Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						v i e i r
nm. Og þeim er það hægðarleikur
að sannfæra dáðleysingjana á þing-
bekkjunum um það; þeim verður
það unt aldnr og æfi. Og áhrif
þoirra verða því hættulegri sem
þeirra getnr orðið vart úr þing-
sætannm, ekki síður en utanað.
Þ«ð, hvenær landið getur ráð-
ist í sííkt fyrirtæki, sem hér er
nm að ræða, veltur á þvi einu,
hvenær dáðleysingjarnir verða í
minni hluta og framkvæmdamcnn-
irnir geta tekið ráðin af þeim.
—- Ummæli hæstvirts forsætisráð-
herra eru engin sönnun fyrir því
að sá tími sé ekki kominn, og
þei? sem tiú hafa á þessu máli
mega ekki láta þau eða önnur
slik sanafæra sig um að allar
fraækvæmdir séu í raun og veru
ðkleiíar.
Er ekki betra að fresta fram-
kvæmðunum?
Er ekki rétt&ra &ð láta hluta-
félag koma fyrirtækinu í fram-
kvæmd og innleysa svo fyrirtæk-
ið að 55 árnm liðnam, eins og
til boða stöndur?
Þ*ð er alveg nákvæmlega jsfn
miklu réttara eins og það væri
réttara að rétta fjandanum litla
fingurinu fyrst — tií þess að geía
kipt honum að sér aftur.
Halda menn að dáðleyslngjarnir
verði útdauðir hér á landi eítir
55 ár? Halda menu að gróða-
löngun einsfcakra manna verði þá
óþekt hugtak? Halda menu að
það verði hlaupið að því, að fá
þingið til þess að ráðast í að ina-
leysa fyrirtækið, þegar »llir
stjórnarmeðlimir félagsins og spor-
göngumenn eru komnir á þing?
Halda menn að það verði yfir-
Ieitt hægfa að sannfæra mennum
nauðsynina á þvi að innleysa
fyrirtækfð, ef svo færi að járn-
braut yrði lögð og rafmagn feng-
ist til hvers sem maður vildl
hendinni til rétta, heldur en nu
að sannfæra menn um þörfina á
að koma því í framkvæmd? Og
myndi ekki félaginu innan handar
að innræta þá tru i fólkinu, að
rafmagnið sem það fengi væri í
raun og vern mikla dýrara en
það væri selt, »ð félagið stórtap-
aði á því að selja það? Hv&ð
Iangt er BÍðan menn hættu að
trúa því, að Sameinaða félagið
stórtapaði á siglingum sínum hing-
að  til lands og að siglingar þess-
arværn gustukaverk?
i
Nei, nú eða aldrei. Ef við
hleypum „privaf-félögum að auðs-
uppsprettum landsins, þá höfum
v i ð aldrei kraffca til þsss að ná
þeim af þeim aftur. Landið verð-
ur því að taka þær í sinar hend-
»r þegar í byrjnn.
Breska rikið getur ef til vill
tekið kolanámurnar af eigendun-
um og í sínar hendur. Noregur
lifir það ef til vill að geta keypt
aftur alla fossana sina, en ísland
lifir það ekki, ef það ofarselur
gróðafélögum sína fomea. íslenska
ríkið getnr aldrei unnið slíkt þrek-
virki. — Við megum því í þeesu
efni ekki fara eftir því sem aðrir
hafa  gert, þegar  við  sjáum það
lika með eigin augum, að þessir
a ð r i r vildu ekkert fremur en
að þeir hefðu gert það í byrjun,
sem nú er verið að reyuaaðtelja
okkur trú um að við getum ekki
og megum ekki: að taka auðs-
uppsprettuinar í landsins þjónuetu
áður en einstaklingarnir getakló-
fest þær.
isiir og miliönip
eftir
gharies jjforvice.
FFá Alþingi.
Funðir i gær.

248                                Frh.
dansinum, svo að eg má ekki fara
¦'langt burtu. Eg er búin aö svikj-
ast um eitthvað tvo eða þrjá
dansa.
—    Þá skuluð þér hiklaust
koma, fyrst að svo er, sagði hann.
Það er alt erfiðast í byrjuninni
og eins það að bregða loforð sín,
«n úr því gengur alt eins og í
sögn.
Hann leiddi hana til s»tis og
hófst þegar máls á, því, sem hon-
um bjólhuga með þessari dæma-
lausu eindregni, sem Stafford dáð-
ist svo mjög að. Ætlaði hann
sér ekki að láta ídii komast und-
*n neinar þær krökaleiðir, sem
kvenmömroni eru tiðar, heldur
ganga beint fr&msra að benni svo
að hftn hefði ekkert undaníæri.
—  Þsð er alt að því eins heitt
Neðri  deild.
1. mál. Frv. til laga um heim-.
ild fyrir iandsstjðrnina tilaðleyfa
íslandsbanka að auka teðlaupp-
hæð þá, er bankinn má gefa út
samkvæmt 4. gr. laga nr. 66,10.
nðv. 1905; 2. umr,
B®n. Sv. kvað þetta svo stðrt
mál, að ekki væri tilhlýðilegt að
láta það ganga gegnum deildina
umræðulaust. Viidi láta lands-
stjórniuei semja fyrst viðbankann
um uppbæð lána og vexti áður
en þessi heimild væri veitt. Sagði
hann hugsanlegt, að hægt væri
að bæta úr peningaþörfum Iands-
sjððs á annan hátt, t, d. með þvi
að gefa út smáakuldabréf er gengi
sem gjaldeyrir í landinu, eða þá
ef til vill að veiía þá hndsbank-
anum einhverja heimild til auk-
innar seðlaútgáfu. Bnnfremur
gæti komið til álita að taka ía-
Isnásbanka eiguarnámi. Ásfcandið
sem nú er réttlæti það.
Forsætisráðherra sagðist hafa
vonað að málið gengi umræðu-
laust gegnum þingið, það væri
svo knýjandi nauðsýn. Samning-
ar væru að vísu ekki gerðir við
bankann um neina ákveðna lans-
upphæð. Bankinn gæti ekki lof-
að neinni ákveðinni upphæð, en.
léti landsijðði í té alt það fé, sem
hann gæti látið, hefði raeira að
segja tekið fé að láni i útiöndum,
til þess að lána landssjóði. Sem
stæði væri varla nokkurt undan-
færi að samþ. þetta frv.
Magnus Guðmundsson itrekaði
það, sem hann hafði tekið fram
við 1. umr., að á þetta frv. bæri
að líta sem dýrtíðarráðstöfun, er
ekki yrði hjá komist, eins og nu
stæðu sakir, *n að ástæða væri
til að vona, að í framtíðinni þyrfti
ekki að framlengja seðlaútgafurétt
bankans.
Að loknum umræðum var frv.
samþ. í e. hlj. og vísað tíl 3. umr.
2.  mál. Frv. til lae;a »m lýsis-
mat, 2. umr.; málinu vísað til 3.
umræðu, umræðulaust.
3.  mál. Frv. til fjáraukalaga
fyrir árin 1916 og 1917; 2. umr.
Bjarni Jónsson hafði framsögu
fyrir hönd fjárveitinganefndar, en
kvað Pétur Jónsson etanda fyrir
svörum að því er snerti breyt-
ingu á fjárveitingum til skólanna.
Nefndin hafði lagt tii að lækka
styrk til kvenuaskólanna í Bvik
og á Blönduósi og til Flensborg-
arskólans.
Fjármálaráðherra félst á allar
breytingar nefndarinnar nema
þessar fjarveitingar til skólanna.
Mæltist ráðherra tO, að nefndin
léti undan í þessum atriðum, fyrst
bérna og i Ástralía,, sagði hann
með mostu hægð, en gaf henni
hornauga um leið. — Bg bý«t við
að þér hafið aldrei komið þangað,
ungfrá Heron? Það hefi eg raun-
»r ekki heldur, m hefi. hérna bréf
í vftsannm frá einum góðkunningja
mínam, sem er að fast þar við
fjárrækt, og hann hefir svo
oft lýst ölium landsháttum þar
fyrir mér, að mér finst eg þðkkjá
landið sjálft út i hörgul. En það
er alveg satt — eg held annars
að þér þekkið hann. Hann er
elitl'og besti vinurian, sem eg á
og' heitir Stafford Orme, eð» svo
er mér tamast &ð nefna hann í
hvert skifti, sem eg minnist hans
eða mér dettur hann í hug. Ann-
ars á eg auðvitað við Higbcliffe
lávarð.
Þar með var gátan ráðia. Haan
sá, að hún roðnaði skyadilega og
fðlnaði þvinær jafnhsrðan og svo
mikið varð henni um þetta áv&rp
Howards, að blævængurinn fóll
ur hendi hennar. Um leið og
Howard fcók blævænginn upp og
rétti henni hann aftur, notaði
hasn tækifærið til að borfe beint
framan í hana  og  varð hann þá
enn vlssari í sisni sök. Þessi
kvenmaður hafði áreiðanlega alla
gæfu og farsæld Staffords í hendi
sér. ída sftt þegjandi um atund
vegna þess að hún vissi með
sjálfri sér »ð hún mundi ekki
hafa vald yfir eödd sinni, en loks-
ins sagði hún með nokkrum á-
kafa:
— Já,  eg þekki herra Orme
— eða Highcliffe íávarð.
Þá vona eg að yður hafi geðj-
»st vel að honum, hélt hann áfram-
hlífðarlaust, enda varð hann að
nota tímann og tækifærið sem
best, því að vlðbúið var, »ð ein-
hver dansarinn gengi á t&Iþeirra
þá og þegar og hefði hana á burt
með sér. — Sg vona þ»ð vegna
þess, að sjálftr hefi eg mikið dá-
læti & honum og tek hann fram
yfir fieata aðra menn. Hann er
gæðadrengnr og gofcfc dæmi þess,
hvernig vænn maður og vandaöur
hegðar sér í andstreymi og mðt-
læti. Hftfið þér ánægjn af kvesð-
skap ungfrfi Heron?
Barmur hennar féll og sté eins
og öldur hafsins og hun seyndi
með ölla móti að still» sig og nú
vissi bén hver maðarinn var, sem
hún átti tal við. Það hlaut að
vera hinn kaldhæðni Howard,
aldavinar Sfccffords, sem hann
hafði svo oftlega minst á við hana,
en ekkl hafði hón tekið eftir nafni
hans þegar þau voru kynt hvort
ððra. Hán virtí hann vandlega
fyrir sér og svaiaði sputningu
hans með því að hneygja sig.
— Mér dettur aldrei vinui
minn, Highchiffð lávarður, svo í
hug, sagði hann, að eg minnist
ekki um íeið tveggja visuerinda
eftir skáldið WilUem Watson.
Hann horfði framan i hana og
mátti með sanni segja, að augm
hans voru bæði gáfuleg og gðð-
mannleg þegar hann lét þau njóta
sín til  fulls. — En erindin eru
„Eg bið þess ei að eignast nög
«f ást og víni' og frægð,
og andbyr Iitlum íífs á sjó
eg líka tek með hægð.
En h&mingjuna um hitt eg bið,
að hlotniat mér ei fyr
nein atlot blið frá hesnar hlið
en Heljar stend við dyr!
Vsrir hennar titruðu og húu
hálfiokaði augunsm.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4