TÝmarit.is
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

VÝsir

and  
M T W T F S S
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
VÝsir

						Laugardaginn, 23. ágúst. 1952
VÍSIR
r
iL®iaf apélaisgaia MttSltS
<=Lufofd
oom
Krókur á móti bragði
Seaton Savage, frá Times, sat
við hornborð í blaðamanna-
klúbbnum, með þeim Joe
Fleming og nýja leyniþjónustu-
manninum Seaton neri saman
lófunum af ánægju yfir því, að
hann þóttist ekki geta betur
séð, en að draga væri til óveð-
urs á milli þeirra, hinnar kot-
rosknu Júdý litlu Lockridge og
beljakans Jqhns Buckingham,
sem sátu saman á kollstólum
við barinn. Hann hafði ekki
veitt því athygli, hvenær Jonni
kom inn í salinn, en hitt kom
sjaldan fyrir, að rnenn yrði þess
ekki varir, þegar Júdý birtist i
einhverjum salarkynnum.
Seaton gaf leyniþjónustu-
xnanninum ölnbogaskot. „Enn er
Berlin svo sem ekki aldeilis
dauð þorg," sagði hann glað-
klakkalega, — „úr þv»að þessi
skötuhjú eru aftur hingað
komin. Því að jafnvel New
York var ekki einu sinni nógu
stór, til þess að þau gæti verið
þar bæði samtímís."
„Hverskonar fólk eru þau,
þessi „skötuhjú", sem þú ert að
tala um?" spurði nýkomni
maðurinn. .
„Júdý Loekridge starfar fyr-
ir Macmillan-blaðahringinn og
er svona hérumbjl eins og vasa-
útgáfa af sjálfu Himnaríki. En
maðurinn heitir  Jonni  Buck-
ingham  og   starfar   hinsvegar
fyrir     Transocean-blöðin.     —
Kommarnir   eru    nýbúnir    að
sparka   honum   út   úr    Prag,
vegna   þeirra   óartarlegu   til-
hneigingar hans, að skjalfesta
sannleikann, eins og hann kem-
ur   honum   fyrir   sjónir.   Þau,
Júdý   og   hann,   myndu  vera
beztu erlendu fréttaritararnir í
heimi, ef þau ætti ekki sífellt í
heiftugum   erjum,   hvort   við
annað, eða réttara sagt, ef þau
gæti setið á sér það lengi, að
þau gæti látið verða af því að
giftast. En hvort um sig ganga
þau með þá flugu í höfðinu, að
þau  séu hvort  öðru- snjallara.
Þegar   New   York   var   orðin
þeim of lítil, komu þau hingað
þeirra erinda, að bíta hausinn
hvort af öðru, sem styrjaldar-
fréttaritarar.    Og    nú    virðist
Norðurálfan    yera    að    verða
þeim of lítil. Máske er heim-
urinn allur of lítill fyrir þáu
'bæði."
'l „Það eitt er víst," skaut Joe
inn  í, „að þau  eru  ofsa reið.
Að   minnsta   ko^ti  er stúlkan
það."
Savage hló í barm sér. —
„Sennilega er hún að gera hon-
um helvíti heitt, út af viðskipt-
um þeirra í Vínarborg. Eg held,
að þau hafi ekki sézt síðan."
„Hvernig var það?" spurði
nýi maðurinn.
„Það gerðist fyrir skömmu,"
svaraði Seaton. „Búlgarar lyftu
þá járntjaldinu nægilega
lengi til þess, að fáeinir amer-
ískir blaðamenn sluppu inn
, fyrir þat5 bg gátu atháfriað sig
þar- vikutímá éða s-vx).;Þau:voru
bæði í þessUm hópi, en á meðan
Júdý var að fá áritun á vega-
bréfið sitt, hjá búlgarska sendi-
ráðinu í Vínarbörg, sá Jonni
sér færi á að snúa hjóli í dag-
setningarstimpli skrifstofunn-
ar um eina tönn. Júdý kom
þannig til Sofía með vegabréf,
sem útrunnið var fyrir réttu
ári. Búlgararnir leyfðu henni
ekki einu sinni að stíga fæti út
fyrir flugvöllinn, heldur sendu
þeir hana með fyrstu flugvél-
inni, sem leið átti út úr landinu.
Jonni náði í fyrirtaks blaðamat
í þessari för, — hroðalegar sög-
ur — og hún hefur aldrei getað
fyrirgefið honum þennan
hrekk."
verða   komin    aftur   um   sex-
ieytið."
Síðari hluta dags skemmti
hún sér við að hugleiða hjú-
skapartilboðið. Jonni myndi
verða fyrirmyndar eiginmaður,
og það sem meira var, — hún
elskaði hann. Henni var því
ekkert óljúf tilhugsunin um að
þessu og að gangá frá skeyti
til blaða sinna. En henni kom
það ekki í hug, fyrr en er húft
var á leiðinni til símstöðvar-
innar, með skeyti, að Jonni
hafði alls ekki látið sjá sig enn.
Eitthvað hlaut að vera bogið
við það. Ekki gat hann verið
svona lengi að hnoða saman
skeytinu, því að þetta voru
heldur ekki nein merkistíð-
indi: Hún fékk skeytið afgreitt
í skyndi og flýtti sér síðan til
klúbbsins. Þar bjóst hún við að
Jonni og kveldverðurinn biðu
sín.
En um leið og hún kom inn
úr dyrunum á matsalnum, rak
hún augun í tilkynningu, sem
límd var á auglýsingatöflu
blaðamanna. Og sjálf tilkynn-
ingin eyddi allri umhugsun um
kvöidverð hjá henni. Enda var
fyrirsögnin: „Aríðandi tilkynn
Nýi maðurinn ygldi sig og
hreytti út úr sér, reiðilega: —
„Hvílíkur djÖfulsins forsmánar
hrekkur. Hversvegna reynir
hann ekki, þessi stóri apakött-
ur, slík fólskubrögð, á ein-
hverjum sér líkum að  stærð-
ínni
;?»
giftast honum — á jafnréttis
grundvelli.    En  þó ekki fyrr, j ing til blaðamanna", og var um
það, að hernaðar-flugvél hefði
„Láttu það ekki villa þér
sýn, þó að Júdý sé ekki há í
loftinu," varð Seaton að orði.
„Mér liggUr við að segja, að
húri sé harðsvíraðri, þegar til
átaka þarf að grípa, en nokkur,
sem eg þekki. Hún nær sér allt-
af niðri á Jonni."
„Þú átt við, að þau eigi sífelt
í erjum?"
Seaton ypti öxlum. „Þau eiga
í samvizkulausri samkeppni,
Hvort um sig álíta þau, að aðal-
atriði sé að leika á hitt, —
með hrekkjum, ef ekki vill
betur til, —, ef'þau eigi að geta
fullnægt húsbændum sínum."
Á meðan Seaton var að segja
þetta, var Júdý að minnsta kosti
að gamni sér við að. hugleiða,
hvílík ánægja sér skyldi að því
verða, að fyrirbyggja, að Jonni
næði tökum á nokkrum leik,
sem, gerðist í Berlin.
Jonni truflaði hana í þeim
iskemmtilega draumi, að koma
honum með einhverjum ráðum
í rússneskt fangelsi, — með því
að bjóða henni til hádegis-
verðar.
„Get það ekki, ljúfurinn,"
svaraði hún. „Þarf að skreppa
til Sovétrsyæðisins á stundinni.
Eg skrapp aðeins hingað, til
þess að fá mér brauðbita, áður
en eg fer."
Jonni yildi fara með henni,
en hún þvertók fyrir það. Hún
vildi ekki láta hann komast að
því, að hún ætlaði aðeins . að
skreppa þetta, til þess að reyna
að komast í kynni við einhverja
rússneska yfirmenn, sem hún
gæti haft gagn af síðar.
„Hvað segirðu þá um kvöld-
verð.... eða kannske þú viljir
heldur hætta við þetta blaða-
mennsku-föndur þitt og gift-
asf mér?"         ,         •   ,
. „ Við skulum heldur haf a það
kvöldverð — að sinni."
„Heimskulegt val,— en eg
gettg. að kaiipunúm.'•       ¦
- i, ijSem ^þér- sýnist   Ég- skál
en hún væri búin að ná sér
rækilega niðri á honum og
gjalda honum rauðan belg fyr-
ir gráan, svo að hann gæti ekki
náð einokun á barnabörnunurn
þeirra, með því að segja þeim
sögur af því, hvemig hann hefði
alltaf leikið á hana ömmu
þeirra.                                       ?
Enga Rússa hitti hún, sem
nokkurt gagn var að. Hins-
vegar rakst hún á nokkra þýzka
kommúnista, og gerði sér mat"
úr frásögnum þeirra, svo að
klukkan var orðin sex, áður en
erindið var lokið. Hún símaðf
Jonna um það, að hún yrði
seint fyrir.
Jonni þagði góða stund, sem'
gat þýtt það, að hann væri að'
hugsa  upp  einhver  ósannindi
hrapað í svissnesku Alpafjöll-
unum. Farþegar 15 og þeirra
á meðal þrír hershöfðingjar,
kona og barn eins þeirra og
þriggja hanna áhöfn. Búið væri
að finna flak flugvélatinnar úr
lofti og komast að raun um, að
farþegar og áhöfn væri lífs. Nú
yrði gerður út björgunarleið-
angur frá Interlaken og gæfist
blaðamönnum og ljósmyndur-
um kostur á að komast þangað
og taka þátt í leiðangrmum, ef
þeir gæfi sig fram á tilteknum
tíma.
„Hamingjan     góða!"     varð
Júdý að orði. Þetta hlýtur að
vera stórkostlegt blaðaefni. En
þegar henni varð litið á klukk-
^juna, sá hún, að tiltekna lestin
til þess  að sleppa við stefnu- I myndi vera nýfarin
mótið. En svo segir hann, allt*l;»    Fyrir  neðan  sjálfa tilkynn
-]
í einu: „Skal segja þér nokk
uð. Til þess að spara þér tíma,
skal eg skreppa fyrir þig á
pressu-miðstöðina og taka þar
bréfin þín og fá þar þær upp-
lýsingar, sem fyrir kunna að
liggja. Þú kemur svo rakleitt í
klúbbinn."
Júdý fann Jonna í borð^
salnum, þar sem hann sat k
eintali við yfirforingja, seni
Jonni kynnti henni. En áður' en
þeir urðu hennar varir, heyrði
hún nokkur orð á stangli, af
samræðu þeirra og skynjaði
þegar í stað, að eitthvað mikil-
vægt var á seyði. Fáein orð
gat hún lesið á minnisblaði
Jonna, áður en hann lagði
hramminn ofan á það, sem
staðfestu þenna grun. Fyrir-
sögnin var:  „Kosningar".
Jonni tjáði h'enni, að engin
bréf hefði verið  til  hennar  á
og eg veit fyrir víst, að ekki
verður flogið þangað framar
í dag."                      .    ; *
Nú er bezt að fara fljótt yfir
sögu.  Júdý  varð  aldrei  ráða-
laus og hún var ekkert feimirt.
við að ráðast á garðinn þar sera
hann var  hæstur.   Hún fór  í
hasti til ameríska sendiherrans-
og náði tali af honum viðstöðu-
laust,   tjáði   honum   vandræði
sín hispurlaust og hann stóðst.
ekki mátið og útvegaði henni
flugvél  annars    háttsetts   em-
bættismanns,   eða  öllu  heldur
var það hún sjálf, sem sigraðist:
á þeim f ugli, og var þegar kom-
Korðri og Trygve
Gulbranssen.
Vegna ummæla norska rit—
höfundarins Trygve Gulbrans-
sens í Verdens Gang, sem sagt
var frá í blaðinu í gær, hefur
Vísir snúið sér til Alberts Finn-
bogasonar, framkvæmdastjóra
bókaútgáf unnar Norðra, , og'
spurt hann um afstöðu hennar
til málsins.
Albert kvað Norðra hafa ver-
ið í annarra eigu, er bækur
Gulbranssens voru gefnár út-
1943, en „Dagur í Bjarnadal"
var i 3 bindum, sem komu öll
út það haust. Um þær mundir
var ógerningur að ná sambandi
við höfundinn vegna þess á-
stands, sem þá ríkti, en síðari
tilraunir til þess báru heldur
ekki árangur. Þó yar reynt að
koma bókunum til hans, syo
sem hann segir frá, en Gul-
branssen gerði enga tilraun..
sjálfur til þess að ná sambandi.
við Norðra, og hefði það þó
vafalaust verið hægurinn hjá.
Norðri hefur gert samninga.
við marga nórska og sænska
höfunda, sagði Albert enhfrem-
ur. Hefur fyrirtækið aidrei
skorast undan greiðslu, enda.
alltaf verið venja þess, að
greiða erlendum höfundum fyr-
ir  þýðingarrétt,  þótt svo hafi
inguna höfðu þeir blaðamenn
skráð sig, sem ætlað höfðu að
taka þátt í förinni. Júdý sá á
augabragði, að Jonni var þeirra
á meðal. Hún hentist að næsta
símatæki, og náði viðstöðu-
laust sambandi við skrifstofu-
stjóra pressu-miðstöðvarinnar.
„Hvers vegna var mér ekki
gert aðvart um þetta?" spurði
Júdý, gremjulegri rödd. „Við
treystum á ykkur. Þetta getur T til tekizt að þessu sinni vegna
kostað mig starfið, ef eg get
ekki skýrt frá þessum atburði
í tæka tíð."
„Kæra Júdý," svaraði mað-
urinn. „þú vissir af þessu."
„Þvaður," æpti Júdý. „Eg sá
ekki tilkynninguná fyrr en rétt
á þessu aúgnabliki."
„En, — góða mín, þú hafðir
skrifað þig á listann."
„Það gerði eg ekki."
„Nafnið þitt  er  á listanum.
miðstöðinni. Síðan gerðist hánn  Eg var einmitt að furða mig á
hernáms Noregs ,og mætti vera
að hálfu leyti sök Gulbranssens
sjálfs, að hafa ekki sett sig £.
samband við forlagið.
Hiranuma, fyrrverandi fpr-
sætisráðherra Japana, sem
dæmdur var í ævilangt fangelsi
fyrir stríðsglæpi, lézt í gær, 85
ára gamall.
hálf        vandræðalegur        sem
snöggvast,  en kvaðst svo ætla
að skreppa  á  símastöðina,  til
þess  að  fá kvöldfréttirnar,   ef
einhverjar væri. Bað hann þau
að afsaka sig, — hann yrði ekki
nema svo sem stundarf jórðung.
Ritsímastöð      hersins      var
þarna í næsta húsi, svo að Júdý
skildi þegar í stað, að ef Jonni
ætlaði að verða stundarfjórð-
ung að því að ljúka erindi sínu,
þá myndi hann eflaust ætla sér
að síma fréttir. Hún gerði sér
því hægt  um hönd og veiddi
upp  úr yfirforingjanum,  hon-
um alveg að óvörum, allt það,
sem   hanri  hafði   trúað   Jonna
fyrir.    Voru þéssi   tíðindi   um
viðbúnað herriámsyfirvaldanna
í sambandi við kqsningar, sem
fyrir dyrum stóðu.  Var- Júdý
ekki- nema röskan- hálftíma að
því,  að þú hafðir strikað það
út aftur."
„Strikað það út?" varð Júdý
að orði.
„Og þú sóttir ekki farmiða
og fyrirmæli."
Allt í einu vaknaði hjá Júdý
andstyggileg grunsemd. „Bíddu
andartak, George," sagði hún.
Hún athugaði tilkynningar-
.blaðið á ný og fékk grun sinn
staðfestan. Jonni hafði skrifað
þar nafnið hennar. Hann hafði
leikið á hana enn á ný.
Hún hljóp aftur að símatæk-
inu.      „Heyrðu,     George,
hvernig á eg að fara að því, að
ná    blaðamanna-f lugvélinni    i
Interlaken?"
„Eg fæ ekki séð, að nokkrir
möguleikar séu á þvi," svaraði
maðurinn,- „því að héðan 'af er
: ekki- urfl-neina-lest að ræða, —

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
Page 6
Page 6
Page 7
Page 7
Page 8
Page 8