Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						Síðasta vopni^

!' rnmtinl"

H    =íðu^

hefði séð það hjá okkur. Það

eru þess konar sannanir, sera

við höfum fengið.

—  En svo við snúum okkur

að byrjunarörðugleikum okkar.

Við urðum að finna hina réttu

blöndu af „P" og vísindalegum

hæfileikum. Við fundum hana

fyrir aðéins tveimur árum. Á

meðan höfðum við haldið á-

fr'am með hina, prófað og end-

urbætt ,,P"-eiginleikann okkur

í hag. Við lærSum meira og

meira um hann með það tak-

mark í huga, að beizla hann, ef

svo mætti segja.

—  Þannig vissum við, hvern-

ig átti að meðhöndla þetta, Veg

ar við fundum sambandið, sem

við vorum að leita að. Mark-

mið okkar var að fá fullkomna

teikningu af stórkostlegasta

vopninu að hundrað árum liðn-

um. Það þýddi, að við urðum

að kenna drengnum undirstöðu

atriði dráttlistar. Og við urðum

að láta hann reyna við nálæga

framtíð. Við æfðum hann á

tímabili frá einu til tíu ára

fram í tímann. Árangurinn var

prýðilegur. Við fundum, að

það var unnt að dáleiða harm

með þá skipun að ná einhverri

ákveðinni hugmynd i'ir ákveð-

inni framtíð og honum heppnað

ist það í hvert sinn.

Prófessorinn þagnaði og

augu hans reikuðu yfir hina

litlu samkundu.

—  Herrar mínir, sagði hann,

— í dag er sigurdagur okkar.

Við erum svo vissir, að við höf

um boðið ykkur öllum hingað

til að athuga árangurinn. Fyrir

klukkustund var skilið við

drenginn, Rudolf Leyton, í

næsta her'bergi með þá dá-

leiðsluskipun að teikna ná-

kvæmlega það vopn, sem mun

ráða heiminum árið 2061. Við

munum nú ganga inn og at-

huga árangurinn.

Einhver muldraði eitthvað

um „öryggisráðstafanir". Pró-

fessorinn lyfti upp annarri

hendi.

—  Þið þurfið ekki að hafa á-

hyggjur af öryggisráðstöfunun-

um. Minnist þess, að hverju við

erum að leita. Það mun taka

sér'fræðinga ef til vill mánuði

að skilja nákvæmlega það, sem

þið munið nú sjá. Við getum

kallað þetta hátíðlega athöfn.

Erum við reiðubúnir?

Það fór samþykkiskliður um

hópinn. Norwood prófessor

steig niður frá háborði sínu og

gekk gegnum hópinn í áttina

að dyrunum á enda herbergis-

ins. Hann kinkaði vingjarnlega

kolli, er hann kom til mín.

—  Eg vona, að þetta muni

binda endi á starf yðar og

starfsbr'æðra yðar fyrir fullt og

allt, hershöfðingi. Þér áfellizt

mig ekki fyrir það?

Eg sagði: — Alls ekki, pró-

fessor. Stundum óska ég þess,

að eitthvað kæmi fyrir, sem

endaði starf yðar og starfs-

bræðra. Þó álít ég, að hvorug-

ur geti verið vongóður.

—  0, ég er það, svaraði hann.

Svo sannarlega er ég það. Hers

höfðingjar þarfnast jafnvægis-

ástands í hermálum. Með til-

komu þessa vopns verðið þið

allir að segja upp stöðunni og

ganga í lögregluna.

Eg fylgdi honum til dyranna

og sá sjálfan mig í anda standa

og stjórna umferðinni í ellinni.

Mér var ýtt til hliðar í þvög-

unni við dyrnar og varð síðast-

ur inn í líerbergið. Þar var

stórt borð hulið teiknipappír og

áhöldum; hinum megin lá á að

gizka tíu ára snáði fram á borð

ið og svaf. Mér hafði ekki dott-

ið í hug, að hann myndi vera

svo ungur.

Norwood prófessor gekk til

hans.

—  Vaknaðu, sagði hann. —

Vaknaðu, Rudolf.

Drengurinn vaknaði, lyfti

höfðinu og horfði undrandi á

þröngina handan við borðið. En

þeir höfðu ekki áhu.ga á hon-

um. Þeir tróðust að borðinu

með hinum hvítu pappírsörk-

um. Drengurinn stóð upp og

gekk frá borðinu án þess að

nokkur liti við honum. Hann

gekk framhjá mér o-g ég þreif-

aði í vasa minn eftir sælgæti

handa honum. Síðan gekk ég til

hinna.

Það var þarna teikning. Góð,

skýr teikning. Þeir störðu allir

á hana og enginn þeirra hafði

minnstu hugmynd af hverju

hún var.

Norwood prófessor beygði sig

yfir hana stundarkorn og rétti

síðan úr sér.

—  Það verður að vinna að

þessu, sagði hann. — Eins og

é„ sagði áðan, getum við ekki

ætlazt til þess að skilja þetta

við fyrstu sýn. Við munum fá

færustu mönnum okkar þetta

til úrlausnar.

Stjórnmálamaðurinn, sem

gripið hafði fram í fyrir hon-

um frammi í hinu herberginu,

sagði: — Þetta er undarlega —

mér virðist sem þetta hafi allt

saman verið sóun fjár. Eg er

ekki vísindamaður, en ég . f æ

ekki séð, að þetta geti verið

bezta vopnið árið 2061.

Prófessorinn byrjaði að and-

mæla.

—   Eg sé það, sagði ég.

Þeir sneru sér  allir við  og

störðu á mig. Jafnvel hinn van-

trúaði stjórnmálamaður þrosti.

Prófessorinn sagði: — Hvað

þá, hershöfðingi, þér ætlið þó

ekki að segia okkur, að þér vit-

ið hvað þetta er?

—  Jú, sagði ég- — Það er

vissulega öflugasta vopn heims

ins eftir hundrað ár.

Eg fór að setja upp hanzk-

ana. Það var ekki til neins að

hanga hér lengur.

—  Þetta er mjög góð teikn-

ing . . . af krossboga.

Eggert Sigfússon

þýddi.

Svanur deyr

(Frámti a1 Ki -iiöu >

svananna og þeirra íslenzku á

Tjöninni í Reykjavík. Orustur af

þessu tagi eru þó ekki háðar til

þess eins að svala bardagafýsn.

Þær eiga sér fyrst og fremst stað

vegna hinnar miklu samkeppni í

lífsbaráttunni Lífsbaráttan er

hörð, — ekki síður hjá fuglum en

mönnum. Hver svanur helgar sér

sitt athafnasvæði, þar sem hann

eimn sinnar tegundar skal eiga

rétt til setu. Þetta athafnasvæði er

hans heima, og hver sem dirfist að

stíga fæti á það, er miskunnarlaust

tekinn í karphúsið. Það er ekki aS-

eins, að heiður heimasvansins sé í

veði, þegar utangar'ðssvanur gerir

innrás, heldur einnig lífsafkoma

hans. Þegar þessa er gætt, er ekki

að furða þótt grimmdin sé mikil.

Venjulega sigrar heimasvanurinn,

i þegar svona stendur á, því að

grimmd hans og harka er þeim

mun meiri, sem hann hefur meiri

hagsmuna að gæta. Þegar þýzki

svanurinn hér á Tjörninni beið

ósigur fyrir þeim íslenzku, var það

fyrst. og fremst vegna liðsmunar.

Keisaradrottningin lá\nefnilega á

eggjum um þær mundir, og keisar-

inn varð að heyja sína styrjöld

einn gegn ofurefli liðs. Sennilega

hefði það orðið hans síðasta orusta

í þessu lífi, ef hjartaprúður lög-

regluþjónn hefði ekki dregið hann

á hálsinum í land. Hann var þá

aðframkominn og hafði drukkið

mikið vatn, því að íslenzku svan-

iiuir skiptust á að stinga hausn-

um á honum niður í vatnið, til

þess að drekkja honum.

Venjulega láta svanir aðrar

fuglategundir afsrkiptalausar, þótt

þær séu á þeirra heimasvæði, að

minnsta kosti þegar þeir hafa

sæmilega rúmt um sig, eins og víð-

ast hvar er á vötnum á íslandi. En

ef tjörn, sem svanafjölskylda held-

ur til á, er mjög lítil, hrekur hún

alía aðra fugla á brott þaðan —

eða drepui- þá að öðrum kosti.

Þessu er ekki til að dreifa á Tjörn-

inni í Reykjavík, — Tjömin er

stór, og auk þess eru endurnar svo

margar, að ógerningur er fyrir

keisarahjónin að gera þær útlægar.

f hittiðfyrra eignuðust keisara-

hjónin sex unga óg komu þeim öll-

um á legg með kurt og pí. Þegar

ungarnir voru orðnir fleygir og

færir, ráku þau þá burt af Tjörn-

inni, til þess, að geta setið ein að

krásum þeim, sem Reykvíkingar

bera þeim, — vissu auk þess sem

var, að þau myndu brátt eignast

ný afkvæmi, og betra væri þá, að

búrið væri ekki tómt. Ungarnir röt-

uðu ekki gæfuveg, — þrír þeirra

létust með válegum hætti, en hinir

þrír sneru til heimkynna sinna aft-

ur. En gæfan beið þeirra ekki held

ur í foreldragarði, því að gömlu

hjónin hröktu þá um þvera og endi

langa Tjörnina og vörnuðu þeim

bæði svefns og matar. Nótt sem

nýtan dag mátti sjá ungana á flótta

undan þessum gömlu hvítsegldu

kempum, sem fóru svo mikinn, að

freyddi um bóga.

Nú eru aðeins tveir eftir af þess-1

um þremur. Þeir hafa ekki látið

sjá sig á Tjörninni síðan slysið varð,

—  líkt  og  þelr  óttist  að  hljóta

sömu örlög.                        Birgir.    i

Vatnsfjarftardrambsemi

' Framníjn   -<  9   iiöu

ekkert mein; fengu það þær kven-

persónur,    sem . óspilltar      píkur

voru".

Öryggisleysið hefur verið ótta-

legt, auðsöfnun eina trygging, sem

menn eygðu. Hólmfríður og séra

Jón eru bæði.af höfðingjaættum,

sem kynslóð eftir kynslóð treystu

auð sinn og völd með mægðum. Þá

hefur munurinn á auðugum emb-

ættismönnum og sveltandi almúga,

sem stráféll milli bæja, sannarlega

verið mikill. Sjaldnar fer orð af

gjafmildi en harödrægni.

Má vera, að stórlætið hafi fylgt

Hólmfríði ævina út, svo að henni

hafi þótt meiri vegur að því að

flytja til dóttur sinnar, biskupsfrú-

arinnar að Hólum, er hún var orð-

in ekkja, heldur en sitja áfram hjá

Guðbrandi syni sínum í Vatnsfirði.

En það getur líka verið, að skap

hennar hafi mildazt, ekki síður en

bónda hennar, þegar ellin færðist

yfir. Um það er ekki getið. En

vafalaust hefur sópað að henni,

er hún gekk um hús í Vatnsfirði,

glóhærð, nostursleg og með reisn

Vatnsfjarðardrambseminnar.

Sigríður Thorlacius.

Klukkan níu í kvöld heldur

hinn góðkunni tenórsöngvari

Einar Sturluson söngskemmtun

í kirkju óháða safnaðarins. Und-

irleik annast dr. Hallgrímur

Helgason. Efnisskráin er mjög

f jölbreytt og ^eru í henni Iög

bæði eftir innlend og erlend

tóuskáld, svo sem Franz Schu-

bert, Robert Schumann, J. S.

Bach, Richard Strauss, César

Frank og Björgvin Guðmunds-

son. Auk þe'ss mun Einar

syngja þrjú lög, sem dr. Hall-

grímur hefur útsett.                     n

Einar Sturluson hélt síðast M

söngskemmtun í Reykjavík

1950, en hefur haldið margar

söngskemmtanir úti á landi

síðan. Hann hefur sungið í út-

varpsdagskrám víSa erlendis og

stendur nú slíkt til boða í f jór-

um stórborgum á meginlandi

Evrópu,

Aðgöngumiðar að söng-

skemmtuninni verða seldir við

inngang kirkjunnar.

(Liósmynd TÍMINN, GE).   .

ækjan á þrotum

Mánu'Ö í kolanámu

(Framhald aí l. siðu).

I síðastliðinni viku hóf allur al-

menningur Aveyron-fylkis samúð

arverkfall. Öll kaffihús, bakarí og

gasstöðvar lokuðu. Póstþjónusta

féll niður og rafmagnsstöðvarnar

stöðvuðu vélar sínar. Verkamönn

I unum berast matargjafir hvaðan-

æva að af landinu.

Meðan skegg námuverkamann-

anna lengist stöðugt nokkur hundr

uð metrum undir yfirborði jarðar,

reyndu hinir 307 fyrrver'andi borg

arstjórar að fá ríkisstjórn De

Gaulle til þess að semja. Féllst

stjórnin^á, að látá kenna námu-

verkamönnunum aðra iðju, greiða

þeim lágmarkskaup og að auki

þriggja mánaða laun í skaðabætur.

Hins vegar vilja námuverkamenn-

irnir að auki halda rétti sínum

til að fá ellilaun fimmtugir, þótt

þeir hætti námústörfum. Þar

stendur hnífurinn í kúnni. Hvorki

hefur gengið né rekið við samn-

ingaumleitanir síðustu daga.

Þeir eru búnir að vera heilan

mánuð í námunni, og um daginn

sagði einn af borgarstjórunum:

„Við skulum vona, að verkamenn

irair komi ekki upp á yfirborðið

með örvæntingu í hjarta sínu. —

Þeir gætu þá komið upp með kola

axir sínar reiddar til höggs".

ísfirSiRgar vilja ný

rækjurannsóknir

Bæjarstjórn , ísafjarðar beinir

þeim tilmælum til sjávarútvegs-

málaráðuneytisins, að áherzla verði

lögð á framhald þeirra rannsókna

á rækjum, sem þegar eru hafnar,

og einnig að haldið verði áfram

leit að nýjum rækjumiðum. Jafn-

framt mælir bæjarstjórnin með

því, að settar verði reglur til þess

að koma í veg fyrir gegndarlausa

veiði á smæstu rækjunni, og að

veiði í fsafjarðardjúpi verði fyrst

um sinn takmörkuð frá því, sem

verið hefur s.I. tvö ár.

Greinargerð

Rækjuvinnsla hefur í mörg ár

verið arðbær atvinnuvegur fyrir

ísfirðinga o. fl. íbúa við ísafjarðar-

djúp og hafa rækjurnar eingöngu

verið veiddar í ísafjarðardjúpi á

átta til fimmtán rúmlesta bátum.

Lengst af stunduðu aðeins 6—8

bátar þessar veiðar, og vegna tak-

markaðra afkasta vinnslustöðv-

anna í landi var veiðimagnið í

hverri sjóferð takmarkað við 500

—700 kg. á bát.

Fyrir um það bil tveim árum

jukust afköst vinnslustöðvanna á

ísafirSi og ný vinnslustöð nieð

miklum afköstum var sett upp á

Langeyri við ÁlftafjörS. Jafnframt

var veiðileyfunum einnig fjölgað

og hafa 15—18 bátar stundað

rækjuveiðar í ísafjarSardjúpi upp

á síSkastið. Samtímis voru einnig

takmarkanir þær, sem vinnslu-

stöðvarnar settu áður á afla hvers

báts í sjóferð afnumdar.

Þetta aukna veiðiálag segir nú

þannig til sín, að rækjan í ísa-

fjarðardjúpi er til þurrðar gengin

a. m. k. í bil: og hefur veiðunum

verið hætt. Á rækjubátunum hafa

verið 30—40 manns. Við vinnsluna

í landi á ísafirði og í Hnífsdal hafa

unnið 100—120 manns og er það í

mörgum tilfellum fólk sem ekki

stundar aðra vinnu utan heimilis,

til dæmis húsmæður._

ÞettaN alvarlega ástand er bæjar-

búum mikið áhyggjuefni, og telur

bæjarstjórn ísafjarðar nauSsyn-

legt, að rækjuveiðar verði stundaS-

ar af meiri varfærni en gert hefur

veriS s,l, tvö ár. Samtímis þarf aS

halda áfram rannsóknum á rækj-

um og leit nýrra rækjumiða, eins

og tekið er fram í framanritaðri

rækjumiS og auknar

ályktun. Einnig þarf að vernda

rækjuna á uppvaxtarskeiði, eftir

því sem tök eru á.

Væntir bæjarstjórnin þess að

háttvirt ráðuneyti taki þetta mál

til rækilegrar athugunar í samráði

við fiskifræðinga, sem starfað hafa

að rannsókn á rækjum að undan^

förnu.

ugvei uag

sett saman

NTB—Ndola, 20. jan.

Yfirheyrslur sfanda nú

yfir vegna flugslyssins í

Rhodesíu í sumar, er

Hammarskjöld          fórst.

Leifar flugvélarinnar

hafa veriS settar saman

á flugvellinum í Ndola.

Rannsakaði rétfurinn

þær í dag, en síðan var

rétturinn fluttur til Sal-

isbury, þar sem vitna-

leiðslur halda áfram.

Vitnaleiðslurnar verða

mjög langar, því tugir vitna

verða kallaðir fyrir réttinn.

Læknirinn, sem annaðist

flugmanninn Harry Julian,

sem var sá eini, sem lifði

slysið af, v sagði, að Julian

hefði 'sagt, að spreng-

ingin hefði orðið fyrst, en

síðar hefði hann sagt, að

flugvélin hafi hrapað áður

en sprengingin varð. Lækn

irinn sagði, að Julian hefði

sagt, að Hammarskjöld

'hefði gefið skipun um að

snúa viS stuttu áður en slys

ið varð. Julian komst aldrei

nemá stutta stund til með-

vitundar og dó á sjúkrahús

inu í Rhodesíu, áður en hægt

var að inna hann eftir að-

draganda slyssins.

TÍMINN, sunnudaginn 21. janúar 1962

15

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16