Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						Pðstudagr
marz 1918
fflORGUNBLADIB
5. árgangr
117.
tðlublað
Ritstjárnarsimi nr. 500
Ritstjón:    Vilhjálmur Fmsen
ísafoldarprent;mið]a
Afgreiðslusimi nr   500
I. 0  0. F 91319
oifl          Reykjavlkur
DIU I      Biograph-Theater
BIO
Hefnd Carmens
Sjónleikur í 4 þáttam, um sanna
og falska ást,
eftir
Victor Miriani.
Aðalhlutverkið
leikur af mikilli snild, hin fagra
ítalska leikkona
Leda  Gys._______
Cpíi 2 íeg.j
Jlppaísínur,
*2Fin6er 2 ieg.
nýkomið í
Litla búðin.
Sjáifboðaliðar.
tJm öll lönd álfunnar er safnað
rsjálfboðaliðum — nema hér.
Um öll lönd vinna menn baki
fcrotnu fyrir heill þjóðfélagsins —
•nema hér.
Hvarvetna fórnar nú einstakling-
^rinn sér fyrir heildina — nema
fcér.
Er þetta ekki ihugunarvert ? Hvers
vegna skyldum við ekki fara að dæmi
annara þjóða, enda þótt hlutlausir
séum? Stríðið nær lengra heldur
en til þeirra einna, sem ófriðar-
þjóðir nefnast. Það nær til okkar
líka. Og við fáum að finna það
áþreifanlega áður en lýkur.
Þetta vita allir og allir eru að
tala um það. En enginn hreyfir
hönd né fót til þess að reyna að
breyta horfunum. Það er eins og
menn voni að búskaparlagið muni
duga, þrátt fyrir breytt aldarfar. Og
það munu fæstir sem hugsa um það
hvað við tekur, ef búskaparlagið
skyldi nú bregðast. Fyrirhyggjan er
engin, hvorki hjá einstaklingnum
né heildinni.
Það er boðið að hver skuli bjarga
sér svo lengi sem £uðið er. Og
Reykjavik, bæjarfélagið, ætti nógu
snemma að athuga það. Og hér
verður sem fyrri eina bjargarvonin
sú, að draga sem mestan mat i bú-
ið — bæjarfélagsbúið.
Nú   er ekki   að   því   spurt hvað
menn eður félög eigi mikla penioga.
Nú er að þvi spuit hve mikill mat-
ur sé til. Heiminum er brugðið.
Milli mannanna er nú hin sama bar-
átta eins og milli skeglunnar og kjó-
ans, þegar hann neyðir hana til þess
að gefa upp veiðina.
Það er eins og sá aldarandi hafi
ráðið hér, að við mundum bala
þangað til stríðinu væii lokið. Þess
vegna væri það óþarfi að gera sér
áhyggjur. En þetta grandvaraleysi
fer áreiðanlega með okkur í gönur.
Við hrökkvum einhverntíma upp af
þessum áhyggjuleysis-svefni, við það,
að öll sund eru lokuð. Og það er
þá okkur sjálfum að kenna.
Mörgum framsýnum mönnum
kemur sú spuming í hug, hvers
vegna eigi sé gerð meiri og betri
gangskör að því að birgja landið
eigin matvælum. Hvers vegna er
fyr hugsað um það að kljúfa og
mola grjót heldur en afla einhvers
í matinn? Dýrtiðarvinnan, sem auð-
vitað átti að koma hverjum ein-
stakling að góðu haldi, átti þó fyrst
og fremst að verða landinu sjálfu
að gagni, þannig að hún yrði til
þess að barta úr dýrtið og bjargar-
skorti landsins, áður en hugsað væri
um einstaklingana. Því að ef þjóð-
félagsbúið þrifst vel, þá er einstak-
lingum þess engin hætta búin. En
þjóðarbúið getur farið i hundana
þótt einhverjum heimamanni þar sé
hossað.
Hér er lausum tökum gripið á
stóru máli. En gott væri það ef ein-
hver vaknaði þá, og greindi alvöru
þess tíma er i hönd fer. Hér skal
eigi nánar farið íit í þetta efni.
Hver er sjálfum sér næstur. Reykja-
vik skyldi fyrst hugsa um sig áður
en hún fer að kenna öðrum. En
gott fordæmi ætú hún að gefa öllu
landinu. Væri þá mikið fengið.
Fáir eru smiðir í fyrsta sinn —
og svo mun okkur fara. En ef við
fetum okkur áfram með skynsemi,
þá er góðs árangurs að vænta.
Fyrsta sporið i þá áttina er það, að
safna saman öllum þeim vinnukrafti,
er til einskis eða litils fer, og hag-
nýta hann til framleiðslu matvæla.
Með valdboði verður það ekki gert.
Sé mönnum þröngvað til einhvers
verður það til ills eins. En hitt, að
fá menn til þess að gera eitthvað af
frjálsum vilja, verður svo notasælt
að fæsta mun gruna.
Reykjavík á mikinn vinnukraft
sem fer til ónýtis. Galdurinn er sá,
að ná í þann vinnukraft og hagnýta
hann í þágu bæjarfélagsins. Það er
sú dýrtiðarráðstöfun sem mest mun-
ar um og minst kostar.
Setjum nú svo til dæmis, að hér
í bænum   séu  hundrað menn,   sem
mia Bió
isurvesan.
Danskur sjónleikur í 3 þáttum.
Aðalhlutverkin leika
Vaid  Psilander og Else Frölich.
Þessi ágæta mynd verður sýnd
&ð eins í kvöld.
Verzlunin  ,GULLFOSS'
er flutt í Hafuarstræti Í5
Gluggagler,
tsvöfalt, fullkomin þykt
j         fœst i
Verzl. VON.
Peir, sem þurfa að kaupa gler í vor, ættu að
taka það hid fyrsta.
Hljémleikar á Nýja-Landi.
Kvartettinn spilar aftur í kvöld kl. 9V8.
Tekið á móti borða-pöntunum eftir M, 12 í dag.
NB.    Borðunum verður ekki haldið lengur en 10 mínútur eftir að
hljómleikarnir   byrja.    Verða   þá tekin handa öðrum, ef þeir sem pantað
hafa eru ekki komnir.
Eg þakka hjartanlega öllum þeim sem með návist sinni og á annan
hátt heiðruðu útíör kónunnar minnar sálugu, og sýnt hafa mér og mín-
um hluttekning við fráfall hennar.
Reykjavik 28. febr. 1918.
*                                            V. Claessen.
fá hálfsmánaðar sumarfri. Þéssu
sumarfrii eyða þeir engum til gagns
— nema hvað þeir lyfta sérupp —
og má þvi telja að þar glatist ár-
lega 1400 dagsverk, eða fjögur ár
af lífi eins manns. En nú eru það
mikiu fleiri en hundrað sem fá
sumárfri og i sumar er hætt við
að   fleiri  fái   það   heldur en vilja.
En þann vinnukraft, sem fer til
einskis er ákaflega auðvelt að hag-
nýta.
Allir þeir sem frí fá, nota það til
þess að hrista bæjarrykið af fótum
sér. En mörgum verður það efa-
mál hvað þeir eiga að gera þenna
tima, sem þeir eiga fri og hjá mörg-
um fer hann  til litils.   Þess  vegna
K&upirðu góðan hlut
ibá mundu hvar þú fekst hann.
Smurningsolia: Cylínder- & Lager- og 0xulfeiti
erc áreiðanlega  ódýrastar   og beztar  hjá   Sigurjóni
Hafnarstræti iS
Simi 137.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4