Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						Fimmtudag   1.   Febrúar   1945.

ALÞYÐUBLAÐIÐ

Stríði lokið bráðum — En hvað er í vændum?—Dökk

ský — Og leikur að blómum — Brúðuheimilið og hcim-

sókm Akureyringanna enn.

STYRJÖL.DINNI við Þýzka-

land er að Ijúka. Það er ó-

mögulegt að sjá annað en að það

sé aðeins spursmál um vikur þar

til henni er.Iokið, eða réttara sagt

þar til þýzki herinn verður sigr-

aður í reglulegum hernaði. En

margt bendir. til þess að það sé

ekki sá friður, sem við áttum von

á sem í vændum er. Margar þjóð-

ir sæta kúgun, frelsisvinir og lýð-

ræðissinnar eru fangelsaðir og

teknir af lífi.

ÞAÐ ERTJ sannarlega dökk ský

á himninum við stríðslokin. Það

virðist ekki vera heilög reiði yfir

hörmungum liðinni ára sem nú

heltekur þjóðir heldur að eing

blóðugt hatur og ekki að eins það

heldur ásælni og yfirgangur, yfir-

drottnun og kúgunarviiji. Um leið

og nasistar og fasistar með þeim

þjóðum sem kúgaðar hafa verið

eru dæmdir til lífláts, eru lýð-

ræðissinnar og frelsisvinir teknir

með og slátrað, ekki til þess að

fullnægja réttlætinu heldur til

þess að ryðja einræðis- og ofbeld-

isstefnum braut.

OG VIÐ ÍSL.ENDINGAR leik-

um okkur að blómum í sólskyni

meðan þetta er að dynja yfir, við

dönsum á götunum og brosum

framan í tunglið og gleymum því

að hættan er hérna vig húshorn-

ið. — Allir freliselskandi menn

hafa þráð þann dag, er hin brúna

pest nazismans ýrði gerð að engu

og nú er sá dagur að nálgast. í

lengstu lög vonum við að nýr og

betri heimur rísi upp úr blóðhaf-

inu. En við skulum fylgast með

skýjafarinu. Það eru eins og ó-

veður sé í aðsigi.

ÞAÐ FÓR eins og mig grunaði,

að Reykvíkingum myndi leika for

vitni á því að sjá Akureyringana

á leiksviði höfuðstaðarins. Á. ein-

um degi seldust upp allir aðgöngu

miðar að leiksýningunum fimm,

sem ákveðið var að halda. Ein

sýning   hefur i verið   ákveðið   að

hafa til viðbótar, en ekki verða

hægt að hafa fleiri leiksýningar

með þeim, enda eru gestaleikir

allt af takmarkaðir og ekki hugs-

að um það að „tæma möguleik-

ana" meðal leikhúsgesta.

BRÚÐUHEIMILIÐ er mikið

listaverk og þaS tekur til meðferð

ar efni sem alit af er nýtt. Leikrit-

ið eldist því ekki. Það hefur boð-

skap að flytja til okkar allra, en

ég vil ráðleggja ráðríkum og eig-

ingjörnum eiginmönnum- ef þeir

þá skilja það að þeir séu það, að

fara ekki með konuna sína í leik-

húsið til að sjá Brúðuheimilið. Ég

er enginn leiklistargagnrýnandi,

en um heildarleik allra Akureyr-

inganna fannst mér, eins og þeir

væru allt af að hugsa um að leika

ekki um of.

ÞAD VAR alveg eins og þeir

byggju yfir miklu meiri tilþrif-

um en þeir vildú sýna, eins og þeir

óttuðustu eitthvað, annað hvort á

bak við töldin eða í salnum. Það

getur vel verið að þessi tilfinn-

ing mín sé ekki hin rétta mynd af

leik þeirra, en þetta fanst mér.

Ef þetta er rétt, þá er það ekki

nema skiljanlegt- og síst til dóm-

áfellis fyrir Akureyringana. Ég

er viss uin að ef ég sæi

þá leika heima á Akureyri,

þá myndu þeir vera frjáls-

ari, hreyfa sjg meira, og það er ég

handviss um að meðal þessara

gesta eru bráðefnilegir leikarar,

sem standa mörgum leikurum okk

ar  fyllilega  á  spori.

NÚ ERU eftir þrjár sýningar á

Brúðuheimilinu. Þessi heimsókn

Akureyringanna er mikill og ágæt

ur viðburður í leiklistarlífi okkar

og vonandi verður hún, eins og

ég hef drepið á áður til þess að

meiri og betri kynning og sam-

starf hefjist meðal íslenzkra leik-

ara og leiklistarunnenda en áður

hefur verið, en það verður áreiðan

lega til þess að auka og hækka

leiklistarmenningu   okkar.

Hannes á horninu.

¦



SvtLci JU^J^6feA.diö

Straisburg

Síbrassburg, serm stendur við Rán að vestan cr stærsta borgin í Elsass. Hafa Frakkar hana

nú aífitiur á valdi íslírau, en 'barizt hefir wrið vikiurm samian í gnanrnd við borgiina ög hafa Þjóð-

verjar ger(t,ítrekaðar tilrauinár til að ná henni aiftar í Etínar foandiur. MyncLin sýnir Bleber

torgiið, Place Blefoer, í SitraSiSburg; en yfir hú> lairöðinni viið það tíl hægri sést tuimiinn á hinni

fraagiu dórnkirikiju borgarimnar.

Kennslukonan mín, fröksn

Moxon leit upp úr skrifum sín

um og sagði:

„Sjötrti jiúiM 1912'".

Þetta virtust orð í tíma töl-

uð. Manni bomu til hugar barða

öt(ó.rir   hattar,   síkreyttir   marg-

litum blómum, — silkisólhliíar,

— og dunandi músik. Frá strönd

inni  þar  sem fólkið lá  í  sól-

baði,   át   kökur og annað sæl-

gæti og horfði á mergðina  af

smábátunum    úti    á    sjónum,

heyrðust     skerandi,    háværar

raddir. Þarna var földi barna í

sumarfríinu sínu. Aftur á móti

var  ég  vanur  sjónum  og bjó

við ströndina árið um kring. En

við ætluðum að fara í skemmti

ferð eitthvað 'út fyrir borgina,

taka ofekur hrviíld frá bongaraílií

inu. Við Etoöndina sá maður ann

að umhverfi heldur en venj.u-

l)ega. Maður var'ekiki urmikrindur

sömu húsabáknunum, hótelun,-

lurrn   veiziulhiöildu'nium   cig    alLs

fcomar óláfrænni féilagscitarifsemi.

Maður losnaði við  fólkið sem

fyrir löngu var orðið leiðigjarnt,

—   görnlu   hefðarfrúrnar með

nyrtilegu kjölturakkana. —

Við /ströndina var yndislegt

að dvelja. Angan af fensiku sjáv

arloftinu, 'ilmur úr skógi, —

allt lagðist á eitt með að gera

staðinn sem eftirsóknarverðast

an. Og á þessum stað var hægt

að skemmta sér á rnargan og

mismunandi hátt: Happdrættis

vélin^ — sjálvirk, — við inn-

ganginn að baðstaðnum; — svo

nefnd sé dæmi. Ef maður keypti

Eiar rmri'ða fyrir þrjá' pemnypian-

inga haf ði maður aðgang að ¦;

beztu stökkpöllunum við strönd

ina. Hægt var að fá skemmti-

bát leigðan svo að segja hve-

-nær sem var os mapur gat siglt

um spegilsléttan sjóinn, langt

undan landi, oft og tíðum.

En hinum megin við sjóndeilö

arhringinn, — á ströndinni hand

an við sundið, þar lá Frakkland.

„Þar vex mönnum fallegt svart

yfirskegg," sagði fröken Mox-

on og brosti.

Svo einn góðan veðfirdag lögð.

um við af stað frá bryggjunni

á Ermarsunds-feriunni, — sigld

um lengra út á sjóinn heldur en

nokkru sinni fyrr, — f jarlægð-

O" ÖFUNDUR         þessarar

*¦ i. greinar er Terence

Dennis. Birtist hún fyrst í

„Manchester Guardian" og

„Worlds Diegest" og víðar.

Segir hér frá ferðalagi til

norðurstrandar Frakklands,

sumarið 1912. Sem framhald

þcssarar greinar mun á næst-

unni birtast hér önnur grein,

sem segir frá ferð til Erakk-

lands það herrans ár 1944.

umst ströndina okkar meira og

meira. Það var verulega spenn

andi ferðlag. Bryggjurnar og

siökkpallurinn, baðstaðurinn

með öllum sínum skemmtilegu

sólibyrgjum og bryggjum hvarf

smám saman úr augsýn^ í fyrst

unni fannst manni eins og

ströndin sem maður lagði frá,

vaggaði upp og niður, — það

var undariegt í augum okkar,

sem ekki höfðum verið á sjó

áður svo heitið gæti. En von

bráðar komumst við að raun

um áð það var skipið, sem tók

smá dýfur og vaggaðist örlítið.

Innan skamms vorum við

stödd úti á rúmsjó; það var

hvergi land í augsýn um stund.

Seinna bar okkur að strönd

Frakklands.

S'kdpiíð, sem við voTuim á, vakti

eftirtekt okkar á ýmsan hátt.

Niðri í stóra salnum, þar sem

stólarnir voru klæddir rauðu

og borðplöturnar voru hvítar

eins og marmari, sátu öldur-

mannlegir ferðamenn með pan

amahatta, drukku létt vín og

reyktu vindla sína. Konurnar

þeirra voru önnum kafnar hver

við aðra að tala um þennan 07

þolandi hita og blævægnirnir

gengu aftur og fram í sífellu.

—  Það var nú meiri hitinn. —

—  í öðrum ehda salarins, þar

sem pálmar stóðu á renndum,

útskornum súlum og Ijósin voru

í daufara lagi, lék ung stúlka á

píanó nokkur úrvalslög úr nýj

ustu söngleikjum. Glaðlegir tón

arnir liðu í stöðugu hljómfalli

um salinn eins og léttur bátur

klýfur lognasléttan sjávarflöt-

inn á björtum sumardegi.

Sömuleiðis var leikið þarna

á fiðlu og tónar hennar liðu

angurværir í samræmi við pí-

anóið. Það var yndisleg músik.

Fröken Moxon hafði tekið sér

sæti á rimlabekk nærri loftlúg

unni. Þar sat rriargt fólk og

horfði út á sjóinn. Láevært su5

ið í skipsvélinni lét illa í eyr-'

um sumra á skipinu. Einstöku

sinn,um heyrðist manni vélin

taka 'einkennilega kippi, —

ganga ýmist hraðar eða hægar

en venjulega,

Ungar stúlkur sem sátu þarna

í salnum vóru yfirleit þögular

og fálátar, én frúrnar héldu

stöðugt afram að tala um hitann.

Þetta var víst fjarska mikill

hiti, jbsgar á allt var litið! —

Mennirnir þeirra lágu nú í

móki og höfðu breitt vasaklúta

yfir andlitin. Sumir þeirra hrutu

sem ákafast.

Þeir sem sátu við loftlúguna

og horfðu út á sjóinn voru nú

farnir að sjá móta fyrir strönd

inni handan við sundið. Að

skammri stundu liðinni var kom

in hreyfing á hópinn. Allir vildu

sjá strönd Frakklands, þar sem

hún birtist manni úti við sjón-

deildarhring. Bjöllur í skipinu

tóku að hringja hver í kapp við

aðra, stólum var velt um koll,

— fiðuleikarinn og stúlkan við

pianóið tóku að leika létta mús

ik, — og állir byrptust á þann

enda skipsins bar sem bezt sást

til -strandarinnar.

Vél skipsins hægði gang sinn,

Við sáum fól'kið greinilega þar

sem það var á gangi á hafnar-

bakkanum og beið bess að skipið

legði að landi. Brátt vorum við

krökt af fiskibátum, sem ýmist

ikioimim in<n á höfniína. Þar var'

Iágu við bryggjur eða margir

samhliða úti á höfninni. Síðan

var stigið í land.

Fg gekk ásaimt frökon

Moxon um steinlögð borgar-

istræitin og við heyrðum fyrir

eyrum okkar saimísikanar ys og í

borginni heima, — en þó var

eithvað öðruvisi, — það var

málið. Hér var talað annað

Framh. á S. «8a.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8