Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						í

GENGIN SPOR

GEYMAST

Melba

Malett

góður maður. Þreyttur og

ekki sérstaklega hamingju-

samur, en áreiðanlega góður.

Georg gretti sig með sjálfum

sér yfir ölum þesum fífl-

um, sem þarna voru viðstödd

og virtust ekki sjá þetta.

Þegar gengið skyldi til

borðs, kom Joyce til þeirra og

brosti hálf óttaslegin við

manni sínum.

—  Við eigum að koma að

borða, Harry. Ætlarðu ekki

að koma?

Hún lagði hönd sína

hræðslulega undir arm hans

og sagði:

—  Þú hlýtur að hafa ein-

hverja matarlyst núna, er

það ekki?

—  Auðvitað! hreytti Harry

út úr sér. — Hr. Healey kem-

ur með. Hann furðar sig sjálf

sagt á þéssu. En svoleiðis var,

ag ég var ekki beinlínis svang

ur við hádegisverðinn, og það

finnst konunni minni aldeilis

óskaplegt.

Joyce brosti sæl.

—  Get ég kannske gert að

því, þótt ég hafi svona miklar

áhyggjur af elsku litla mann-

inum mínum? sagði hún. —

En fyrst þú hefur nú fyrir-

gefið mér þetta asnalega rifr-

ildi, sem seinkaði okkur, finn

ég, að ég er líka svöng.

Hún tók undir arma þeirra

og leiddi þá inn í borðstof-

una.

Georg var á verði fyrir

þessum meinleysislegu at-

hugasemdum hennar. „Þetta

asnalega rifrildi" var í síálfu

sér saklaust, en ef það væri

tengt við bláu blettina á háls

inum, gætu ýmsir fengið feit

an fisk á krókinn. Og þá yrði

það ekki lengur saklaust. Ge-

org reyndi svo að lítið bar á,

að athuga, hvort hann sæi

eitthvað á hálsinum undir

festinni, en hann sá ekkert.

Honum datt sem snöggvast í

hug, að hUn hefði makað á

sig bláum lit, en skammaðist

sín og vísaði hugmyndinni á

bug í bili.

Klukkan var orðin tvö eftir

miðnætti, þegar hann kom

heim í íbúð sína og þrjú var

hún orðin, þegar hann hafði

lokið við að berja saman bréf

til Kate Douglas:

„Harry virðist við góða

heilsu, þó gæti ég trúað, að

hann hefði of háan blóðþrýst.

ing, Honum þótti mjög vænt

um að frétta af yður, og það

er enginn vafi, að hann hugs-

ar oft til yðar."

Meira þorði hann ekki að

skrifa.

Hann hafði einu sinni starf

að um hríð með flokki áhuga-

leikara á námsárum sínum,

og það var ef til vill þess

vegna, sem honum datt aftur

blái liturinn í hug. Hugsunin

hélt fyrir honum vöku drjúga

stund. Hugmyndin var kann-

ske brjálæðisleg, en hann sá

ékki betur en hún væri rétt.

Espa mann sinn til að verða

sér til skammar á almanna-

færi með því að segja réttu

orðin, þegar þau hjón voru

ein. Smyrja augnskuggum á

hálsinn á sér, vera pínulítið

10

feimin og óttaslegin og koma

með sakleysislegar setningar,

sem gátu þó virzt tvíræðar, ef

út í það var farið — og inn-

an skamms myndu allir ljúka

upp einum munni og segja:

Þorpari!

Og ef einhver kæmist að

því, að þetta hefði aðeins ver

ið farði, þá var ekkert auð-

veldara en segja: — Ó, ég er

alltaf svo klaufsk. Þú ætlar þó

ekk að segja, að Hannah De-

brett hafi haldið, að þetta

væri eftir Harry! Almáttugur,

þetta verð ég að segja Harry.

Hvort honum verður ekki

skemmt!

Georg lá í myrkrinu og

braut heilann um, að hverju

hún stefndi með framkomu

sinni. Skilnaður? Nei, hún gat

fengið skilnað hvenær sem

væri án þess. Kanske yfirlýs-

ing læknis um, að Harry væri

veill á geösmunum?

Orðið MORÐ stakk upp

kollinum í huga hans og hann

vissi fullvel, að það var þarna

komið fyrir áhrif Tims Bern-

harts, En samt gat hann ekki

vísað því frá sér. Þegar allt

kom til alls, voru ýmsar leið-

ir til að myrða. Ein var sú.að

æsa hann hvað eftir annað

heiftarlega. Auk þess hafði

hver löglega gift kona vissan

rétt til fjármuna eiginmanns

ins.

Það var orðið kalt í her-

berginu, og Georg dró sæng-

ina alveg upp að höku. Hann

sofnaði og dreymdi að hann

væri að elta unga, hlæjandi

konu, sem hljóp á undan hon

um og Ijósblár skuggi í hvít-,

um snjó.

Hann var fullur af gögugum

ásetningi, en tíminn virtist

fljúga frá honum. Það var

ekk fyrr en um miðjan febrú

ar, sem hann gat snúið sér

aftur að málinu. Hann tók

fram greinina, sem hann

hafði gefið sér tíma til að.

skrifa, þrátt fyrir mikið ann-

ríki — efnið var of gott til

þes að láta það lenda í papp-

írskörfunni — og síðan gekk

hann inn til Martin Grahams

með lista yfir efni af sömu

tegund í greinarflokk.

—  Þetta er góð hugmynd,

sagði Graham. — Æviágrip

merkra kaupsýslumanna, sem

hafa komizt til auðs og valda

af sjálfsdáðun. Hvar náðuð

þér í þennan Thomas Bern-

hart?

—   í Ohiö um jólin.

Hann  langaði  til  að létta

á hjarta sínu og segja Martin

Graham frá öllu en vogaði

sér ekki, þar sem þeir voru

ekki einir á skrifstofunni.

— Eg legg þetta fyrir næsta

ritstjórnarfund.. Eitthvað ann

að?

—     Hernaðarleyndarmálið,

sagði Georg.

—    Hernaðarleyndarmálið? I

endurtók Graham. — Nú, já,j

eruð þér ekki búnir að ganga j

frá því enn?                              j

— Langt kominn, en ég verð !

að   fara   til   Minneapolis   í

nokkra daga. Eg legg af stað

á morgun.

Graham teygði sig eftir

minnisbók.

—  Eg skal kippa þessu í lag

fyrir yður. Þér getið tekið út

það se'm þér þurfið hjá gjald-

keranum, og einkaritari minn

sér um farmiðann. Þurfa

nokkrir aðrir að vita, hvert

för yðar er heitið eða hvað?

— Helzt ekki, því að ég vildi

gjarnan ferðast undir dul-

nefni. Konan, sem ég þarf að

hafa upp á, þekkir kannske

enn fólkið, sem ég ætla að

hitta að máli.

—  Laukrétt hjá yður. Um

að gera að vera varkár sagði

Graham og brosti út í annað

munnvikið. — Mér heyrist þér

kunna lagið á því. Jæja, en

ég óska yður ánægjulegrar

ferðar.

Georg taldi litlar líkur fyrir,

að ferðin yrði sérlega ánægju

leg. Áhugi hans hafði -að

nokkru dofnað á málinu, svo

og sú tilfinning, er hann hafði

fundið til í leikhúsinu, að eitt

hvað væri að verða um sein-

an. Hann taldi það fyrst og

fremst formsatriði að ræða

við þetta fólk í Minneapolis,

og hann hlakkaði engan veg-

inn til.

Auk þess veitti það honum

takmarkaða gleði að koma

fram undir fölsku flaggi, sem

Mark Daugherty, auglýsinga-

stjóri fyrir eitt að hinum

stærri kvikmyndafélögum.

Von hans var þó sú, að eng-

inn myndi draga þá staðhæf-

ingu í efa.

Livonia-Verzlunarfélagið var

geysimikið og stórt fyrirtæki

og var til húsa í byggingu, þar

sem skrifstofur voru á mörg-

um hæðum.

Miles Martzell hafði griðar-

stóra skrifstofu og Georg áleit

hann einhvern fallegasta karl

mann, sem hann hafði fyrir

hitt — hávaxinn og spengi-

legur,   ljós   yfirlitum,   hárið

HEKIA

NGÓ

DÓ

kvöld kl. 8.30.

ViNNINGAR:

Frigaidaire ísskápur — 12 manna matarstell — 12 manna kaffistell — 12 manna krystal ávaxtasett —

Loftljós og standlampi — 5 stálbakkar og skálar — Innskotsborð — 12 bakkar og baðvog — Standlampi

og skinn — Myndavél.

Stjórnandi: Svavar Gests. — Dansað til kl. 1 — Hljómsveit Svavars Gests.

Söngvarar Helena Eyjólfsdóttir og Ragnar Bjarnason. — Aðgangur ókeypis.

FRAMSÓKNARFÉLÖGIN í REYKJAVÍK.

14

TÍMINN, sunnudaginn 21. janúar 1962

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16