

spaugsyrði á vörum ef á þurfti að halda

til að hreinsa andrúmsloftið í þröngum

og loftþungum vistarverunum. Hann gat

og brugðið fyrir sig stríðni ef honum

fannst dauflega leikið við færið. Fisk-

arnir í sjónum voru fljótir að móðg-

ast, ef eitthvað skorti á um leikni og

alúð við starfið. Hér dugði ekkert hálf-

verk. Og enginn vissi þetta betur én

Jónsi.

Jón Helgason giftist aldrei, bjó alla

tíð með systur sinni og jafnöldru, Jó-

hönnu, fallegri gáfaðri konu, lágvax-

inni. Bæði voru þau miklir og skemmti-.

legir sögumenn, stálminnug, og áttu

þetta fallega tungutak og glettni í aug-

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16