Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						v i e i r

nm. Og þeim er það hægðarleikur

að sannfæra dáðleysingjana á þing-

bekkjunum um það; þeim verður

það unt aldnr og æfi. Og áhrif

þoirra verða því hættulegri sem

þeirra getnr orðið vart úr þing-

sætannm, ekki síður en utanað.

Þ«ð, hvenær landið getur ráð-

ist í sííkt fyrirtæki, sem hér er

nm að ræða, veltur á þvi einu,

hvenær dáðleysingjarnir verða í

minni hluta og framkvæmdamcnn-

irnir geta tekið ráðin af þeim.

—- Ummæli hæstvirts forsætisráð-

herra eru engin sönnun fyrir því

að sá tími sé ekki kominn, og

þei? sem tiú hafa á þessu máli

mega ekki láta þau eða önnur

slik sanafæra sig um að allar

fraækvæmdir séu í raun og veru

ðkleiíar.

Er ekki betra að fresta fram-

kvæmðunum?

Er ekki rétt&ra &ð láta hluta-

félag koma fyrirtækinu í fram-

kvæmd og innleysa svo fyrirtæk-

ið að 55 árnm liðnam, eins og

til boða stöndur?

Þ*ð er alveg nákvæmlega jsfn

miklu réttara eins og það væri

réttara að rétta fjandanum litla

fingurinu fyrst — tií þess að geía

kipt honum að sér aftur.

Halda menn að dáðleyslngjarnir

verði útdauðir hér á landi eítir

55 ár? Halda menu að gróða-

löngun einsfcakra manna verði þá

óþekt hugtak? Halda menu að

það verði hlaupið að því, að fá

þingið til þess að ráðast í að ina-

leysa fyrirtækið, þegar »llir

stjórnarmeðlimir félagsins og spor-

göngumenn eru komnir á þing?

Halda menn að það verði yfir-

Ieitt hægfa að sannfæra mennum

nauðsynina á þvi að innleysa

fyrirtækfð, ef svo færi að járn-

braut yrði lögð og rafmagn feng-

ist til hvers sem maður vildl

hendinni til rétta, heldur en nu

að sannfæra menn um þörfina á

að koma því í framkvæmd? Og

myndi ekki félaginu innan handar

að innræta þá tru i fólkinu, að

rafmagnið sem það fengi væri í

raun og vern mikla dýrara en

það væri selt, »ð félagið stórtap-

aði á því að selja það? Hv&ð

Iangt er BÍðan menn hættu að

trúa því, að Sameinaða félagið

stórtapaði á siglingum sínum hing-

að  til lands og að siglingar þess-

arværn gustukaverk?

i

Nei, nú eða aldrei. Ef við

hleypum „privaf-félögum að auðs-

uppsprettum landsins, þá höfum

v i ð aldrei kraffca til þsss að ná

þeim af þeim aftur. Landið verð-

ur því að taka þær í sinar hend-

»r þegar í byrjnn.

Breska rikið getur ef til vill

tekið kolanámurnar af eigendun-

um og í sínar hendur. Noregur

lifir það ef til vill að geta keypt

aftur alla fossana sina, en ísland

lifir það ekki, ef það ofarselur

gróðafélögum sína fomea. íslenska

ríkið getnr aldrei unnið slíkt þrek-

virki. — Við megum því í þeesu

efni ekki fara eftir því sem aðrir

hafa  gert, þegar  við  sjáum það

lika með eigin augum, að þessir

a ð r i r vildu ekkert fremur en

að þeir hefðu gert það í byrjun,

sem nú er verið að reyuaaðtelja

okkur trú um að við getum ekki

og megum ekki: að taka auðs-

uppsprettuinar í landsins þjónuetu

áður en einstaklingarnir getakló-

fest þær.

isiir og miliönip

eftir

gharies jjforvice.

FFá Alþingi.

Funðir i gær.


248                                Frh.

dansinum, svo að eg má ekki fara

¦'langt burtu. Eg er búin aö svikj-

ast um eitthvað tvo eða þrjá

dansa.

—    Þá skuluð þér hiklaust

koma, fyrst að svo er, sagði hann.

Það er alt erfiðast í byrjuninni

og eins það að bregða loforð sín,

«n úr því gengur alt eins og í

sögn.

Hann leiddi hana til s»tis og

hófst þegar máls á, því, sem hon-

um bjólhuga með þessari dæma-

lausu eindregni, sem Stafford dáð-

ist svo mjög að. Ætlaði hann

sér ekki að láta ídii komast und-

*n neinar þær krökaleiðir, sem

kvenmömroni eru tiðar, heldur

ganga beint fr&msra að benni svo

að hftn hefði ekkert undaníæri.

—  Þsð er alt að því eins heitt

Neðri  deild.

1. mál. Frv. til laga um heim-.

ild fyrir iandsstjðrnina tilaðleyfa

íslandsbanka að auka teðlaupp-

hæð þá, er bankinn má gefa út

samkvæmt 4. gr. laga nr. 66,10.

nðv. 1905; 2. umr,

B®n. Sv. kvað þetta svo stðrt

mál, að ekki væri tilhlýðilegt að

láta það ganga gegnum deildina

umræðulaust. Viidi láta lands-

stjórniuei semja fyrst viðbankann

um uppbæð lána og vexti áður

en þessi heimild væri veitt. Sagði

hann hugsanlegt, að hægt væri

að bæta úr peningaþörfum Iands-

sjððs á annan hátt, t, d. með þvi

að gefa út smáakuldabréf er gengi

sem gjaldeyrir í landinu, eða þá

ef til vill að veiía þá hndsbank-

anum einhverja heimild til auk-

innar seðlaútgáfu. Bnnfremur

gæti komið til álita að taka ía-

Isnásbanka eiguarnámi. Ásfcandið

sem nú er réttlæti það.

Forsætisráðherra sagðist hafa

vonað að málið gengi umræðu-

laust gegnum þingið, það væri

svo knýjandi nauðsýn. Samning-

ar væru að vísu ekki gerðir við

bankann um neina ákveðna lans-

upphæð. Bankinn gæti ekki lof-

að neinni ákveðinni upphæð, en.

léti landsijðði í té alt það fé, sem

hann gæti látið, hefði raeira að

segja tekið fé að láni i útiöndum,

til þess að lána landssjóði. Sem

stæði væri varla nokkurt undan-

færi að samþ. þetta frv.

Magnus Guðmundsson itrekaði

það, sem hann hafði tekið fram

við 1. umr., að á þetta frv. bæri

að líta sem dýrtíðarráðstöfun, er

ekki yrði hjá komist, eins og nu

stæðu sakir, *n að ástæða væri

til að vona, að í framtíðinni þyrfti

ekki að framlengja seðlaútgafurétt

bankans.

Að loknum umræðum var frv.

samþ. í e. hlj. og vísað tíl 3. umr.

2.  mál. Frv. til lae;a »m lýsis-

mat, 2. umr.; málinu vísað til 3.

umræðu, umræðulaust.

3.  mál. Frv. til fjáraukalaga

fyrir árin 1916 og 1917; 2. umr.

Bjarni Jónsson hafði framsögu

fyrir hönd fjárveitinganefndar, en

kvað Pétur Jónsson etanda fyrir

svörum að því er snerti breyt-

ingu á fjárveitingum til skólanna.

Nefndin hafði lagt tii að lækka

styrk til kvenuaskólanna í Bvik

og á Blönduósi og til Flensborg-

arskólans.

Fjármálaráðherra félst á allar

breytingar nefndarinnar nema

þessar fjarveitingar til skólanna.

Mæltist ráðherra tO, að nefndin

léti undan í þessum atriðum, fyrst

bérna og i Ástralía,, sagði hann

með mostu hægð, en gaf henni

hornauga um leið. — Bg bý«t við

að þér hafið aldrei komið þangað,

ungfrá Heron? Það hefi eg raun-

»r ekki heldur, m hefi. hérna bréf

í vftsannm frá einum góðkunningja

mínam, sem er að fast þar við

fjárrækt, og hann hefir svo

oft lýst ölium landsháttum þar

fyrir mér, að mér finst eg þðkkjá

landið sjálft út i hörgul. En það

er alveg satt — eg held annars

að þér þekkið hann. Hann er

elitl'og besti vinurian, sem eg á

og' heitir Stafford Orme, eð» svo

er mér tamast &ð nefna hann í

hvert skifti, sem eg minnist hans

eða mér dettur hann í hug. Ann-

ars á eg auðvitað við Higbcliffe

lávarð.

Þar með var gátan ráðia. Haan

sá, að hún roðnaði skyadilega og

fðlnaði þvinær jafnhsrðan og svo

mikið varð henni um þetta áv&rp

Howards, að blævængurinn fóll

ur hendi hennar. Um leið og

Howard fcók blævænginn upp og

rétti henni hann aftur, notaði

hasn tækifærið til að borfe beint

framan í hana  og  varð hann þá

enn vlssari í sisni sök. Þessi

kvenmaður hafði áreiðanlega alla

gæfu og farsæld Staffords í hendi

sér. ída sftt þegjandi um atund

vegna þess að hún vissi með

sjálfri sér »ð hún mundi ekki

hafa vald yfir eödd sinni, en loks-

ins sagði hún með nokkrum á-

kafa:

— Já,  eg þekki herra Orme

— eða Highcliffe íávarð.

Þá vona eg að yður hafi geðj-

»st vel að honum, hélt hann áfram-

hlífðarlaust, enda varð hann að

nota tímann og tækifærið sem

best, því að vlðbúið var, »ð ein-

hver dansarinn gengi á t&Iþeirra

þá og þegar og hefði hana á burt

með sér. — Sg vona þ»ð vegna

þess, að sjálftr hefi eg mikið dá-

læti & honum og tek hann fram

yfir fieata aðra menn. Hann er

gæðadrengnr og gofcfc dæmi þess,

hvernig vænn maður og vandaöur

hegðar sér í andstreymi og mðt-

læti. Hftfið þér ánægjn af kvesð-

skap ungfrfi Heron?

Barmur hennar féll og sté eins

og öldur hafsins og hun seyndi

með ölla móti að still» sig og nú

vissi bén hver maðarinn var, sem

hún átti tal við. Það hlaut að

vera hinn kaldhæðni Howard,

aldavinar Sfccffords, sem hann

hafði svo oftlega minst á við hana,

en ekkl hafði hón tekið eftir nafni

hans þegar þau voru kynt hvort

ððra. Hán virtí hann vandlega

fyrir sér og svaiaði sputningu

hans með því að hneygja sig.

— Mér dettur aldrei vinui

minn, Highchiffð lávarður, svo í

hug, sagði hann, að eg minnist

ekki um íeið tveggja visuerinda

eftir skáldið WilUem Watson.

Hann horfði framan i hana og

mátti með sanni segja, að augm

hans voru bæði gáfuleg og gðð-

mannleg þegar hann lét þau njóta

sín til  fulls. — En erindin eru

„Eg bið þess ei að eignast nög

«f ást og víni' og frægð,

og andbyr Iitlum íífs á sjó

eg líka tek með hægð.

En h&mingjuna um hitt eg bið,

að hlotniat mér ei fyr

nein atlot blið frá hesnar hlið

en Heljar stend við dyr!

Vsrir hennar titruðu og húu

hálfiokaði augunsm.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4