Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Sagan Góði hirðirinn varð til haustið 1931 og var

prentuð í dönsku jólahlaði það ár. Fimm árum síðar

notaði ég hana sem uppistöðu í lengri sögu,

Aðventu, en er sú bók öðrum fimm árum síðar var þýdd

á enska tungu, skelltu Ameríkumenn á hana

frumheitinu — þar í landi heitir sagan The Good Shepherd

— án þess að hafa veður af fyrra nafninu, og án

samráðs við höfundinn. Styttri gerðinni hef ég ekki

haldið á loft, enda er hún að ýmsu leyti frábrugðin

Aðventu, eins og hún varð.

G. G.

Smásaga eftir

Cunnar Gunnarsson

GOÐI   HRÐIRINN

F

yrir kemur, að fjöll og

óbyggðir taki tryggð við

meninskan mansn. Það er ekki

neitt algengt fyrirbæri, en þess

munu dæmi.

Skyldi Benedikt hafa grun-

•að, að hann væri einn hinna út

völdu? Áreiðamlega ekki. Þá

hefðu vættir landsins varla um

að honum. Ónei: Benedikt var

ekki sá maður, að hann í einu

né neinu teldi sig öðrum fremri.

Það var nú eitthvað aninað.

Vimnumaður á bóndabýli í af-

skekktri sveit um aldamótin

var veigalítil undirstaða stór-

bokkaskapar af neinu tagi.

Eða hvað? Óekkí: það var Bene

dikt fyllilega ljóst: og hann

hafði yfirvegað — það var orð

ið langt síðan: velt því fyrir

sér, hvort það myndu nokkur

tök á að hanm bæði Sigríðar?

Eða þó ekki væri nema mæltist

til, að húrn biði eftir sér. Á

því voru engin tök: hann var

henni ekki samboðinn. Og

hamn vildi ekki gera sig — og

hana — að undri. Sigríði gat

hann aðeins unnað sem sá, er

hann var: Benedikt. Létihann

uppi tilfinningar sinar gagn-

vart henni, væri hainn ekki

lengur Bonedikt — og hún

ekki lengur Sigríður.

xr annig var því varið.

Blessuð fjöllin voru svo sem

búin að sannfæra hann um það

nógu oft. Að baki haustleitun-

um endalausu, eftirleitum yf-

ir fjöll og finnindi — einn síns

liðs, að því er bezt varð sér —

láu hugsanir af þessu tagi.

Hvað var annars langt síðan

hann lagði upp í þá fyrstu?

Tuttugu-og-sjö ár — tald-

ist honum til. Tvöfaldur aldur

^ans! Honum hafði fundist mál

til komið að átta sig á aðstæð-

um. Og það yrði bezt gert á

öræfaslóðum. Þeim, sem síðar

urðu einkaathvarf hans. Að

þassu sinni lagði hann upp tvö

faldur í roðinu — fimmtíu-og-

fjögurra ára gamall í leit að

eftirlegukindum, s?m gangna-

miinnum hafSi sézt yfir eða

g°ngið þeim úr greipum.

Hann mundi haustið það.

Hann hafði verið viku að heim

an, fundið þrjátiu sauðkindur.

En það var ekki fjárfjöldinin,

er gert hafði honum vikuna þá

minnisstæða. Þetta með flökku

féð hafði verið hálfgerður fyr

irsláttur. Sanmleikurinn sá, að

honum var lífsnauðsyn að slíta

um stund bainu sambandi við

menji og málefni, leggja á hill-

una hvunndagsleik hvers kon-

ar. Því varð ekki á frest skot-

ið, að gera sér ljóst hvað að-

hafast skyldi — eða aðhafast

ekki — um örlög sín og Sig-

ríðar: sín að minnsta kosti. Ör-

lög sín ber hver og einm í

barmi, ósnertanleg, órannsak-

anleg hverju framandi auga:

allar leiðir þangað ófærar n«ma

hugboðinu einu saman.

Svo var mál með vexti að ár-

in     liðu     en    heimasætan      á

Hrauni ógefin. Hverjum var

hún að bíða eftir? Grunurinn

einn nægði til að — nei rýra

hana væri of mikið sagt. En

hvað kom til að hún gifti sig

ekki? Naumast vaintaði biðlama.

Benedikt var það óbærileg til-

hugsun, að hann kynni að eiga

þótt ekki nema óbeint sök á

'því, að Sigríður léti æskileg

gjaforð lönd og leið. Samtímis

fyrirvarð hann sig að láta sér

þetta annað eins í hug.

Sú hégómlega glópska ásótti

hamm eigi að síður. Þar kom að

hann fékk sig lausan nokkra

daga: langaði til að huga að

kindum. Svo stóð á, að hús-

bónda hans vantaði af fjalli

tvær ær, aðra tvílembda. Málið

var auðsótt. Með vikunesti,

sokka og skó til skiftanna, auk

þess ullarvoð vafinni um prím-

us og olíubrúsa lagði hanm upp

Fjöllin tóku honum tveim hönd

um, tóku honum með þeirri

tign og rósemi, sem þeim er

eiginleg. Helgi sú, er sveipaði

hvern tind, reifaði meira að

segja hvern melkoll og dal-

skvompu, og var hér þó enginn

fyrirmaður á ferð, dagurinn

hins vegar háheilagur: fyrsti

s'"nnudagur í jólaföstu.

k3 malinn sjálfráði hraðaði

óvart göngunni, sem væri vini

að mæta, en afsakaði sig um

leit stundarhátt: Það er bara

hann Bensi. Andkamnalegt at-

hæfi í meira lagi! Daginm eftir,

er hann nálgaðist leitarsvæðið,

hafði hann þegar fundið fjórar

kindur. Setti hanm upp venju-

leg fundarlaun, var ferðin ekki

farin fyrir gýg. Með álíka

heppni    vikuna    á    emda yrði

h-ann ekki lengi að vinna sér

inm vísi að býli og bústofni.

Það þyrfti ekki að vera neitt

stórbýli: miðlungskot ætti að

nægja — að minnsta kosti í bili.

Mumdi viðlit að mælast til þess

við Sigríði, að hún færi sér að

emgu ótt? . . . .Léttirinn var

líkastur því, að myndast hefði

holrými innra með honum En

hvers vegna fann hann allt í

einu til óbragðs við tumguræt-

ur?. . .

Að kvöldi annar; dags hafði

kindunum fjölgað í fjórtán.

Fram úr helmimgi venjulegra

fundarlauna gæti hann ekki

fengið sig til að fara, varð

Benedikt ljóst. Á fjórða degi

bættust vonarg:msar húsbónd-

ans og mæður þeirra í hópinn.

Að ætla sér fundarlaun af

þeim kom ekki til greina. Þeg-

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16