Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 7. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						^~^S^Öi^.XÆ«^.^-^::S;í;L   ::;::.:^;:V::U:::.:.:.:..::L^::::C:.;::::ÍW:V^v:^::::V>::>:^.:. .v:L:v:v>v,.^.:V.^v::x.;ö:;^i;
Vegurinn  hjá  Teigarhorni.   Líklega   er túngarðurinn  hlaðinn   í  tíS  Weyvadts.  —
(Ljósmynd:  Þorsteinn Jósepsson).
orð lék á, að hann væri ekki varkár
á sjó.
V.
Weyvadtshjónin riðu hægt heim í
kaupstaðinn. Hljóðlátt hauströkkur
færðist yfir Berufjörð. Léttar bárur
gjálfruðu við gjögur og hleina, og
stjörnurnar tindruðu á dimmbláum
himni. Þetta var friðsælt kvöld með
eilítinn svala í lofti, fyrirboða þess,
að senn færi vetur að.
Weyvadt bjóst við því, að unga
fólkið væri komið á undan þeim
hjónum heim í kaupstaðinn. Þeim brá
því í brún, er þau stigu af baki við
kaupmannshúsin og komust að raun
um, að bátsins hafði ekki orðið vart.
Weyvadt þóttist undir eins vita, að
slys hefði borið að höndum. Hann
skundaði þegar af stað inn með sjó.
En nú var komið myrkur, svo að leit
var torveld. Fleira fólk fór á eftir
honum, og eftir skamma stund fund-
ust höfuðföt af fólkimi á bátnum í
flæðarmálinu drjúgan spöl innan við
kaupstaðinn. Þá duldist ekki lengur,
hvað gerzt hafði. Hinn illi grunur
hafði hlotið staðfestingu.
Mikil leit var gerð hina næstu daga,
bæði á sjó og larídi. En hvernig sem
leitað var, fannst ekki annað rekið
en hundurinn, vasabók Níelsar Emils
og eitthvað smálegt, auk höfuðfata
þeirra, er fundust þegar í upphafi.
Báturínn fannst hvergi' og engar ár-
ar úr honum, og stoðaði ekki, þótt
slættsværi. Ætlað var, að báturinn
hefði farizt á grunnsævi nærri landi,
en þar var botn stórgrýttur og mjög
vaxinn þsra, svo að óhægt var um
vik: Weyvadtshjónin bárust lítt af,
einkum kaupmaðurinn, og borfði svo í
fyrstu sem þetta mikla áfall myndi
ríða honum'að fullu. Segir sagan, að
hann hafi þá orðið gráhærður á fáum
dögum.                            ¦     i
Á mánudegi hálfum mánuði eftir
sjysið kom skip frá Kaupmannahöfn á
Djúpavog. Á því voru þær Weyvadts-
systur, Nikólina og Súsanna, sem nú
höfðu lokið námsdvöl sinni erlendis.
Þær höfðu auðvitað engan grun um
það, hvað gerzt hafði, og biðu með
tilhlökkun samfundanna við foreldra
sína og systkin eftir langan aðskilnað.
En sú tilhlökkun snerist í sára sorg,
er þær stigu fæti á land.
VI.
Margs konar kviksögur komust á
kreik um slysið. Einhver þóttist hafa
séð bátinn snúa um þveran fjörð í
húminu um kvöldið, en koma síðan
aftur til sama lands, og sagði hann,
að sér hefðu virzt segl lækka óðfluga,
er hann kom upp undir ströndina, og
hverfa að lokum. Sú saga flaug um
byggðir, að vasabókin, sem fannst,
hefði verið skraufþurr, og hlyti því
Níels Emil að hafa komizt á land. En
engin furða var, þótt sagan af atburði
iþessum tæki á sig ýmsar myndir, því
að hún barst mann frá manni eftir
margs konar krókaleiðum. Til Reykja-
víkur spurðust tíðindin til dæmis fyrst
með bréfum frá SkotlandL
Getgátur voru náttúrlega margar
um það, með hvaða hætti báturinn
hefði farizt. Fólk ímyndaði sér Helzt,
að hann hefði sokkið í öldusogi við
boða, og sumir gátu sér þess til, að
h'ann hefði siglt í rökkrinu á grunn
við svonefndan Æðarstein, innan við
Gl^ðivík innri, þar sem forðum féll
boðinn á skiþ Þorsteins Síðu-Hallsson-
ar, þegar hann fór að Þórhaddi bónda
og sonum hans. Það, sem úr báti
Weyvadtsfólksins rak, fannst einmitt
á þeim slóðum, og engum blandaðist
hugur um, að hann hlaut að hafa
sokkið mjög skyndilega. •
Viku ef tir hvarf bátsins rak lík Frið-
riku. Leið svo og beið, að ekki fannst
fleira, þótt oft væri gengið um fjör-
urnar, fyrr en hinn 7. desembermán-
aðar um haustið, að Jóhann Pétur
fannst rekinn. Ekki verður séð, hve-
nær hitt fólkið rak upp, því að prests-
þjónustubók Hálsþinga er þann veg
færð, að af henni er helzt að ráða, að
allar stúlkurnar hafi verið jarðaðar
sama dag og Friðrika, en allir karl-
mennirnir sama dag og Jóhann Pétur.
En það getur ekki staðizt. Hitt er lík-
legt, að líkin hafi flest rekið á land
litlu eftir að Jóíhann Pétur fannst.
Weyvadtshjónin virðast hafa jafnað
sig furðanlega eftir þetta mikla slys,
þegar frá leið. Tíminn læknar flest sár
og breiðir mjúka blæju yfir það, sem
liðið er. Þau héldu rausn og umsvif-
um sem áður, og af búskap sínum í
Teigarhorni lét Weyvadt ekki. En
hljóðlátara yar og gleðisnauðara en
áður í kaupmannshúsinu, þar sem að-
eins lifðu eftir fimm systur af hinum
mikla barnahópi.
Þegar Weyvadt féll frá, tæplega
sjötugur að aldrí, fluttist ekkjan að
Teigarhorni, og þar bjó Nikólína síð-
an alla ævi og frændfólk hennar, niðj-
ar gamla Weyvadts, eftir hennar dag.
Fékkst Nikólína lengi við ljósmynda-
töku, og mun hafa þótt prýðisgóður
ljósmyndari. Hún var meðal hinna
fyrstu, er hér tóku ljósmyndir, ásamt
séra Helga Sigurðssyni, Tryggva
Gunnarssyni og Sigfúsi Eymundssyni,
er var lærður ljósmyndari eins og
Nikólína.
Hún hafði einnig með höndum veð-
urathuganir, og frá henni stafar það
orð, sem á leikur um þokuna á Djúpa-
vogi. Það er sagt, að henni hafi vaxið
í augum þokubönd á fjöllunum við
Berufjörð. En engri rýrð kastar það
á ljósmyndarann á Teigarhorni, þótt
hún væri svona kröfuhörð við veður-
guðina. Hún var einnig mjög vel að
sér í steinafræði og seldi steina frá
Teigarhorni, er var frægur staður fyr-
ir margar eftirsóttar tegundir steina,
í söfn víða í Norðurálfu.
Nikólína giftist aldrei, en allmargt
fólk 'hérlendis er komið út af systr-
um hennar. Einnig er nokkuð af
niðjum Weyvadts gamla í Danmörku,
því að einkasonur Lovísu og Lúðvíks
Jónssonar, hafnsögumanns á Djúpa-
vogi, Níels Sófus, fluttist til Kaup-
mannahafnar og er þar enn á lífi.
(Helztu heimildir; Norðanfari,
Þjóðólfur, Tíminn, Weyvadtsætt-
in eftir Bjarna Jónsson frá Unn-
arholti, sóknarmannatöl og prests
þjónustubæku.r Hálsþinga, Lbs.
303 b fol., Skútuöldin eftir Gils
Guðmundsson, íslenzkar ævi-
slkrár, Samgöngur og verzlunar-
hættir eftir Þorleif Jónsson í Hól
um, Lögfræðingatal, Tímarit Bók
menntafélagsins, sögn Jóhönnu
Lúðvíksdóttur.
154
T í M I N N-,
SUNNUDAGSBLAÐ
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152
Blašsķša 153
Blašsķša 153
Blašsķša 154
Blašsķša 154
Blašsķša 155
Blašsķša 155
Blašsķša 156
Blašsķša 156
Blašsķša 157
Blašsķša 157
Blašsķša 158
Blašsķša 158
Blašsķša 159
Blašsķša 159
Blašsķša 160
Blašsķša 160
Blašsķša 161
Blašsķša 161
Blašsķša 162
Blašsķša 162
Blašsķša 163
Blašsķša 163
Blašsķša 164
Blašsķša 164
Blašsķša 165
Blašsķša 165
Blašsķša 166
Blašsķša 166
Blašsķša 167
Blašsķša 167
Blašsķša 168
Blašsķša 168