Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						A
Sunnudag
14.
okt.   1017
MORGUNBLABIÐ
4. árgangr
341.
tðlublað
Ritstjórnarsimi nr.  500
Ritstjóri:    Vilhjálmur Finsen
ísafoldarprentsminja
Aff?rei'*isiiisírni nr.  500
J>   Gamía Bíó
Lðgregliistjérinn « árizona
Sjónleikur i 2 þáttum.
Falleg mynd, fagurt efni, afarspennandi. Leikin af fyrsta flokks
amerískum leikurum. Það er ein ff þeim myndum sem h'ifur
áhorfendur með sér frá byrjun til enda.
Ford Sterling áetfaxigirm.
Afarskerrtílegur gamanleikur.
—   Tökisett  sæti  að   ðlluni  sýningum.   —
l
Váínjgging.
Tf)e Bri(isf) Domittiotts Getterai Ittsurance Cotnpamj,
Lfd..
tekur   s é r 31 a k i e g a að sér vátrygging á
innbúum, vörum og öðru lausafó. — lögjöld..jivergi lægri.
Sími 681.                         Aðalumboðsmaður
Gairdar Gíslason.
Giffeffe.
Rakvélarnar heimsfrægu, og blöð i þær, eru nú aftur komnar í
verzlun mina. Ágæt tækifærisgjöf, t. d. jólagjöf. Sendist mót eftirkröfu
hverjum sem óskar, meðan birgðirnar endast.
Haíídór Sigurdsson.
Talsimar: 94 og 512.      Iogólfshvoll, Reykjavik.
Póslhólf 34.
Erl. simfregnir
frá fréttaritara ísaf. og Morgunbl.
Kaupmannhöfn, 12. okt.
• Meiri hluti þýzka rikis-
þingsins krefst þess að þeir
Capelle og Helfferich verði
að fara írá.
Widen íorseti neðri deildar
sænska þingsins, hefir verið
kvaddur til þess að mynda
frjálslynda stjórn, en. aítur-
haldsmenn og jatnaðarmenn
hafi í henni íulltrúa sína.
Lansing hefir * komið því
upp að Þjóðverjar hafi gert
samtök um það, að ónýta
járnbrautir í Kanada og Banda-
ríkjunum.
Landsbókasafnið.
Lestrarsalur Landsbókasafnsins
á að vera lokaður í vetur. Munu
líklega flestir á eitt sáttir um það
að slíkt sé neyðarúrræði, en mörg-
um mun virðast ráðstöíunin harla
óheppileg ef ekki alveg óverj-
andi.
^Eftir því semjjárin hafa liðið,
hafa námsmenn hér í bænum æ
betur lært að hagnýta safnið og
til þess er það stofnað að menn
hafi not af því. Þeir sem hafa
komið á safnið undanfarna vetur,
munu hafa veitt því eftirtekt, að
þar sitja námsmenn við hvert
borð. Sparar það þeim mikið
hita og bókakaup, að fá að sitja
á safninu og fá lánaðar fræði-
bækur þess. Og allir vita það,
að fæstir námsmenn þeir, er hing-
að sækja, eru svo efnum búnir
að þeir geti veitt sér öll þægindi.
Flestir brjótast hér í gegn um
skólann með tvær hendur tómar.
Ogf þar sem það er nú á allra
vitorði, að aldrei heflr verið dýr-
ara né verra að lifa hér í Reykja-
vik heldur en í vetur, þá mundi
það hafa orðið efnalitlum náms-
mönnum óbein en góð og hag
kvæm dýrtíðarhjálp, ef Lands-
bókasafnið hefði verið opið. Og
fyrst að flestir skólar starfa í
vetur, þá þyrftu námsmenn eigi
síður einhverja dýrtíðarhjálp held-
ur en allir aðrir. Minni gat hjálp-
in varla orðið heldur en þeim
hefði verið gefinn kostur á því
að spara sér ljós, hita og bóka-
kaup.
Með því að loka Landsbóka-
safninu hafa yfirvöldin því sýnt
hugsunarleysi um hag þessara
manna. En lokonin sýnir fleira.
Hún sýnir það, — þótt ótrúlegt
sé — að jafnvel æðstu valdhaf-
ar í landinu hafa eigi gert sér
grein fyrir því hverja þýðingu
söfnin hafa fyrir menning þjóð-
arinnar og hið andlega líf í land-
inu. Sii skoðun að bókvitið verði
eigi látið í askana, er fyrir löngu
orðin úrelt, og ætti sízfe' að fara
að vekja hana upp á þessum
tímum, þegar menn fá dags dag-
lega áþreifanlegar sannanir fyrir
því að þekkingin er eitthvert
æðsta og öflugasta valdið í heim-
inum. Aukning andlegs þroska
er fyrsta og æðsta skilyrði þess
að þjóðirnar eigi tilverurétt. Og
áf ekki Landsbókasafnið að vera
einhver helzta fræðslulindin hér
í landi í sambandi við skólana?
Er sá fróðleikur, sém tugir manna
gætu aflað sér þar í vetur eigi
jafn mikils virði og nokkrar smá-
lestir af kolum?
Byrði -betri
berrat maður brautu at
en sé mannvit mikit.

Brot úr grein.
(Kafli þessi er þýddur úr grein
í Berl. Tidinde >Krig og Aandc eftir
Helge Rode).
Dag nokkurn i ágústmánuði kom
eg inn á blaðamiðstöðina á Ráðhús-
tDrginu. Fyrir utan gekk þyrping
manna í bylgjam framjog aftur, flykt-
ust menn um skeytin, sem fest voru
upp í gluggunum, utan um blaða-
drengina og manninn, sem seldi spá-
dóma Madame de Thébes. Inni i
hinum litlu stofum var alt fult af
fólki, en allir voru hljóðir. — Það
var hijótt þann dag, menn bjuggust
við miklum tíðindum og æsandi hvik-
sögur læddust um borgina meðfram
hliðum húsanna. Enginn talaði hátt
þann dag, en'allir skiftust á orðum'.
Eg  hafði  átt   hljóðskraf  við   mann
Splritisfinn,
Sjónleikur  í   50 atriðum vJtbú-
inn á leiksvið af
Holges? Mtidsen.
Aðalhlutv.  leika:
Marie Dinesen,     Carl A'.strup,
Robert Schyberg.
nokkurn og hann sagðí: »Eg held
að nú gerist einhver tiðindi«. Eg
rétti honum höndina tilkveðju. Hönd
hans var þvöl og köld.
í insta herbergi miðstöðvarinnar
var skeyti lesið upphátt, og um leið
og því slepti, ráku nokkrir ungir og
töturklæddir menn upp húrrahróp
og ruddu sér veg út úr salnum. Eg
minnist enn þá þess, er fyrir þe'm
var. Hann var þrekvaxinn og út-
limamikil!. Honum var að spretta
grön og hann var í röndóttri skyrtu,
kragalausri. Eg minnist hvatleika og
klunnaskapar í fari hans. Og á svip
hans mátti sjá að nú var eitthvað
mikið í aðsigi, hér var alvarleg hátíð
og nú var þörf fyrir hann og krafta
hans. Hann rétti upp hendina, stóra
og klunnakga og hrópaði húrra, mitt
á meðal hinna fínu og þögulu manna,
Hann hefir þózt vita að við þetta
tækifæri mætti hann láta t';l sin heyra.
Við tókum eigi undir hróp hans.
Við litum öðrum augum á horfurn-
ar og þóttu þær ekki hátíðlegar. Hér
var um misskilning að ræða. Menn
héldu að ófriðurinn stæði rétt fyrir
dyrum. Eg sá að kona nokkur leit
óttaslegin til þess, er næstur henni
stóð: »Þetta er voðalegtf, mælti
hún. »Það er allsherjar liðsamköllunc,
svaraði hann og allir voru bleikir.
Við vorum nógu hygnir til þess að
blikna.
En jafnframt dáðist eg að þessum
ungu mönnum, sem voru svona
glaðir og hughraUstir og hrópuðu
húrra. Eg óskaði þess heitt að við
gætum tekið undir með þeim, sýnt
það að við værum með þeim og
tilfinningar okkar væru hinar sömu
og þeirra. En að hrópa húrra á
þessari stundu — nei, það var ekki
hægt.
Hinir ungu menn ruddu sér
braut gegn um mannþyrpinguna.
Þögli var á báða bóga og áhyggju-
svipir. Ef til vill sá enginn þennan
litla hóp og að minsta kosti skildi
enginn hann. Mér sýndist eg sjá
hik á foringjanum. Hvað? Hvers
vegna var enginn fögnuður? Var
þetta þá eigi hátíðisdagur ? Maður
gat tárast út af þvil Og enn þá,
þrem árum síðar, fær maður sting í
hjartað er manni verður hugsað til
þessara   æskumanna   mitt  i  hinutn
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8