Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						Þriðjudag

18.

nóv. 1913

MORGUNBLADID

1. árgangr

17.

tölublað

Ritstjórnarsími  nr.  500

Ritstjóri:    Vilhjálmur Finsen.

ísafoldarprentsmiðja

Afgreiðslusimi nr.    48

I. O. O. F. 9511149

Bio

Biografteater

Reykjavíkur.

Bio

Fyrsta ástin.

Fórnin hennar.

Sjónleikur í 3 þáttum.

Aðalhlutverkið   leikur:

Frú Lilli Beck.

Bio~kaffif)úsið

(inngangur frá Bröttugötu) mælir með

sínum á la carte réttum, smurðu

brauði og miðdegismat,

Nokkrir menn geta fengið

fult   fæði.

Harfuig Tfiefsen

___________________Talsimi 349.

Nýja Bió

Þrír félagar.

Norræn listmynd.

Leikin af jrú Afgerholm,

herrum   Aggerholm og Henry

Seemann.

Retfkið

Godfrey Phillips tókbak og cigarettur

sem fyrir gæði sín hlaut á sýningu

í London 1908

sjö gullmedaliur

og tvær silfurmedaliur.

Fæst í tóbaksverzlun

H. P. Levi.

\    Sa

L

Sælgætis- og tóbaksbúðin

LANDSTJARNAN

á Hótel Island

Hnji

J

SArifsfofa

Eimshipafétags ístands

Austurstræti 7

Opin kl. 5—7.________Talsimi 409.

llu 1 n 1 n rrfrr % n mullll

H. Benediktsson.

Umboðsverzlun. — Heildsala.

1 UXUg » r^^^rrr^nr^fl

Hvar  verzla menn

holzt?

Þar sem vörnr eru vandafJaatar!

Þar sem úr mestu er að veljft!

Þar sem verð er bezt eftir gœftnm!

Hver uppfyllir bezt

þessi skilyrði?

óefað

"Voruhúsið

Iteykjavik.

JTÍorð.

Hve hryllilega lætur ekki þetta

orð í eyrum?

Morð, morð!

Myrt bróður sinn á eitri 1 Annars

vegar bróðurástin, blíð og barnsleg,

og góð sambúð meðal systkina, og

hins vegar hatrið, brennheitt og

ástríðufult, eða það sem verra er:

ískalt tómlæti gegn bróðurnum

og ótakmörkuð fégirnd! í æðum

þeirra rennur eitt og sama blóð, þau

hafa í æsku hvilt hvort við annars

brjóst, sæl og glrð yfir tilverunnni

og systkinaástinni. Móðir þeirra

leggur blessun sína yfir þau bæði,

er þau fara úr heimahúsum og í

eyrum þeirra hljóma síðustu orð

hennar :    Elskið hvort annað!.. .

Það er leiðarstjarna sú, sem á að

lýsa þeim út yfir lif og dauða.

En — svo hrapar stjarnanl

Konan er fátæk,   en með löngun

til lífsins berst hiin við   sultinn   og

seyruna,   en   sigrar   —   með   hjálp

bróður síns.     Hann er sparsemdar-

maður,   þreyttur   á   lífinu, en   með

þá   einu   þrá,   að   geta    gert    eitt-

hvað   að   gagni   fyrir munaðarlausa

barnið, sem hann elur upp — áður

en   hann  deyr.    Sparsemi   bróðurs-

ins   kvelur   hana,    i    fátækt    sinni

sér   hún   ofsjónum   yfir auð   hans,

hún   öfundar   hann   og litla barnið,

sem arfinn á að fá — og sú hrylli-

lega hugsun fæðist í brjósti hennar:

myrða   hann  og eignast féðl    Hún

býður  honum   heim og ber á borð

það   bezta   sem   hiin á i húsi sínu.

Enn   þá   er hið  góða hugarþelið til

bróðursins   sterkara í hjarta hennar,

en   ágirndin. En aftur gripur morð-

hugsunin hana   —, og fær vald yfir

henni.    Eitrið hefir hiin útvegað sér

áður,   og   nii er að nota tækifærið!

En í barnarúminu sefur lítil saklaus

stúlka   og   dreymir   um    þá   góðu

hönd,   sem   verndar   hana  frá   öllu

illu . . .

Getur manneskja, sem slikt gerir,

verið Jmeð öllum mjalla. [Maður

spyr sjálfan sig aftur og aftur —

og manni finst það vera ómögulegt.

Það fer hrollur í gegnum merg og

bein, og maður spyr sjálfan sig:

Hver er þá tilgangur lífsins, hafi hún

framið ódæði þetta með réttu ráði?

Að hverju er þá stefnt, þegar svo

vill til sem hér, að slitin eru hin

helgustu bönd, sem binda mennina

saman, — sifjaböndin?

Vér vitum það eigi og vér skilj-

um það eigi, en vér getum eigi

annað en samhrygst öllum þeim, sem

hin grimmu forlög hafa látið þenn-

an sorgaratburð bitna á — ættingj-

um þeirra og vandamönnum. Þeir

eiga enga sök á þessu og á þá má

enginn skuggi falla af þessu máli.

En skylda hvers einstaklings á að

vera,að milda sorg þeirra, er mest líða.

—»< —

Brlendar símireg'nir

London 17. nóv. kl. 4 síðd.

Kiamil Pascha, ýyrverandi stórvezir Tyrkja, dó í da$.

Khöjn /7. nóv. kl. 4.30 siðd.

Cordosamdlið v*r damt i daq.   Louis Cordosa var damdur i 18 mán-

aða betrunarhússvinnu oq  sonur hans Harry, sem dtti upptök svikanna, var

damdur í ) ára janqelsisvist.

Réttarhald í morðmálinu.

hiin hafi lifað tilbreytingariku lifi, síð-

an hiin flutti til Reykjavikur. Átti

hiin fyrst í stimabraki með að feðra

barn er hún átti. Þá bjó hún um

tíma með manni, er Hannes heitir,

en fór frá honum, er Jón kom til

sögunnar. Júliana var ástriðurík gleði-

kona og um tima gefin fyrir drykk.

Kvað þó aldrei mjög mikið að þvi.

En skapstór hefir hiin ætið verið.

Jóni þótti einnig gott í staupinu.

Lik Eyólfs er enn í líkskurðar-

húsinu. Á að jarða hann síðari hluta

vikunnar. Kunnugir segja hann hafa

verið fyndinn mann og með afbrigð-

um skemtinn, kvæðamann mikinn, og

rímur kunni hann margar. Kvöldið

sem hann hafði verið hjá systur sinni

háttaði hann kl. 9. Lá hann í flat-

sæng   undir   glugganum, en í rúm-

Eyólfur Jönsson.

í gær voru þau hjónin, Magnús

Bjarnason í Dúkskoti og Ingunn

kona hans, leidd sem vitni i morð-

málinu. Framburður þeirra var mj»g

á eina lund. Hvorugt þeirra hafði

þekt Eyólf sál. nokkuð, fyr en í haust

er hann kom úr kaupavinnunni og

settist að hjá þeim. Voru þau nú

spurð ítarlega um alla háttu manns-

ins eftir það og einkum voru þau

int eftir því hversu honum hefðu

fallið orð meðan hann lá banaleg-

una. Var það alt hið sama og sagt

hefir verið áður í Morgunblaðinu.

Ennfremur voru fyrir rétti í gær

piltar þeir tveir, sem með Eyólfi

höfðu farið á fund Júliönu systur

hans, þegar hann sótti gulu kistuna.

Þeir gátu ekkert nýtt borið í mál-

inu, annað en að þeir hefðu hjálpað

Eyólfi með kistuna vestan af Brekku-

stíg og heim í Dúkskot.

Frekara hefir eigi gerst í málinu

enn. Jón Jónsson, sá er bjó með

Júlíönu, hefir eigi enn játað á sig

neina sök. Grunur nokkur leikur þó

á, að eitthvað hafi hann vitað um

fyrirætlanir Júlíönu og þykir eigi

ólíklegt, að heldur hafi hann hvatt

hana til verksins en hitt. Jiiliana

sjálf kvað bera það, en játning hans

er enn ókomin. Bæði Jón og Júlíana

báru sig vel í gær í klefum sínum

í hegningarhúsinu. Þau neyttu mat-

ar sins eins og aðrir. Verða þau

að likindum yfirheyrð i, dag...

Um  Júlíönu ^segja  kunnugir,  að

Júlíana Jónsdóttir,

inu þau Magnús og Ingunn í Dúks-

koti. Kvað þá Eyólfur rímur marg-

ar, áður en uppköstin byrjuðu, m. a.

mikið úr Þórðarrímum. Voru það

seinustu rimurnar, sem hann kvað

um æfina.

Vagabundus.

Frá Eyólfi.

¦ ¦   i.M.ni

Meðal annara, sem Morgunblaðið

fann að máli, til þess að frétta

um æfi Eyólfs sál., var Helga kona

Edilons Grímssonar skipstj., á Vestur-

götu 48. Hún þekti Eyólf manna

bezt frá fornu fari, og síðan hann

fluttist hingað til bæjarins^ var hann

daglegur gestur i hiisi þeirra hjóna.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80