Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						ALÞVÐUBLAÐIÐ

Fimmtudag   1.   Febrúar   1945.

iTJAftHAtt&ÍC*

Konungsveiði

(Kungajakt)

Spennandi sænsk myrid

frá dögum Gustaf s IH.

Inga  Tidblad

Lauritz Falk

Sýnimg kL 5, 7 og Ö

Bönnuð börnum innan 12 ára

BANDBD.

Vimoir ungra, nýgiítra hjóna

kom í heimsókn til þeirra, og

hitti þá svo á, að þau rifust eins

og vitlaus væru. Þegar mesti

ofsinn var úr þeim, fór hann að

reyna að telja um fyrir mannin

um.

„Þú ættir að vita betur en

lenda í þessum illdeilum. Líttu

á hundinn og köttinn, sem

Kggja þarna. Þeim kemur vel

samán."

„Það getur verið," svaraði

búsbóndinn svtuttlega. „En

bittu þau saman og sjáðu, hvað

skeður."

«    *   *

ÖÐRU NÆR!

Eftir að Björn Stephensen

var giftur og farinn að búa á

Esjubergi, voru kunningjar

hans að striða honum með þvi,

að það orð lægi á, að hann ættí

vingott við prestskoriuna á

Mosfelli. — „Það er helvítis

lygi," segir Björn. „Ég brá mér

að vísu upp að Mosfelli einn

sunnudag, þegar presturinn

var að guðlasta á Gufunesi, og

stóð þar nokkuð lengi við, en

pegar ég kom heim, skrifaði ég

í dagbókina mína — feci."

(Sunnanfari.)

•    •    *

Ég las einíhvern táma í bók

að allir smiHingar væru meira

eða minna sáisjúkir.

— Vifcleysa, umigfrú. Ég er

fullkomlega andlega heilbrigð

ur.

vog&ði eiinm niáumgi'nm sér til

fhJaans Hamn kom út úr skuggan

mon við TufctuguKifcu og sjöfctu

götu, gekk þvert yfir Broadway

og hægði á sér, er hann nálg-

aÐitit henmaninin, sem beið. Það

ivar eifctlCwað tsflflörmmistuiLegt í

fari hans, eins og hann vildi

dylja áform sitt til hins siðasta.

En svo sttanzaði hamm aUit í elnu

xiétt hjá henmanndmum.

Hööuðemaðurinn leit á hann

með kunmugliaga aúigmaráði, sn

hamm heilsaði ihoraum ekki sér

sTtaiklega Nýtoomnii maðurinn

kinmkaði kolli og mundraði eitt

íhivað eiinis og moaður, sem bíður

Æiftir ölanuisu. Em ihöfuiðamaður

imm 'beniti hiomuon að fara út á

brúnina á ganigeitéttimni.

„Stafctu þarma," sagði 'hann.

flNTú var eimB og aUit væri leyst

lúr leeðiingii Áður en hermaður

inn hóf göngu sina á nýjan leik,

voxu fbeiri farmdr að læðast að

úr öllium áfctuon. Þeir heilsuðu

ihonum ekki eitnu sinni, heldur

gengu til þess, sem fyrstur kom,

stóðu þar, óku sér og hreyfðu

til fæturnar.

„SkoliLi er kalt."

„Það er gott, að veturLnn er

íiðinn."

„Það látur einna helzt út fyrir

riguimgu."

I þennan undarlega hóp höfðu

si'ínazt 'Um tiu menn. INokkrir

iþekikíbuist og skröfuðu saman.

Aðrir stóðu í nokkurrá skrefa

fjarlægð og viM-u ekki láta telja

sig til hópsins, en vildu samt

ekki verða útumdan. Þeir voru

onugir á svip, p-g.*i og hOrlou

út í Diariim.

ŒKÖuðtimaðurinn gaf þeim

ekki tækifæri til að tala mikið.

Hamm taldii þá, og 'homum fannst

mógiu marigir koonnir, svo að

hann kom nær.

„Ykikiur vamtar alla hiúsa-

Ekjicíl?"

Þeir. óku tsér til og umkiðu

eittihvað til samiþyikikiis

„Gicitit og vel. Raðið ykkur

upp hérmia. Ég skal athuiga, hva'ð

ég 'gist gert. Sjálfur á óg ekki

éúskilldilng."

Þeir röðiuðu sér einhvern veg

inm upp. Nú mátti sjá helztu

eimkanmim á þeiim. Eiinn í röð-

in'ni var msð tréfét. Buxurnar

vom fbroitalausar og s'káhnai'nar

troisnaðar að neðam, jakkarnir

voru alitmár og isnjáðicr. í bjánxtá

igötul'jœanna virtust sorm and-

lOtim inéÆöl og tekim, önmiur voru

ranxð með elapandi kimmar og

pcika undir auigunuro. Nokkrir.

é(borfj£midiur komu nær til að at-

•buiga hópinm, og brátt hafði safn

aat jþama iðandi þvaga   Einn í

röðimni byrj.iði að riU

,^HIjóð," hrópaði hi>fuðtsma5-

urinn „Jæja, herrar mínir.

Þessir menn hafa ekkert húsa-

skjól. Þeir verða að fá að sofa

einhvers staðar í nótt. Þeir

geta ekki legið á götunum. Ég

þarf tólf cent fyrir næturstað

handa hverjum þeirra. Hver

vill láta eitthvað af hendi?"

Ekkert svar..

„Jæja, við -Verðum að biða

hérna, drengir, þangað til ein-

hver gefur. Tólf cent eru ekki

eivo  miklir  periingar"

„Hér eru fimmtán cent,"

hrópaði ungur maður og leygði

úr sér. „Ég hef ekki efni á að

láta meira."

„Gott og vel. Nú hef ég fimm

tán cent. Út úr löðinni." sagði

hann og greip í öx wx.i á einum,

þrammaði með hann afsiðis og

skildi hanm þar eftir éimam.

Þegar hann kom aftur, byrj-

aði hanná nýjan leik.

„Ég á þrjú cent eft'tr, Þessir

menn verða emhvern veginn

að fá húsaskjól. Þeir eru," og

hann taldi þá, „einn, tve'r,

þrír, fjórir, fimm, ser. sjö. átta

níu, tiu ellefu, tólf talsins. Níu

cent í viðbót veita næsta manni

húsaskjól, gott og mjúkt rúm

yfir nóttina. Ég skal sjálfur sjá

um, að rúmið sé gott. Hver vill

gefa mér niu sent?"

Einn af áhorfendunum, mið-

aldra maður, rétti h 'num f inim

centa peninga. Svona herrar

minir. Þetta gengur treglesa í

kvöld. Þið sofið állir í góðum

rúmum. En hvað á að verða um

þessa menn?"

„Gerðu svovel," eagði einm

úr fjöldanum og rétti honum

peninga.

„Þessi peningur,'' sagðí höf-

uðsmaðurinn og leit á mynt-

ina, „borgar tvö rúm fyrir tvo

menn, og þá eru afgarigs fimm

cent handa næsta manni. Hver

gefur sjö cent í viðbót?"

„Ég," kallaði einhver rödd.

Af hendingu kom Hurs>

wood gangandi þetta kvöld nið

ur Sjöttu Avenue og gekk til

austur eftir Tuttugustu og

sjö>ttu götu á áittina til Þriðju

Avenue. Hamm var fullur ör-

vænitinigar, hum'grið var að gera

út af við hanm, og hamm var

þreytitur og náðurdregim. Hvern

ig átti hamm nú að komast í

færi við Carrie? Sýnimigin var

efeki úifci fyrr en ealefu. Fyrsit

húm kom í vagni, 'þá var líktegt,

að hnin færi íheitm í vagni. Hanm

yrði þá að leita til henmar und-

ir mjög svo óhentugum kring-

^8¥IA  BiO

•BBP*

GAMLA BIO

r

Njósnarfðr kafbáts-1 iFIaEckarar í gæfuleii

»i

EÍIS

Spennandi og ævintýrarík]

mynd, byggð á sönnum við-|

burðUm.

Aðalhlutverk:

Gary Grant

John Garfíeld

Dane Clark

s!ýnd kl. 6,30 og 9

Bönnuð börnum innan 14 ára]

Sýnd kl. 6,30 og 9

(Happy Go Lucky)

Amérísk söng- og gaman-

mynd í eðiilegum litum.

Mary Martin

Betty Hutton

Dick Powell

SkemBntun fyrir alla

Sýnd kl. 5

Sýndi kl. 5, 7 og 9

c

I

¦umTEifcæðum. En hið versta af

öMu var, hvað hann var svamg-

ur og þreyttur, og hann fengi

ekiki hugrekki tiil að leita hana

uppi fyrr en eftir heilam sólar-

hring. Hann átti ekiki matarbita

cig ekikert hÚEaskjól.

Þ egar hamm máiligaðiisit Broad-

way, tók hamm elftir hópnum

krimigum höfuðsmannimm, en

hann hélt, að þetta væri eioihver

préika'ri og ætlaði að halda'á-

fram. En þegar hamn gekk göt

funa í áttima til Madiison Park,

tok    hanm    etftir    röð    þeirra

f anenma, siam höfðu þegar fengið

tryiggimgu fyrir nœifcurstað. t

Ibjaorm'amum af göfcuÍjió'S'inu sá

Qnanm, að þeifcta voru merm af

(hanis taigi — menm sem hann

mætti á götunum og í lítilf jör-

k-gULibu giatihúsunum. Hann

fui'ðaðd sálg á þesisai og smeri við.

Þarna istóð 'hió^U'ðsmaðurinn

og talaði og bað eims og áður.

Hurcitwood hluEita'ði umdramdi

og glaðair á setmingiuna, sem

Ihanm emdairfbcik hvað eftirlbnn-

að: „Þessir rnienn verða að fá

(húsaQkjcl." Fyrir framan hann

É^KÍ^

vmyæ

»y*j-?

^                   Fyrsfa ferðalag Mogens

„Jæja, Mopeen litli, — nú fara bau bæði á morgun, pabbi

binn og hún roamma bín, — hvað segir bú um bað?"

Þannig spurði Krogh veiðistjóri son sinn. Síðan bætti

'hann við:

, , „Og þá verður þú 'hús'bóndi á bænum, — ég hugsa að

bað sé bér ekki of viðamikið. Við komum nú eftir fjóra daga

aftur/

„Já, pabbi," svarði Morgens og auðheyrt var á rödd

hans, að hann tók orð föður síns alvarlega „iájá, — ég get

það, — En bað getur nú skeð, að ég burfi að láta hann Bert-

elsen hjélpa mér eitthvað svolítið, — ág get ekki skrifað

neitt nema nafnið mitt.    .

„O, — það er nú svo sem alveg nóg", sagði faðir hans

og brosti.

' „Ég sikal alltaf fara út í hesthús til hestanna fyrst á

morgnana og gefa þéim, — alveg eins og þú gerir, pabbi, —

eða á ég ekki að ffera bað?" Og.hann brosti lítið eitt um leið

og hann beið eftir svari föður síns.

„Auðvitað, vinur minn. Svo áttu líka að líta eftir Thór í

hundabúrinu. — En lagar big okki til bess að vita, hvert

pabbi og mamma ætla? — Þú spyrð ekkert um það?"

„Ég veit þið ætlið til afa og ömmu,,' svaraði Morgens.

En hugur hans var reyndar bundinn við öll skyldustörfin,

tó

WSBE

AN3..

&ove

'S TOH-i, WITH THE PlMNER

.sAy,, THEfee's ohz. op the

FJ20M OUR 0ASE/

YMDA.

S AG A

ÖRN: „Þarma kemur Tomy með

matinm. En hváð er þetta?

Þarna er eilnm. a fdrengjiumwn

okkar úr fluigstöðinmi."

ÍOiNY: ,^Em — en þú verður að

faí'ða. Það er hiátíð hjá heim í

dag. Örm er orðimn höfuðs mað-

ur. Ég banma þér að trufla

þau."    '

SENDIB'OÐINN: „Það e slæmt

ikumningi, en ég hef mínar fyr

ir. Ég verð að hitta höfuðs

mammin, hvað sem öðru líður.

—    Fyrilrgefið    höBugismaðair.

IfJfér var sagt að ég gæti hitt

yður hér. Ég er með skilaboð

frá aðalstöðivunum."

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8