Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						ViPIB

Skóhlíf ar — Claiisensbræður.

Dýrtíðin og bændur

á Alþingi.

Eifcfc af þeim míúnm, sem vek-

ir hvað mesta eftirtekt á þingina,

*r meðferðin á dýifciðarmálunum.

Aukaþingið í vetur veitti nokkra

dýrtiðarsppbót þeim staifsmönn-

mm þjóðarinner, s«m fengs laun

«ín í peningum. Varð dýrtíðar-

nppbót þessi að visu álitleg fúlga

i heild sinni, en vitanlega ekki

oema litilfjörleg nppbót á verð-

falli peninga til hvers einsteks

manns, hvergi nærri nóg til þess

að vega npp dýrtíðina sjálía.

Til slíks er nú í ranninni ekk-

art að segja. Ófriðnrion og það

sem af bonrnri leiðir, er þjóðarböl,

hér á l»ndi eins og annsrstaðar i

heiminam. En hin stefnan, að

þykjast veita dýrtíðaruppbót í

gastukaakyni við þá sem hennar

njóta, eða Yilja neita um alla dýr-

tiðarnppbót, það er blátt áfram

þjófnaðarstefna, sem ekki má vera

óátalio. Og sist af ölla má svo

ærnlans stefna vera kend við

bændastéttina í heild sinni, þótt

svo allir bændur þingsins fylgi

henni. Vér bændur viljum fá

h'ækkað verð fyrir allar afarðir:

vér heimtum fyrir hverja einBtaka

vörutegUDd &ð minsta kosti helm-

1ngi hærra verð og þaðan at meira,

«n tíðkaðist fyrir stríðið. Og vér

þykiumst eiga fallan rétt til þessa,

þar sem allur framlelðslakostnað-

mr hefir hækkað svo mjðg í verði,

að hann ekki atendar í neinu hlut

falli við það sem áður var. Út-

lenda varan hefir þó hækkað enn

meira, og er óþaiíi að gera nán-

arl grein fyrir því«sem allhr vita.

En af þessn leiðir aftar, að þeir

starfamenn þjóðarinnar, sem taka

laun sin i peningum, eiga blátt

áfrnm heimtingu á nppbót, sem

alls ekki má minna vera en í

vetar sem leið, og þessi uppbót

gerir þó ekki meira en vega á

móti litlu einu af þeim halla, sem

dýrtíðin skspar.   .

Vel má vera, að sumir þing-

menn hafi i vetar, er þeir koma

heim af þingi, verið sneyptir af

kjÓBendam sínam fyrir dýrtíðar-

uppbótlna. Við öllu verðar ekki

séð. Bn þó svo hafi verið, ætti

þó hverjum þingmanni að vera

gefin svo mikil æra- og sjálfstæð-

istilfinning, að hann ekki hikaði

við að fara eftir smnfæringmsinni,

leggja þá heldur sætið í sölurnar,

ef á þyrfti að halda. Br ekki svo

miklu slept, að þ&ð ætti að vera

vorkanarlaust.

Þingmenn, og einknm þó bænd-

ur, ætta að vera allra manna við-

"ýnastir og frjálslyndastir. Þeir

ættu að geta myndað sér heil-

brigða sannfætingu, sem þeir geta

staðið við, því að eins getur

bændastéfctin vænst þess að verða

öndvegisatéttin í landinu. Bn hitt

er meira en hörmang, þegar þing-

menn, og þeirra fyrstir bændurn-

ir, gera siálfa sig að hufdAþúfam

til afnota íyrir mdvitdilf>Ktk*ta.

skrílinn af sínnm „háttvirtu kjó -

endam".

Þvi að það mega þeasir þing-

menn vita, að frjálsi* bændar

landsins óska þess alls ekki að

gera sjálfa sig að þjófam, þóþeir

geti fengið tækifæri til þess. —

Samvinnafélög bænda hafa hik-

laust veitt starfsmönnum sinam

dýrtíðaruppbót, og sama hafa al-

þýðamenn gert annarstaðar, þar

sem likt hefir staðið á, svo sem í

Sparisjóði Árnessýslu. Er það

því smðsætt, að þessir sömm menn

hijóta að ætlast fcil þe*s, að full-

trúar þeirra sýni ekki ærulausa

framkomu víð starfsmenn þjóðar-

innar. Og jafn auðsætt er hitt,

að hér er að eins im sjálfsagða

appbót að ræða, en ekki um neina

gustukahjálp, sem þingmenn aað-

vitað hafa enga heimild til að

veita.

Það er annars undarlégt, hvað

frjálslyndi almennings er Iítt þrosk-

að. Sést þetta ekki hvað síst að

þvi er til embættismannanna kem-

ur. í gamla dagá aátm embættis-

mennirnir eins og goð á stalli,

dýrkaðir af lýðnmm, sem þeir oft

beittu við „föðmrlegri" býðingutii

þess að halda öllm í skefjnm og

kefja niðar allan útbrjót. Nú er

lýðurhm kominn til valda, ogvill

þá mmfram alt taka vöndina í

sinar hendar til þess að láta hanc

riða á embættismönnmnum. Er

s'.íkt ekkert annað en afturkast frá

embættismannadýrkmninni gömlu,

o? gefar henni ekkert eftir að

heimoku og þýlyndi. Frjálsir ménn

eru Uasir við hrorttveggja þetta,

þeir skoða embættiamennina eins

og hverja aðra starfsmenn þjóð-

arinnar, sem verða að »jóta Umna

fyrir þá vinnm sem þeir era ráðn-

ir til, að sömm itðlm eins og þeir

menn bera úr býtmm, sem íeggja

fram álika kraft og mndirbnning

eins og embættismennirnir. Bn þvi

miður virðist bvo, sem bændar á

þingi séu |ekki vaxnir til slika

frjálslyndis. Álit meiri hlmta bjarg-

ráðanefndar í neðri deild umdýr-

tiðarsppbótina kemur upp um þá,

þar fær maðar ekki að horfast í

angm við frjálslynda menn, heldar

sjást þar að eins malirnar á niðj-

um marghýddra forfeðra, sem kipi-

ast saman mndan væntanlegum

hirtingarvendi skrilsins.

Slikumþingmönnum verðafrjáls-

ir bændur að votta óþökk sínaog

fallkomna fyriilitninga. Það er

bvo ógeðslegt að fremja visvitandi

ranglæti og óheiðarlégt athæfi 1

vissunni um, að menn ekki bak.

sér neina hegningm með því. Þá

eru þeir mikla skemtilegri þjðf-

ainir app á gamla móðinm Þeir

stela þó svo, að'þoir vita, aðþeir

eiga eitthvað i hættanni.

En andstygð og fyrírlitning allra

góðra manna er líka kaup nt af

fyrir eig, og slíkt kaup geta skríls^,

spekulantar þingsins átt von áað

fá, og þaS ekki við neglur namið

En dýr vðrða sætin á þingi þeim

•       - 84 -

dag, ef þeir hefðu ekki snúið við. Ef við

hefðum haldið áfram einni klukkustund

lengur, hefðum við náð norðvesturströnd-

inni.    Þeir eru einstakir ræflar!"

. „í>að eru þeir", sagði Shorty. Hann

horf ði í eldinn stundarkorn og þagði. „Sjáðu

nú til Kitti! Það eru mörg hundruð mílur

til Dawson. Ef við eigum ekki að verða

strandaglópar hér, þá verðum við að láta

hendur standa fram úr ermum".

Kitti horfði á hann og beið þess að hann

segði meira.

„Við höfum í öllum höndum við þess-

um ræfium og getum f arið með þá eins og

okkur sýnist", sagði Shorty ennfremur.

„Þeir geta skipað og ausið út peningum,

en þeir eru ræflar, eins og þú segir. Ef

við ætlum að komast til Dawson, þá verð-

um við að taka að okkur stjórnina á skút-

nnrii".

Þoir horfðust i augu.

„Gott og vei!" sagði Kitti og rétti

fram hendina til merkis um að þetta skyldi

fastmælum bundið.

Morguninn eftir, löngu fyrir birtu, blés

Shorty til brottferðar!

„Hana nú!" grenjaði hann. „Skammist

þib nú á lappir, svefnpurkumar ykkar!

Þarna er kafið! Hvolfið þið því í ykkur,

•og.svo leggjum við af s,tað!"

Stanley og Smith báru  sig  hörmulega,

Jack London: Gull-æðið.

-85-

en þab stoðaði þá ekkert og þeir urðu að

sætta sig við að vera reknir af sfcað tveim

timum fyr en vant var. Þab var miklu

hvassara en nokkru sinni áður, og brátt

voru andlit þeirra hulin af klaka og ár-

arnar eins og klumbur. Þeir þræluðu í

þrjá tíma og þeir þræluðu í fjóra, einn

stýrði, annar hjó klaka, en tveir reru, til

skiftis. Nær og nær komust þeir norð-

vesturströndinni. En það hvesti meira og

meira og loksins lagði Smith inn árina til

merkis um að hann væri uppgefinn. Shorty

hljöp þegar og tók við af honum, þó ekki

væri nema augnablik síðan hann slepti ár-

inni.

„Höggvið þér þá!" sagði hann og rétti

Smith öxina.

„Já, en hvað stoðar það", emjaði hinn.

„Við komumst aldrei yfir um. Við verðum

að snúa við!"

„Við höldum áfram!" sagði Shorty.

„Höggvið þér nú ísinn, og þegar yður fer

að skána,   þá getið  þór tekið við af mér".

Eftir aiskaplegt strit komust þeir loks

yfir að ströndinni, en lítil hughreysting

var íSþvi, því svo langt sem augað eygði

var hún| eiritómir klettar og klungur og

hvergi lendandi.

„i>etta sagði eg ykkur!" sagði Smith í

eymdarróm.

-86-

„Hafið   þér   komið   þar   áður?"    sagðl

Shorty.

„Nú snúum við við!"

Enginn svavaði, en Kitti hélt bátnum

upp i vindinn, og þeir héldu áfram róðrin-

um. Þeim miðaði sama sem ekkert, með

köflum gerðu þeir ekki betur en að halda

við. Kitti gerði sér alt far um að tala

kjark í þá Smith og Stanley. Hann benti

á, að enginn báturinn, sem komist hefði að

ströndinni hefði snúið við, það hlyti þvi að

vera einhverja lendingu að finna. Þeir

streyttust við árarnar í klukteistund eftir

klukkustund.

„Ef þið hefðuð drukkið ögn minna af

kaffinu í bælunum ykkar, og í þess stab

reynt að komast upp á að eta „bjarndýra-

buff", þá hefðum við það þó ef til vill af",

sagði Shorty. „En þið berið ekki við að

taka neitt á árunum".

Skömmu sibar lagði Smith árina inn.

„Nú get eg ekki meira", sagði hannog

það var grjáthljóð í röddinni.

„Það getum við ekki heldur", sagði

Kitti, sem sjálfur var orðinn svo örmagna,

að honum lá við gráti og hefði þó helst

kosið að kirkja hann í greip sinni. „En

við höldum nú samt áfram".

„Við snúum við. Snúðu bátnum undan!44

„Shorfcy, ef hann vill ekki róa, þá verður

þú að taka við érinni!" sagði Litfci.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4