Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VISIB

Hljómleika

heldur

filjóðfæraffokkur Theodors Árnasonar fiðluleikara

í  NÝJA  BÍÓ,  ssnnudaginn 20. maí 1917

kl. 4 síðdegis

tíl  ágóða  fyrir  Sigriði  Árnadóttar,  litli  höltn  stúlkuna, sem varð

fyrir bifreið í vor og slasaðiet.

,     Aðgöngnmiðar kosta 1 krónu og verða seldir í Bókaverslun ísa-

foldar á laugardaginn og í Nýja Bió á sannudaginn  eftir kl. 2 siðd.

CERE

fer á morguu kl. 2 síðdegis

Far seölar seldir í landi

C. Zimsen.

Nokkra duglega menn

v&nt&r á fiskiekip frá Patreksfirði. — Ágœt kjör í boði.

Upplýeingar gefnr

Eirilitir Itristófersscm,

Aðalstræti 8.   Heima (uppi) kl. 4—5 e. m. '

Kolasparnaður.

Einhver nafnlaus aparsemdar-

maðnr skrifar i fyrraö.greinarstuf i

Morgnnblaðið am kolaspamað, og

er það ætið þakkarvert, ekki síst á

þessam alvörntímnm, að fá góð

ráð. Eri þegar ráðin koma frá

mönnum, sem bersýnilega hafa

ekkert vit á þeim málnm, sem

þeir fjalla nm, avo sem anðsjáan-

lega virðist tilfellið um greinar-

höfnnd þennan, verða ráðin 6hjá-

kvæmilega Lokaráð, nm leið og

þan geí'a mönnum skakkar hng-

myndir nm málin, þá verðar

manni ósjálfrátt að hngsa, að alík-

nm hðfnndnm væri betra að taka

aer aldrei penna í hönd.

Höfaodur fnllyrðir að mikill

kolasparnaðnr yrði að þvi að bak-

arar böknðn að eins annanhvern

dag, og bökuðu þá tvisvar!

Varla getnr slik klausa komið

úr penna meðalgreinds manns.

En nú skal eg fræða báttvirtan

greinarhófand nm það, að mnn

meiri kol þarf til þesa til að kynda

bökunarofnana eftir &ð þeir hafa

verið iátnir kólna hcilan sólar-

hring heldur en ef þeir daglega

era hitaðir. Útkomsn yrði því sú,

að í blntfalli við bakstnrinn yrði

þessi aðferð rnun meiri kol&eyðsla,

en ekki kolasparnaðar.

F/óÖJegt væri að vita, hver

hefði frætt greinarhöf. um það,

að bakarar fyltu ofna sína til

bakstnrs  að eins   einu   sinai  á

Húsvön stúlka

óskast strsx á Aastarland.   Hátt

kaupgjald.

Crunnar Oddsson,

Laagav. 24 B.

dag!   Sama lokleysan og fáfræðin

og annað í grein þessari.

Og svo vill hann láta baka að

eins annan hvern dag. Ætlar

hann þá sjálfnr að greiða starfs-

mönnnm brauðgerðarhúsaana Iaan-

in þa dagana, sem ekksrt er bak-

að? Ógjarnan manu bakarar kæra

sig am það eða geta það til Iengd-

ar. Eða máske höfandur vilji láta

hækka brauðverðið sem þvi svar-

ar ? Eða í þriðja Isgi, ætlast hann

máske til þess að bakarar gangi

vinnukUBÍr annan daginn og fái

að eins hálf Iann sfn? Ekki yrði

það nú samt vei samrýmanlegt

dýrtiðarBppbótinni!

Nei — ekkert af þessu eru ráð

til spawaaðar — nema þveröfagt.

Besta ráðið myndi að láta braað-

gerðarhúsin starfa með fallam

krafti meðan hægt er að fá nægax

vörar, og svo, í neyð, að loka

svo og svo mörgum þeirra, ein-

mitt til þe»s að hin gætn starfað

með foliam krafti og bakað á

hverjam degi.

Best að gjalda Iíku líkt og vera

nafnlaus, en heiti þó

Ksnnugar.

Istir og miliömr

eftir

^harlcs ^arvice.

162                              Frb.

rjóð á kinn og iétt í land og

kann ske verið að'gera sér vonir

•«m að hafa hertogakðrónu upp

ta öllu saman, en var nú farin

að sætta sig við þótt það yrði þá

ekki annað en greifafröartitill eða

jafnvel eintðmnr frúartitillinn.

Margir karlmennirnir vorn þegar

farnir ur borginni, en sumir þeirra

Voru tilneyddir að pínait á þing-

fcekkjunum, „eins og utungunar-

fcænur" sagði Howard, og höfðn

það eitt til huggunar sér, að bráð-

SJO yrðu Hundadagarnir hálfnað-

\ því að um það leyti tölda þeir

Hnglaasnir vísar og að þeir fengju

M að hvíla sig frá þingstörfnm

^ttv stund,

Sá var þó einn, er ekki náust

^ein þreytumerki á og ekki virt-

,8t æskja  neinnar hvíldar  — og

það var Sir Stefán. Var hann

léttur í epori eg sífjörugur að

vanda og svo glaður og hreifar

sem ungur væri orðinn i annað

sinn.

Það er ekkert styrkingarmeð-

a!, semjafnait á við hepni og vel-

gengi og Sir Stefán átti því hvort-

tveggja að fagna í rikum mæli.

Hann hafði áðar verið mörgum

kunnur, en nú var hann orðinn

stórfrægur og var naumast hægt

að líta svo í blað, að ekki væri

nafns hans getið sem eins hins

helsta manns að framkvæmdum og

stórræðnm eða þá að hann hafði

baldið eftirminnilega ræðu á ein-

hverjam félagsfnndi eða haft boð

inni i stórhýsi því, sem hann hafði

leigt í miðbiki borgarinnar. Hós

þetta var afarmikil og skrautleg

bygging og leigan afskaplega há,

en — það gerir ekkert til, sagði

Howard, því að Sir Stefán er

svo rikur, að hann gæti vel leigt

alt það hverfi borgarinnnar. Þ»r

var fjöldi þjóna og aðbunað-

ur allar slíkur sem sæma hafði

matt konungbornam mönnum, en

samt sem áðar var Sir Stefán

einn um alla  þessa  dýrð, þvi að

Stafford feldi sig hvorki við stór-

hýsi né marglæti og bað leyfis að

vera út af fyrir sig iherbergjum,

sem voru sæmiieg i alla staði en

& engan hátt ofhiaðin gengdar-

lausum íburði.

Það era öil Iikindi til þess, að

hann hefði helst engan þátt viíj-

að taka i stórveisium þeim og

heimboðum, sem faðir hans hélt

hvað ofan í annað til þess að

viðfrægja þetta nýjasta stórræði,

sem hann hafði ráðist í og hrint

í framkvæmd, en Stafford var

ails ómðgulegt &ð hliðra sér hjá

þessu, og varð naaðHgur að vera

viðstaddur ðll samkvæmin og

skemtanirnar, sem voru haldin

látlaust daga og nætar & heimiii

föður hans.

Hann varð lika að sjálfsögðu

sð vera viðstaddur öll þessi há-

tiðahöld til þess &ð fylgja heit-

mey sinni eftir, því að ekki lét

faún sig vanta við neitt þeirra.

Maude var nú orðin alt að þvi

eins nafnkunn og Sir Stefán, því

að,fegurð hennar, auðæfi og tengdir

við hann hjálpaðust til að hefja

hana til vegs og virðingar og

mátti sji hennar getið í blöðun-

um næstnm eins oft og hins »1-

kunna fjármálamanns. Fyrir rás

viðburðanna hafði bun þannlg

þokast úr myrkri ókannugleikans

upp i ljóma frægðar og aðdáunar

sem flestir okkur þrá meira eða

minna einhverntima æfinnar, og

hun skipaði þetta heíðarsæti með

sinu óbrigðula siáifstrausti og tígu-

leik. Hvar sem bún fór, safn-

'aðist að henni hðpur aðdáenda.

Earlmennirnir sáu ekki sólina^

fyrir henni og kvenþjððin ðfand-

aði hanð. Þvi að nú á dögum

kjósa konur héldur auð en ætt-

gjðfgi nema því að eins að ætt-

gðfginni fylgi óðul og eignir, en

á þessum seinustu og verstu tím-

um er orðið fremur fátt um þá

menn meðal enskra aðalsmanna.

Stafford kom mjög óvíða nema

á heimili föðnr síns og varði flest-

nm þeim stundum, sem hann þarfti

ekki að vsra hjá Mande, annað

hvort í einveru heima hjá sjálfum

sér eða þá í myrkrastofanni i

einhverjum „kltbbnum". ÞótÉ

ekki væri langt um liðið, ekkl

nema nokkrar vikar siðau að

hann varð fráskila við ídn, þ4

hafði  hann  þó tekið miklum og

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4