TÝmarit.is
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

VÝsir Sunnudagsbla­

and  
M T W T F S S
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Main publication:

VÝsir


Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
VÝsir Sunnudagsbla­

						1941
Sunnudaginn 18. mai
20. blað
Guðmundur Einarsson, fvá Miðdal:
HVITIR PASKAR.
Milli Mýrdals- og Eyjafjalla-
jökuls stendur skáli „Fjalla-
manna" á Fimm,vörðuhálsi í
1100 metra hæð. Þarna er para-
dís skíðafólks, ódáinsakur æsk-
unnar. Við ætlum að dvelja þar
páskavikuna. Þátttakendurnir
eru úrvalslið ýmsra íþróttafé-
laga höfuðstaðarins - skemmti-
legt fólk.
Við köstum farangrinum, út
úr bílnum á grundinni við
Skóga: Malpokum, sleðum,
tjöldum, húðfötum, rekum,
skíðum og hátiðamat fyrir
fjöida manns: Hangikjöt, bauti
og sigin ýsa. Að Skógum er okk-
ur tekið tveim höndum og þav
bíður Magnús á Steinum með
hestana til að flytja okkur upp
á jökulinn.
Við þrömmum upp heiðar-
brúnirnar brattar og f ölvar ef tir
fang vetrarins. Eg gleðst yfir
félögunum og ferðalaginu, þvi
þetta er einvalalið. Skógaheiðin
er auð og þur, fyrstu veiði-
bjöllurnar eru þegar farnar að
svipast þar um eftir varpstöð-
um. Við þræðum hryggina milli
Skógár og Kvernugils, tærar
bergvatnsár falla þar í fögrum
gljúfrum m,eð fossum og brött-
um flúðum. Vorið hefir farið
höndum um heiðina, en við
höldum hærra upp á móti. Við
bláan himininn rísa jöklarnir
hvítir og hreinir sem brúðarlín,
í 900 metra hæð tekur snjórinn
við. Urðarsvelgirnir við jökul-
röndina skjóta kryppunum upp
úr hjarhinu, á efsta geirann,
þar sem vötn falla til norðurs
og suðurs, blasa við 5 vörður á
söðulmynduðum hálsi. Þar
stendur skálinn okkar og ber
við himin. Hið efra er hjarn
og efst á hvolfþökum jöklanna
rjúkandi mjöll. Á móts við
Hvítmögur spennum við á okk-
ur skiðin, hestarnir horf a* á okk-
ur kringlóttum undrunaraug-
um, við kveðjum byggðina eins.
Skáli Fjallamanna á FimmvörÖuhálsi.
og tröll Frödings með nokkur-
um trega: „Pá fjellets vidd, der
er storm snor, der er ödsligt,
tomt och kalt." — en í hugan-
um leynist æfintýraleg þrá er
heimtar „hvita páska".
Skálinn okkar er hlaðinn snjó
og ís, brátt er eldur á arni og
hlýir feldir á setstokkum — ys
og þys í ríki jöklanna — ljós í
gluggum.
I riki jöklanna er kyrrð og ró.
Það er næstum því hægt að
gleyma ófremdarástandi og
kraðaki þessarar vandræðaald-
ar, því ekkert rýfur þögnina.
Jazz, sími, bilaöskur og póli-
tískt nudd er þagnað, en við
okkur blasir drifhvít veröld —
flughálar skíðabrekkur og
frjálst lif. — Og dagarnir líða,
ýmist glitrandi af sól og bliðu
eða gráir af hrímþoku og kaf-
aldi. Við byggjum snjóborgir,
æfuxn svig og förum i göngur.
Á kvöldin er hlýtt og notalegt í
skálanum, þótt veðurhljóð ymji
í brúnum Heljarkambs.
Um bænadagana bætist fjöldi
fólks i hópinn. I skálanum er
setinn bekkurinn — almenn
flatsæng — en í snjóhúsum
logar nú á kertum; til að sjá eru
þau eins og maurildi, því snjó-
kögglarnir eru ljósgrænir og
gegnsæir að sjá utan frá. Tjöld
eru reist og hlaðnir um þau
þéttir veggir, til skjóls. — Á
Fimmvörðuhálsi er sungið og
kveðið, þar er Drífa Viðar með
gítarinn sinn, og slangur úr
ýmsum kórum höfuðborgar-
innar.
I hlíðinni sunnan við skálann
hafa skátar reist tjaldbúðir og
snjóhús, en brekkan er sVo
brött, að fæstir okkar leggja í
hana, nema þegar þokuslæðing-
ur er við brúnina.
Á 5. degi er fólkið farið að
litkast af útiverunni — orðið
útitekið, eins  og Ólafur Frið-
Fjallamenn kveðja veturinn
með hópferð um suðurjökl-
ana.
riksson ritstj. ségir. Hann benti
mér eitt sinn á að orðið sól-
brenndur sé norska, og mun það
rétt. Það fólkið, sem bezt notar
háfjallasólina gengur bert að
beltisstað, þegar logn er. Hauk-
ur bróðir og Guðmundur Sig-
mundsson eru orðnir eirbrúnir.
Við suðurbrún Goðasteins, efst
á Eyjafjallajökli er 20—30 stiga
hiti, þegar sólin skín, þótt frost
og kuldi sé norðanvert við
hann í skugganum. Við njótum
útsýnis um allt miðbik lands-
ins, jafnvel smáfell á Kili sjást
greinilega, og þeir sem bezt vita
segja nöfn á fjöllum og greina
örnefni, „því fjöllin væru lítils
virði, ef þau hétu ekki neitt",
segir Tómas frændi.
Einn daginn göngum við á
Mýrdalsjökul; það er 5—6 tima
ganga frá skálanum, göngufær-
ið er ágætt og skriður á f ólkinu,
eitt sinn var talað um að skríða
á skiðunum. „Finnur (Finn-
lendingur) skriður -fura vex,
stendur honum, byr beinn und
báða vængi." Þegar íslendingar
töpuðu fluginu og frelsinU
fyrrum, þá umhverfðist merk-
ing þessarar fögru sagnar. Nú
tölum við um kappgöngu á
skíðum í stað skriðgöngu —
skriðkeppni. Valur flýgur vor-
langan dag, — svo mörg
eru þau orð. En hvort sem
við nú göngum eða skríð-
um upp Mýrdalsjökul, þá er
skemmtilegt að sjá skíðafólkið
bugða sig upp á milli sprungu-
beltanna á hájöklinum. Mýr-
dalsjökull er gamall skjaldgig-
Snjóborg og tjald
með skjólgöroum.
„Þriggja herbergja
íbúíS meíS öllum þæg-
indum".

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
Page 6
Page 6
Page 7
Page 7
Page 8
Page 8