Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VISIR
ains og á stóð, er fjarlægðin var
ákveðin, þ. e. í björtu veðri.
En það er ekki það, hvort
pessi „mæling" hafi verið „fnll-
nægjandi", sem um er deilt. Það
verðnr sem sé að teljast fyllilega
saanað, að hún bafi ekki verið
fullnægjandi, úr þvi að skipið
atrandaði. — En þó að mælingín
hafi verið röng, þá hefði það eitt
væntanlega ekki komið að sök,
©f veðnr hefði haldist bjart.
Hr. Svb. E. vitnar í „Den is-
iandske Lods" um reglnr þær, er
©igi að fara eftir, er siglt sé íyr-
ir Rit og Straumnes. En hann
veít sjálfsagt eins vel og eg, að
reglmr og vanja fara ekki ætið
saman hvorki á sjó né Iandi. —
Hvað svo sem reglamar í „D. i.
L." segja, þá hefir stjórn skips-
ins verið fuliforsvaranleg, ef hún
hefir verið samkvæm algengri
siglingavenju. Ef hr. Svb. E.
ætlar að sanna sekt skipstjóra,
þá, verð«r hann að sanna, að það
sé algerlega gagnstætt venja að
setja stefnuna fyrir Straumnes
í ágiskaðri fjarlægð af Rít, þð að
í björtu veðri sé, eins og gert
var í þetta skifti.                   *
En   nm  þetta  vill hr. Svb. E.
•aýnilega ekkert tala, hvernig sem
4 þvi stendur. — Eg verð því,
þó honnm falli það illa, enn einu
ainni að vitna í sjóprófin.
Hr. Páll Halldórsson skólastjóri,
einn af þeim sem sæti áttu i sjó-
réttinum, lét leggja þá spurningu
¦íyrir Júlíus skipstjóra, „hvort
hann teldi það gætilega „navige-
rað", að vera ekki viss um affar
arstaðainn, þegar iagt væri
út í dimmviðri". Svarsvar
aldrei kráfist við þessari apurn-
ingu af skipstjóranum, vegna þass
að það var talið npplýst, að veð-
ur hafði verið b j a r t meðan
h a n n var á þilfari og setti
stefnuna. Og P. H. Iét spurning-
una falla niðnr að því sinni. Hon-
um hefði þó verið innan handar
að ieggja spurninguna fyrir skip-
stjðra þanaig: Taljið þér það
gætilega navigerað, að vera ekki
viss um sffararstað sinn, þegar
sfcefna er sett fyrir Straumnes
frá Rit, þó að í björta veðri sé?
— En hann gerði það ekki.
— Hvers vegna?
Eg finn ekki aðra ástæða'en
þá, að hann telji það ekki ógæti-
lega navigerað i björtu veðri. —
Eg er að vísu ekki lærður „navi-
gatör", hr. Svb. E. segir að eg
hafi ekki hngmynd um hvað eg
sé að fara með, en jeg verð að
segja það, að nm þetta er eg al-
gerlega á sama máli og P. H.—
Ef veðrið hefði haldist bjart, þá
gat þetta ekki komið að sök.
og eg verð að draga þá ályktun
af þessu, að skipstjóri hafl farið
forsvaranlega að, og samkvæmt
venju.
Framh.
Þolinmæði,
Erleað mynt.			
	Kbh. »/.	Bank.	Pðsth.
Sítcri. pd. Frs. DolL	16,73 60,50 3,54	16.95 61,00 3,65	17,00 61,00 3,75
Barnakennari eínn er 'að byrja
að kenna krökkunum frádrátt. —
Heyrðu Pétur minn, segir hann
við röskan og greindarlegan strák-
hnokka, ef þrjár plómur Iægi á
borðinu heima hjá þér, og systir
þin borðaði eina, hvað yrðu þá,
margar eftir?
Pétur: Hvað margar systar,
eigið þér við?
Eennarinn: Nei, heyrðirðu ekki
hvað eg sagði?
Eg á við það, hvað margar
plðmur yrðu eftir.
Pétnr; Já en það er ómöglegt,
því plómur eru ófáanlegar á þess-
um tíina árs.
Eennarinn: En setjum nú svo,
að þær væru tíl. Hvað yrðu þa
margar eftir?
Pétur: Þér eigið þáviðniður-
•oðnar plómur?
Eennarinn:    Nei.
Pétur:   Þarkaðar?
Eennarinn: Nei, nei, nei! Eg
sagði að við settum sem svo, að
þrjár plðmurlægju á borðinu.
Pétur: Einmitt Við setjum
svo.
Eennarinn: Já, og svo 'kemnr
•ystir þin, borðar eina og fer svo.
Pétur: Nei, systir mín fer ekki
fyr ea hún er búin með þær aliar.
Eennarinn; Vertu núekkimeð
neina vitleysu Pétur litli.
Pétur: Þér þekkið ekki systir
mina eins vel og eg.
Eennarinn: Jæja, setjum svo
að pabbi þinn sé við staddu og
banni henni að borða fleiri en eina
plómu.
Pótur:     Já, en  pabbi er ekki
L. F. &. R.
Fandur i dag kl. 9 í Iðnó.
Fjölbreytt  dagskrá.    Heimilt að
taka gesti með á fundinn.
S t j ó r n: n.
K. F. U. M.
Söngæfing í kvöid kl. 7.
Flokksmenn mæti stundvíslega.
sími 269 Hafnarstr. 18 simi 26S
er lanásias ódýrasta. fataverslmn.
Regnfr&kkar, Rykírakkar, Vefcr-
arkápmr, Alfatnaðir, Hufmr, Sokk-
&r, Háistam, Nærfatnaðir a fl. o. fl.
Stórt úrval — vaadaðar vörmr.
Best að kaupa í Fatabúðinni.
heima og kemur   ekki heim   fyr
en & niánudaginn.
Eennarinn: (Þurkar af sér
svitan)- Heyrðn nú Pétur! Eg
ætla að endurtaka spurninguna
einu sinni enn, og ef þu svarar
ekkitafarlaust, skýrt og ákveðið,þá
set eg þig í skammakrókinn. — Ef
þrjár plómur Uggja á borðinm og
systir þín borðar eina, hvað verða
þá margar eftir?
Pétur: (með innilegri sannfær-
ingu);   Engin!
Eennarinn: Hvernig stendur á,
því?
Pétur: Auðvitað flýti eg méjt
að gleypa hinar í mig.
Eennarinn lætnr faliast niður £
stólinn, staðuppgefinn.
eftir
Iharles ffiamce.
108                                 Frh.
eitthvað miklu merkilegra væri á
döfinni eftir því að dæma, hvað
allir gestirnir sýnast vera á nál-
nm. Hefirðu ekki tekið eftir því
hve fjármálamennirnir okkar hafa
virst vera milli vonar og ðtta þessa
seinustu daga?
~- Nei, svaraði Staflord og
hristi höfuðið. — Eg hefi ekki
veitt þeim neina sérstaka eftir
tekt, ,og Batt að segja umgengst
þá mjóg lítið — rétt varpa á þá
kveöju ef eg rekst á þá. Mér
«ýnist þeir annar« vera ofboðlik-
ir sjálfum ser.
—i Sá sem er ungur og ham-
iagjusamur og iams við allar á-
hyggjar, hann er um leið blind-
aðtw, sagði Howard bros&ndi. —
^U dæmis eru hvolparnir blindir
^lns og þú veist.
Stafford glotti.
—   Það á vÍ9t að minsta kostí
ftð vera meint mér til sæmdar,
Bagði hann. — en hvað heldurðu
helst a3 sé í aðsígi?
—  Eg hugsa að sir Stefán ætli
nú að binda endaanútinn á fyr-
irætlun sína, sagði Howard. —
Heldarða annars að sv&rtflekk-
óttur rottuhnndur prýði nokkuð
kjólinn þinn með því að flatmaga
ofan á honam?                           '
Mjóni hafði hringað sig oían á
veisluföt Staffords. sem þjónn bans
hafði Iagt þar á stól, og iá þar
í mesta makindum og horfði á
husbónda sinn.
—  Þetta er óþektarangi, sagði
Stafford, — og treður sér alstað-
ar þar sem hann á ekki að vera,
Hana! Farðu ofan af fötunam,
seppi!
Hann tðk hundlnn app og lagði
hann á rúmið, en Mjóni stökk
jafnharðan ofan úr því Og lagðist
við fætar Staflords á loðskinn,
sem þar var á gólfinu.
—  Hann sýnist vera hændur
að þér, handsmáninn, sagði Ho-
ward. — Já, eg ímynda mér að
þetta áform sirStefáns sé nú tii
lykta leitt og mig skyidi ekki
nndra þóttfjármáiamennirnirhérna
skytu á fundi i kvöld og gerðu
heyrinkmnnmgt að hlmtafélagið væri
komið a laggirnar.
—  Þú talar nm þetta eins og
það væri eitthvert iítilræði, aagði
Howard brosandi. — En góði minn
veistu þá ekki að hér er um
hundruð þúsunda eða jafnvel mil-
jðnir að teffa — að það er hvorki
meira né minna en járnbrautar-
iagning frá — —
Stafford kinkaði fcollf.
—  Jú, eg veit þ»ð,sagði hann.
Þú varst búinn að segja mér það
áður. Það. er eflaust ákaflega
stórfelt fyriitæki, en það sem mér
gengur erfiðast að skilja er það,
hvers vegna faðir minn er að
Ieggja þetta á sig. Hann er sann-
arlega nógu rikur. —   —
—  Enginn þykist nögu ríkur,
sagði Howard alvarlega. — En
við skulum nú ekki vera að fara
út í þá sálma. Það er ekki til
annars en að eyða tima sínnmað
vera að rökræða slika hlutí við
mann, sem ekki hugsar um ann-
að en refaveiðar, fiskiróðra, fagla-
veiðar  og dansleiki.   En með&I
annara orða.   Hvað marga dansa
ætíarðn að dansa viS grísku gyðj-r
una?
—  Grísku-------? Við hvað áttur
spurði Stafford.
—  Hana mngfrú Faleoner, auð-
vitað. Grískar gyðjur eru nú ekki
svo algengar að raaður geti búist
við fleiri en einni í ekki meini
fjölmenni en hér er samankomið.
—   Hvað marga dansa? Það
veit eg ekkert um, svaraði Staf-
foid. — Hvernig í fjandanum
dettur þér í hug að spyrja ,«ff.
slíku ?
Howard horfði á hann gletn-
ialega.
—   Eg bið afsökunar hafi þ&r
þótt þetta ósvinna, en hins vegai;
get eg sagt þér, að þessa spvrn-
ingu hefir alt kvenfólkið hérna í
husinu verið að íeggja fyrir sig.
Stafford blíndi á hann og víbbí
ekkert hvaðan á sig stóð veðrið.
— Stafford minn góður, hélt Ho-
ward áfram. — Að vííu veit eg
það, að þu ert enginn fyiirtakB
skoþleikamaður, en sjálfssgt ertc
ekki [svo skyni skroppinn að þú
ejáir ekki, að athygli sú sem f>4
veitir ungfrú Falconer, dylst engum.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4