Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						ALÞYÐUBLAÐIÐ
Miðvikudagur    19.    jan.    1955
Útgefandi: Alþýðuflofáurlnn.
Ritstjóri: Helgi Scsmundsson.
Fréttastjóri: Sigvaldi Hjálmarsson.
Blaðamenn: Björgvin Guðmundsson og
Loftur Guðmundsson.
Auglýsmgasijóri: Emma Möller.
Ritstjórnarsímar: 4901 og 4902.
Auglýsingasími: 4906.
Afgreiðslusímh 4900.
Alþýðuprentsmiðjan, Hverfisgötu 8—10.
Ás\riftarverð 15,00 á mánuði. I lausasolu 1,00.
Bros eða alvörusvipur?
SUNDRUNG hinna lýð-
ræðissinnuðu íhaldsandstæð
inga í landinu veldur því,
að Sjálfstæð.'sflokkurinn
ræður lögum og ]ofum íís-
lenzkum stjórnmálum, þó
að hann veigi síminnkandi
kjósendafylgi , að fagna.
Framsóknarflokkurinn hef
ur samfylkt honum um
stjórn landsins og jafnvel
haft forustu um sum var-
hugaverðustu stefnumálin.
Samt láta foringjar hans
svo, að þe'.m líki illa vistin
í flatsænginni. Þetta á eink
um við um formann flokks
ins, Hermann Jónasson, sem
hefur oftar' en einu sinni
undanfarið vikið að nauð-
syn vinstri samvinnu. Sum
ir telja þetta bros, en aðrir
alvörusvip. Sjáifsagt fæst
úr því skorið áður en langt
um líður, hvor skýringin
muni rétt.
Auðvitað er hægt að út-
skýra á ýmsan hátt þá ó-
heillaþróun; sem fcei.ð'ir af
völdum og áhrjfnm íhalds-
ins. En meginorsök hennar
er vafalaust sú staðreynd,
að Framsóknarflokkurinn
hefur brugðizt þeirri vinstri
stefnu, sém hann barðist
fyrir forðum daga, svo og
Moskvuþjónkun kommún-
ista. Hugarfari Brynjólfs
Bjamasonar og Emars 01-
• geÍTSsonar verður áreiðan-
lega ekki breyit, og flokk-
ur, sem þeir drottna yfir, er
óhugsandi laðilí að vinstri
samvinnu. Aftur á móti
eru nokkrar líkur á því, að
Hermanni myndi takast að
þoka Framsóknarflokknum
til vinsíri, ef hann gengi að
því verkí af sama áhuga og
orð hans vitna um.. Það er
breytingin, sem öllu máli
skip^ir.   Framsíóknarflokkur
inn er ennþá úrslLtaaðili
um íslenzkt stjórnarfar.
Hætti hann að þjóna íhald
inu og skeri upp herör fyr-
ir nýrri og farsælli stefnu
varðandi stjórn landsins,
þá er þess að vænta, að í-
haldinu verði skipað á rétt
an stað minnihlutans.
í þessu sambandi er á-
stæða til að leggja áherzlu
á, að þetta er ekki aðeins
reikningsdæmi          manna-
skipta í ráðherrastólunum.
Hér verður ekki komið á
vinstri stjórn nema horfið
sé frá óheillastefnu undan
farinna ára og brotin braut
til nýrri og betrí úrræða.
Erfiðleikarnir, sem nú
steðja að, stafa af óstjórn
og ofstjórn. En hér gætu
dafnað arðbærir atvinnu-
vegir og blómgazt heilbrigt
fjármálalíf, ef haldið væri
á málum lands og þjóðar af
framsýni, ábyrgðartilfinn-
íngu og réttsýni. íslending-
ar ættu að stauda betur að
vígi í lífsbaráttunni en
nokkru sinni fyrr, ef land
inu væri vel stjórnað. A-
standið, sem nú ríkir, leið
ir hins vegar fyrr eða síðar
til hruns og öngþveitis, og
þá- er ef til vill of seint að
ætla að snúa við. Og það er
ekki nóg til úrbóta að brosa
til vinstri. Alvörusvipurinn
skiptir öllu máli.
Alþýðuflokkurinn lætur
málefni ráða afstöðu sinni
til stjórnarfars og stjórn-
málasamvinnu. Baráttumál
hans eru nauðsynjar og
hagsmunir Iaunþeganna og
alþýðunnar. Og hami er
jafnan reiðubúinn til sam-
starfs við öll þau lýðræðis
öfl. sem vilja veita þe:m
baráttumálum hans brautar
gengi.
Einn, sem er ánœgður
GUNNAR BENEDIKTS-
SON flutti nýlega útvarps
erindi um daginn og veg-
inn. Nú hefur heyrzt ein á-
nægjurödd um erindið. Hún
lét til sín heyra í útvarps-
þætti Þjóðviljans í gær. Þar
segir orðrétt: ,;Sagt er, að
Gunnar Benediktsson hafi
talað alláheyrilega og af þó
nokkru viti um daginn og
veginn."
Þetta skýrist dálítið, þeg
ar að því er gætt, að undir
greininni stendur: G. Ben.
Og þá man maður það, að
höfundur útvarpsgagnrýn-
innar í Þjóðviljanum er
Gunnar Benediktsson. Þó
væri, að honum fyndist.
hann sjálfur nokkuð áheyri
legur og sæmilega vitur! En
ætli hann sé ekki einn um
þá afstöðu?
Alþýðublaðið
Fæst á flestum veltingastöðum bæjarins.
— Kaupið blaðið um leið og þér fáið yðui
morgunkaffið.
Jazzin
TÓNLISTARFYRIIRB.ÆRI
það, sem við nefnum ,,jazz",
tók fyrst á sig form í drykkju
knæpunum í New Orleans, og
í knæpunum í Chicagó hélt
þróun hans áfram, í umhverfi
sem einkenndist áf glæpum,
lauslæti, kynþáttahatri, eitur-
lyfjanotkun og ofdrykkju, —
valdasvæði glæpaforingjans,
Al Capone. þar sem öll lög og
allt siðgæði var virt að vettugi
í sóðalegum danssölum og
saurlifnaðarholum.             Öðru
hverju truflaði leioinleg, en
óhjákvæimleg fangelsisvist þá
„hversdagslegu" lifnaðarháttu
þessara manna og kvenna, sem
fyrr eða síðar urðu ávallt að
leita á náðir eiturnautna, til
þess að fá afborið hið æðis-
gengna líf.
Það var á slíkum stöðum,
sem Bix Beiderbecke, Frank
Teschemacher, Louis Arm-
strong, Bessie Smith, Sidney
Bechet, Sophie Tueket, Eddie
Cantor, Al Jolsson og Mezz
Mezzrow, og aðrir þeir, er síð
ar.' hlutu vriðurkenningu sem
stórmeistarar jazzins, komu
fyrst fram á sjónarsviðið sem
kornungir menn. Og um þetta
æðisgengna Hf fjatlar sjálfs-
ævisaga Mezz Mezznows, sem
fyrir skömmu er komin út, og
hefur vaklð mikla athygli.
TÓNLIST — OPÍUM.
Jazzinn er upprunninn með
Negrum; og þó einkum sú stíl
tegund hans, sem nefnist
„Blues", — harmsöngurinn,
en hinum svörtu hljóðfæraleik
urum og söngvurum virtist
vera e'ginlegt að túlka þá stíl
tegund á persónulegan hátt;
ná áheyrendunum á vald sitt
og hrífa þá tU gráts. Þegar leið
á kvöldið söfnuðusí Negrarn-
ir, — ¦ og þéir hvítu menn og
konur^ sem höfðu hugrekki til
þess, -— saman í leyniknæpun
um, og nutu „harmsöngslns",
unz dagur rann. Jazzinn var
þessum man.neskjum allt; mat
urinn var þeim hinsvegar
aukaatriði, og þegar sulturinn
sagði til sín, var hann sefaður
með        Marihuanavindlingum
eða ópíum. Nautn slíkra eitur
lyfja var bönnuð með lögum,
en var engu að síður geysilega
útbreidd. Fljöldi fólks varð að
aumingjum fyrir jazz og eitur
lyfjanautn, og laiik sinni ve-
sælu æfi í fangelsi eða á fljóts
botni. En á meðan það máttj
var hugur þess aliur bundinn
við jazzinn, og meistarar hans
nutu aðdáunar í þe:m hópi sem
konungar væru.
Sidney Bechet er einn þeirra
fáu „meistara", sem sluppu
nokkurnveginn óskaddaðir úr
þessu víti. Hann túlkaði á
meistaraljegan hátt með Iq'.k
sínum á klarinett eða sópran-
saxófón hljómræna formfestu
Negranna í New Orleans, hug
myndaflug þeirra og ást á sam
ræmi í. lagi og flutningi. Þessi
57 ára jazzmeistari 'er enn svo
sérstæður og persónulegur í
list sinni, að þegar hann leikur
inn á hljómplötur, kýs hann
helzt að leika sjálfur á öll sex
hljóðfærin, svo ' að samhengið
og samxæmj'ð lí. flutningnum
nióti sín til fulls.
Bix Beidebecke var annar.
Luralegur vexti, stóreygður.
meðalmaður á hæð. Hann lék
á , beyglað kornetthorn, sem
hann skildi aldrei v.'ð s:g, og
Þegar hann þeytti það, stóð
whiskymengaður loftstrókur-
inn út úr því, svo áhéyrend
urnir  urðu  sætkenndir.  Hann
LOUIS     ARMSTRONG
drakk íig í hel 28 ára að aldri.
Beösie Smi'.'i var hin ,ó-
krýnda drc tning harmsöngs-
ins. Aðdáuna-verð. V>'ökk söng
kona. -em haíði náð sLkri fúll
komnun    í    radJbsitingu,    að
JA77IXN      hcair     verið
umdeilt tónii:tartyr';rbæri á t
síðustu    áratiiciun.    I   grein ,
þe=,sari, seni f jal'ar um ný- ,
útkomna  sjálTsævi ögu  eins
kunnaíta         foisvarsmanns
jazz'ms     í     Bandaríkjunum,s
eru    ni»í'r   í   stuttu    máli
T»okkrlr þæítir úr sögu jazz-v
in.s                                    • ¦
söngur hennar barst langar
le'ðir. Þegar hún söng í ,,Para
dísargarði", þar sem hún var
fastráðin. varð ekki neiít við
mannfjöldann ráðið. Það var
því l.kast, sem hún dáleiddi
áheyrendurna með sönghrynj-
andi s nni, og rödd hennar
fyllti salinn, heit og tryllandi.
FATS   WALLER
Þar sem hún var, sameinuðust
allir þættir kvenlegs eðlis í
e'nni, töfrandi persónu; ítúr-
vaxinni blökkustúiku, 'glæsi
legri í sjón og hreyfingum, er
dró áhorfendur að sér eins og
rafsegullinn stálsv.arfið. James
Radel hlýddi e'.nu sinni á söng
hennar, og um léi'ð og fyrsti
tónninn hljómaði, gapti hann
af undrun, og þannig sat hann
unz hún lauk söng sínum. Um
tuttugu ára skeið stóðst engin
ramanburð v'.ð hana á þessu
sviði, en hún drakk mikið. og
smám saman hallaði undan
fæti fyrir henni. Árið 1937
lenti hún í bifreiðaslysi. ann-
ar handlegfur hennar rifnaði
bví sem næst frá bolnum, og
begar í ,sjúkrahúsið kom, leizt
forstöðuJEólbinu ekk:i á litar-
aft hennar og vísaði henni á
brott. Þegar loks:ns fannst
sjúkrahús, bar sem gert var
: að sárum blö'kkufólks, var það
um seinan.
EITURLYFJANAUTNIN.
Frá því á barnsaldri var
Mezzrow einlægur aðdáandi
blökkumanna1. Og . að síðustu
^erðist hann ,,:enn beirra". Það
var svar hans við þeirri spurn
ingu, er hann hafði oft lagt
fyrir sjálfan, sig. — Hvernig
^tendur á því, að fólk skuli
vera svo heimskt, að. -koma
ekki auga á allar þær dásemd
ir, sem þessi kynþáttur 'hefur
mannkyninu   að  bjóða?  — Ef
. til vill hefur það ráðið nokkru
um afstöðu hans, að hann var
^innig af kynþætti, sem átti
ofsókn og fyrirlitningu að
mæta ,í Bandaíríkjunum:, þaa:
^ð hann var af rxíssneskum
lyðingum kominn, Mezzrow
''vsir Lou'.s Armstrong sem að
"láunarverðum manni, sem
ekki var aðeins meistari á
-viði tónlistar'.nnar meðan
hann var og hét, heldur og
drengur hinn bezti. Hjálpsemi
hans var viðbrugðið,  og hann
¦ var, allur með hugann við tón
llst sína. eins og prófessor
varðandi sína vísmdagrein.
¦^iturnautnin náði jmám sam-
^in sterkari tökum á Mezzrow,
og Armstrong var eini mað-
ur!nn, sem hann gat snúið sér
til um aðstoð. Og Armstrong
}ét hann alltaf hafa peninga
umvrðalaust.
Mezzrow sökk dýpra og
dýpra. Þegar sem drengur
hafði  hann kynnzt fangelsum
I Bandaríkjanna  af eigin. raun,
Í                 Framhald  á  7.   síðu.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8