Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Ķsafold

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Ķsafold

						Kesmw útýmist ©Ibtí oinni eða
tvisv.íviku. VerS árg.(90arka
wiímst) 4 kr., erlendis 5kr. eða
l1/* áoll.; borgiat fyrir miðian
j&IÍ (erlöndls fyri' ?*•«?*»).
ISAFOLD.
Dppsögn(skrxfleg)buiidin við
áramót, ógild nema komin sje
til utgefanda fyrir l.oktober.
Afgreiðsltsstoía blaðsins er f
Austurstrœti 8.
XXIII. *rg.
Reykjavik, miðvikndaginn 15. júli 1898.
49. bíað
I»eir kanpendur Stjórnartíðinðanna,
sem ekki hafa borgað árg. 1896, eru
látnir vita, að þeim verða eigi send
tíðindin með næstu póstum nje fram-
vegis, fyr en borgun skeður.
Reyk.iavík 15. júlí 1896,
_____    Kristján Þorgrímsson.
Vænlegar horfur í botnvörpu-
málinu.
Eptir samkomu^agi við landshöfðirsgja
hefir yfirforingi hinnar brezku herflotadeild-
ar, er hjer heftr verið um hrið, gefið út
svo látandi auglysingu eða umburðar-
brjef:
Til brefckra botnvörpuveiðimanna, sem
fiskiveiðar stunda við ísland.
Svo hefir um satnizt með herra lands-
höfðingjanvm yfir íslandi, Magnúsi Step-
hensen, og kommódör Georg Lambert Atkin-
son, er rœður fyrir skólaflotadeild Hennar
brezku Eáiignar, þangað til frekari sáttmáli
verður gerðxir milli Bretastjórnar og Dana-
stjórnar, að brezkum botnvörpuskipum skuli
frjálst að koma inn á og nota hverja höfn á
íslandi, frá 10. júlí 1896 hjer á ströndinniog
frá 25. júli 1896 d austurströndinni, og að nota
siglingaleiðina milli Vestmanneyja ogíslands og
milliReykjaness og Fuglaskerja,svo framarlega
sem þeir hafa botnvörpur sínar í búlka og
ekki búnartil fiskidráttar.
Bjer í rnóti kemur það, að botnvörpuskipin
mega ekki veiða með botnvörpum fyrir aust-
an línu, sem dregin er frá ílunýpu (nmrri
Keflavík) í Þormóðssicer, og fara ekki í bdga
mð lóðtr eða net, sem íslendingar leggjafyr-
ir austan þessa Unu.
Landshöfðinginn hefir heitið mjer því, að
ef þessi sanmingur sje haldinn, þá skuli 3
gr. hznna Ulenzku laga gegn botnvorpuveið-
unum ekkt verða beitt af islenzkum valds-
mönnum.
George L,. Atkinson
kommódör,
yfirráðandi skólaflotadeildaririnar vi»
Keykjavík 10. júli 1896.
Eins og gefur að skilja og umburðar-
brjef þetta með sjer ber, fer fjarri því, að
fyrir það sje neinn góður og gildur samn-
ingur á kominu um að marka hinum brezku
botnvör^ ..rxiöiínum bás við veiðar þeirra
hjer í fioanum, þannig, að þeir bagi ekki
veiðar landsroanna á þeirra venjulegu, eld-
gömlu flskimiðum. Hvorki hefir lands-
höfðingi embættisvald nje heldur umboð
«1 að gera slíkan samning, og því siður
þef,'.- flotaforingi fyrir bönd sins ríkis.
FJ<. Aforinginn getur ekki einu sinni lagt
% ir botnvörpumennina að hlýðnast því,
Bem segir í umbtirðarbrjefi hans. En hins
vegar getur landshöfðingi sjeð um, að skil-
yrðinu frá þessa lands hálfu sje fullnægt:
að ekki sje amazt við botnvörpumönnum, þó
að þeir skreppi hjer inn á hafnir í mein-
leysi. Hið eina, sem flotadeildarforinginn
getur gert   og gerir, er að hlutast til urn,
að botnvörpumennirnir segi af eða á um,
hvort þeir vilja aðhyllast þennan sáttmála
og ritað síðan hjá sjer til minnis og frek-
ari athugunar, ef þeir vanhalda hann. svo
að hann fái vitneskju um.
Mætti því í fljótu bragði virðast, sem lít-
ið sje áunnið með þessu nymæli. En það
er tvennt, sem því ve'.dur, að svo er ekki
heldrjr eru roiklar, mjög mikla líkur til,
að vjer sjeum upp frá þessu lausir við
botnvörpuófögnuðinn hjer á algengum fiski-
miðum vorum.
Botnvðrpuskipin meta svo mikils þau
hlunnindi, að mega koma hjer inn áhafn-
ir í friði,afla sjer þar iss og annars nauðsynja,
að þau vilji vinna þetta fyrir. Þau viija
vinna það til, að hætta að veiða á Bolla-
sviði og öðrum flskimiðum þeim austan
fyrnefndrar línn, sem þeir hafa hafzt við
á í allt vor og sumar. Herskipaliðið
enska hefir haft tal af öllum botnvörpu-
skipstjórum hjer úti í flóanum þessa dag-
ana og fepgiðþað svar bjáþeim öllum,aðþeir
gengju að þessnm kostum. Tveir afþeim, er
sektaðir hðfðu verið hjer í sumar, höfðu að
sögn afsagt þ;ið fyrst; en horflð frá þeirri
þverúð aptur. — Aðvitað má imynda sjer
sitt hvað um það, hvort muni nú efnaheít
sín. En geri þeir það ekki, eru þeir óð-
ara af þeim hlunnindum, að mega leita
hjer hafna óáreittir; þeir verða þá sektað-
aðir fyrir það eptir sem áður samkvæmt
lögum frá 10. nóv. 1894 3. gr. Þeir bera
einnig, sem nærri má geta, tðluverða virð-
ingu fyrir hinum ensku flotaforingjum, og
gera varla leik til þess að fótam troða heit
sín og samkomulag við þá. Fyrir því er
það, að þótt samningsgerð þessi milli lands
höfðingja og hins brezka yflrforingja hafi
ekki meira gildi en fyr var á vikið.Jmá
samt mikið vera, ef hún losar oss ekkivið
botnvörpuskipin bjer á miðunum það sem
eptir er sumars.
Hitt atriðið, sem gefar von um friðun
fyrir þeim til frambuðar, er það, að hinn
enski skipaliðsforingi heflr aðhylizt fyr-
nefnd takmörk, að undangengnu viðtali
við nokkra af botnvörpuskipstjórunum, og
heldur henni síðan eindregið fram í tillög-
um sínum til flotastjórnarinnar í Lundún-
um, og er þá ekki annað líklegra en að
hún fallist á hansmál, vegna kunnugleika
hans hjer o. fl., svo framarlega sem hún
annars vill þyðast nokkurt samkomulag í
þessu máli.
Það var ekki fyr en eptÍT talsverða reki-
stefnu milli landshöfðingja og flotadeildar-
foringjans, er áminnzt takmarkalína varð
að samkomulagi. Landshöfðingi fór fram
á, að hún lægi miklu utar eða vestar, frá
Garðskaga að Álptanesi á Myrum. En
flotaforinginn vildi hafa hana miklu innar,
nefnilega milli Keilisness og Akraness. En
það kvað landshöfðingi frágangssök, og
væri þá eins gott að allt stæði við sama:
botnvörpumenn   hjeldu    uppteknum hætti
með veiði sína og sættu sefctum lögnm
samkvæmt, ei' þeir kæmi í landhelgip
ineinleysi. En heldur en að þola þær bú-
sifjar áfram vildi fiotaforinginn færa sig
þetta út eptir: ílunýpu i Þormóðssker.
Vjer erum og óneitanlega góðu bættir,
ef vjer fáum þessa takmarkalínu samn-
ingi bundna og helgaða eptirleiðis. ílu-
nypa, er sjómenn hjer mnnu annars kalla
Brennunýpu,er innrihðföinn á Hólmsbergi,
rjett fyrir utan Kefiavík. Þormóðssker
kannast allir við. Fyrir innan (austan)
þessa línu er Bollasvið allt og Seltirninga-
svið, og öll venjnleg mið Akurnesinga að
sögn,nema djúpmiðin.Það eru þau, sem eptir
þessu ekki fást friðuð, og ekki heldur
Garðsjór og Leiru; en þar er sú bót í
máli, að venjuleg fiskimið þar eru í land-
helgi, og djnpmiðin, »Setur«, að kunnugra
sögn svo vaxin, að botnvörpumenn leita
þangað varla, — botninn nefnilega mjög
gryttur. Hvernig til hagar í því efni á
djúpmiðum Akurnesinga, höfum vjer ekki
sögur af. En ekki mun vera til neins að
gera sjer vonir un;, að þau verði friðuð,
með öðrnm orðum: að takmarkalínan fáist
höfð vestar en í Þormóðssker.
Sennilega verður afleiðingin af því, að
botnvörpumenn hætta við Bollasvið og
önnur innnesjamið hjer, að þeir fara að
leita fyrir sjer norðar í flóanum, úti fyrir
Mýrum t. d., líklega dýpra en þar er róið
að jafnaði; og má þá kallastvel hafa skip-
azt, úr því sem komið var. —
Þess má, geta, að hinn brezki konsúll
hr. Paterson, hefir gert sjer mikið far um
að beina máli þessu braut, og leggja þar
allt hið bezta til, eins og fyr, — síðast í fjár-
flutningsmálinu í vetur.
Fari svo, að hjer verði lengur tjaldað
en til einnar nætur, og að sjávariyðurinn
hjer megi vera í sæmilegum friði með at-
vinnu sína eptirleiðis eins og að undan-
förnu, og þurfl hvorki að þyrpast jafnvel
svo þúsandum skiptir í aðra landsfjórð-
unga sjer til atvinnu nm bjargræðistímann,
og þvi siður að flýja óðul sín fyrir fullt
og allt, þá, má segja, að betur skipist en
margur bjóst við, og fyr heldur en ef bíða
hefði átt eptir hentugleikum stjórnargarp-
anna fyrir utan pollinn, ef til vill svo
mörgum missirum skipti. Nú er annað-
hvort um það, að málið verður útkljáð frá
þeirra hendi fyrir næsta þing, svo undir
það (alþingi) verði borin ákveðin skilyrði
fyrir þeirri tilslökun, sem til er ætlazt af
því, nefnilega að fallast á afnám 3. grein-
arílögunum frá 10. nóv. 1894—, um sektir
fyrir að láta sjá sig í meinleysi nokkurs-
staðar í landhelgi.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 193
Blašsķša 193
Blašsķša 194
Blašsķša 194
Blašsķša 195
Blašsķša 195
Blašsķša 196
Blašsķša 196