Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sunnudagsblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sunnudagsblašiš

						son bóndi á Hvítancsi, bróðurson-
ur Helga Hálfdánarsonar lektors,
Guðmundur Þorbjórnsson Guð-
mundssonar í Eyrardal 16 ára.
Alla þessa þrjá báta rak upp í
Bolungarvík. Er nú ósagt frá
íjórða bátnum, sem fórst þennan
slysadag. Bátur sá hét Hlöðver og
var frá Aðalvík. Á bátnum voru
þessir sex menn: Friðrik Magn-
ússon, formaður og útgerðarmað-
ur á Látrum, Þorbergur Jónsson,
Efrí-Miðvík, er átti bátinn með
Friðriki Magni'issyni, Hermann ís-
leifsson, 47 ára og var það hann
sem stýrði bátnum þessa svaðil-
för frá Straumnesi og vestur,yfir
Djúp í blindhríð og myrkri. Fjórði
var Jósep Hermannsson, er þá var
fyrirvinna aldraðra foreldra,
fimmti var Óli Þorbergsson, sjötti
Friðrik Finnbogason og er hans
áður getið.
Frásögn af svaðilför þessari yf-
ir Djúpið er einliver sú stórkost-
legasta sem um getur. Eru þeir
báðir til frásagnar um það formað-
urinn, Friðrik Magnússon, og nafni
hans, Friðrik Finnbogason. Hefur
síra SigurðUr Einarsson, prestur
í Holti, skrifað skilmerkilega
grein af frásögn þeirra eftir a6
hafa talað við þá báða samtimis,
ennfremur er frásögn Friðriks
skrifuð af honum sjálfum í bók-
inni, Áraskip, bls.  118.
Hér verður þó nokkuð sagt frá
björgun þeirra félaga, er bát
þeirra hvolfdi í lendingu í Bol-
ungarvík í brimi og myrkri. Sjó-
menn er voru að gera að afla sín-
um urðu þeirra varir og brugðu
fljótt við, skinnklæddust og óðu
upp undir hendur út í sjóinn til
að grípa livern þann, er hægt var
að ná til. Ekki segja þeir Friðrik-
arnir, enda Htið um það vitað,
hverjir voru þarna að verki. En
Bolvíkingar kunna frá einum
manni að segja, er þar vann það
afrek, sem lengi var í minnum
haft; var það Bjarni Bárðarson,
hinn handsterki og öruggi
fullhugi. Einn mannanna, Jósep
Hermannsson, lenti undir bátnum
og var fastur, en Bjarni og tveir
menn aðrir óðu að bátnum og
bauðst Bjarni til að lyfta bátnum
að framan, meðan hinir tveir
reyndu að ná manninum undan
bátnum, áður en næsta ólag riði
yfir, og tókst það. Er svo sagt,
að maðurinn lægi þversum undir
bátnum og stóðu höfuð og herðar
útundan bátnum öðrum megin, en
fætur hans hinum megin. Svo seg-
ir Finnbogi Bernódusson, er var
þó með sterkustu mönnum þar, að
svona handtök mundu fáir leika
við svo erfiðar aðstæður, og tel
ég það til fádæma, segir Finnbogi
ennfremur. Þarna tókst að bjarga
strax öllum nema einum, Friðriki
Finnbogasyni, en hans var leitað
og fannst hann meðvitundarlaus
í næstu vör og var hann lagður
á tunnu og náðist þá sjór upp úr
honum og hresstist hann brátt, en
fékk þó snert af lungnabólgu og
fór formaður hans strax daginn
eftir til ísafjarðar að sækja með-
ul handa honum. Friðrik Magnús-
son var hið mesta hraustmenni
og lengi formaður, bæði á ára-
skipum og síðar mótorum. Hann
dó 1957. en var fæddur 8. jtílí
1877. Það leið heil vika þar til
venzlafólk þessara Aðalvíkinga
fékk fréttir af þeim og má nærri
geta um fögnuð þann, sem ríkti
norður þar, þegar hópurinn birt-
ist einn daginn á brekkubrún fyr-
ir  ofan   bæinn  í   Miðvík.
Skal nú skilið við þennan slysa-
dág, en þegar Bjarni kom heim
til sín að Ytribúðum, barði hann
að dyrum, en ekki heyrðist til
hans fyrir veðurofsanum. Barði
hann þá aftur og svo harkalega að
ekki þurfti upp að Ijúka, því að
hurðin mölbrotnaði og var þó sterk
og vel frá henni gengið. Var
þarna þá stödd kona, er ekki var
þar til heimilis og var henni lengi
minnisstætt þetta atvik, sem von
var, en Kristín undraðist minna,
því að hún hafði víst ýmislegt
séð, sem fáir léku sem Bjarni, ef
hann var í þeim ham, sem hann
var    þetta skipti.
Á sumardaginn fvrsta 24. apríl
1913, var mesta afspyrnurok við
ísafjarðardiúp. í roki þessu brotn-
uðu nnkkrir bátar í Bolungarvík
oe í Hnífsdal og líklega hafa þá
víðar orðið skemmdir þar vestra,
bótt enn sé bað ófrétt. (Þióðvilj-
inn, 30. anríl 1913). Blíðskanar-
veðnr var bá í Revkjavík. Blaðið
ísafold segir svo 26. apríl: Aftaka-
veður var við ísaf.iarðardjúo á
sumardaginn    fyrsta. Þrír   bátar
höfðu brotnað í Hnífsdal og eitt-
hvað af bátum í Bolungarvík, en
manntjón þó eigi orðið. — Dag-
blaðið Vísir segir 27. apríl: — í
ofsaveðri í dag (fimmtudag)
(fregnin er frá Bolungarvík). Báts
tapar. — fórst mótorbátur héðan
úti á Djúpi; mannbjörg varð með
naumindum. Annan mótorbát rak
hér upp og brotnaði í spón. Átta
mótorbátar héðan hleyptu til ísa-
fjarðar. í Hnífsdal brotnuðu fjórir
mótorbátar.
Haraldur Stefánsson dagbókar-
höfundur í Bolungarvík skrifaði í
bók sína þennan eftirminnilega
dag: — 24. apríl, sumardagur
fyrsti. — Austan andvari til kl. 1
um daginn, eftir það gekk hann
í N.-rok með bleytukafaldshríð,
var veðrið með því mesta sem
kemur. 8 mótorbátar hleyptu héð-
an til ísafjarðar. 4 mótorbátar
sukku í Hnífsdal og brotnuðu mik-
ið. Vélbáturinn „Mávur", sem var
að koma úr róðri, sökk. Mennirn-
ir björguðust yfir i annan bát.
Vélbáturinn Guðrún sökk hér á
höfninni. Vélbátarnir Hringur,
Sóló og Frægur slitnuðu upp og
drifu hér í land. M.k. Hekla frá
Eyjafirði strandaði hér á sandín-
um. Menn björguðust allir." —
Þannig eru þær helztu skrifaðar
heimildir sem finnanlegar eru um
veðrið á sumardaginn fyrsta 1913
og afleiðingar af því. Um Mávinn
er það helzt að segja, að hann
var veikbvggður danskur bátur
með Alfavél, og voru sumir bátar
af þessari gerð keyptir með vél-
inhi í frá Danmörku. En þeir
voru eins og gömlu árabátarnir
ekki nógu sterkir fvrir vélarnar,
osr það fundu menn með tíð og
tíma. Þegar Mávurinn sá, að ekki
var lendandi í Víkinni, sneri
hartn frá landi og keyrði beint í
báruna. en það þoldi báturinn ekki
og brotnaði að framan eða sprakk
eihs oe sumir orða það. Var nú
ekki að sökum að spyrja. Bátur-
inn fvlltist brátt af sjó og vélin
stö^vaðist. Bátinn bar að landi,
hann nál£?aði«t óðum grunnbrotin,
os ensrin hjálp gat borizt úr landi.
Mennirnir, er voru s.iö að tölu,
biðu barna bess er verða vildi án
bess að geta nokkuð aðhafzt sér
til biarsar. og hlýtur það að hafa
verið hrollvekjandi tilhugsun bæöi
246 SUNNUDAGSBI.AÐ   _   ALÞÝÐUBLAÐIÐ
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 241
Blašsķša 241
Blašsķša 242
Blašsķša 242
Blašsķša 243
Blašsķša 243
Blašsķša 244
Blašsķša 244
Blašsķša 245
Blašsķša 245
Blašsķša 246
Blašsķša 246
Blašsķša 247
Blašsķša 247
Blašsķša 248
Blašsķša 248
Blašsķša 249
Blašsķša 249
Blašsķša 250
Blašsķša 250
Blašsķša 251
Blašsķša 251
Blašsķša 252
Blašsķša 252
Blašsķša 253
Blašsķša 253
Blašsķša 254
Blašsķša 254
Blašsķša 255
Blašsķša 255
Blašsķša 256
Blašsķša 256
Blašsķša 257
Blašsķša 257
Blašsķša 258
Blašsķša 258
Blašsķša 259
Blašsķša 259
Blašsķša 260
Blašsķša 260
Blašsķša 261
Blašsķša 261
Blašsķša 262
Blašsķša 262
Blašsķša 263
Blašsķša 263
Blašsķša 264
Blašsķša 264