Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						vieiB
eftir ófriðinn.
Hanri Hauser, merkar franakur
höfandur, hefi? skriíað eítirtektar-
verð* greÍE unt eisdurfæðing íðn-
aðarins í ófriÖaríöndHnum eítir
ófriðinn cg swnkepni þá, sem
henEÍ inuni verða aamfara mili
þjóðsanna.
Emm vér við því búnir, að
mœta þeirri samkepni, er fara
mun á eftir siriðinu? spyr hana.
Hugleiðingar hana út ,tl þeirri
spurningu fars bés" á effcir, þýdd&r
úr tímaritinu Lecturea poar toms.
Og þó að þær snerti einkam hag
Frakka, þá ern þær þó íhugunar-
tfni öllim þjóðum nu á tímém.
Kenningar sögnnnar.
Einn af stjóramálamöanum vor-
um befir komi?t syo að orðl, að
vé? höí'um látið óíriðinn koma að
oss að óvöirum — „m Sátum þá
ekki f x i ð i n h eicBÍg gera það ".
bætir hann við. Getom vér beð-
ið til morguns? Ef þér ^pyrjið
einhvern iðne.ð&TmsBBa vorrs eður
kaup ýslumanna þessarar sparn-
lng&r, má -óhikað veðja 10 á mðti
1, að hann man nvara: „Við sjá-
ím hú tií eftir ófriðÍKSi". Ogþessi
afetfcða er skl]j»níeg að vissu leyti,
þvi að á ait framkvæmdalif era
nu lögð svo mikil höft af eldivið-
afleysi, Jiættulísgnm samgöngum
og hvers kyas talmunum, &ð þess
ei* varia að vaenía, sð verk«miðju-
ntjðíi eða fcaupaý«Samaður geti
sagt eins og Siéyés segði á skelf-
ingartfmum (1793—94): „Eg hefi
lifað!". Að bíða átékta, vlrðist
vera viðkvæðið hjá, hinum gætnn
— en þesair „gætau" menn láta
b*ra blekkjast, því að þeir geta
ekki hugsað sér neina skjðta end-
urblðmgun foamkvæmdalifsins að
ófriðnnm Ioknum, &f því að það
nú er alt i kaldakoli. Þeim finst
þur|| langan tima til þess að
reisa við rústirnar og að su leg-
færing mani am all-lángfc skeið
binda krafta þjóðarinnar. En þá
þekkja þeir ílla Mð ótæmandi
getamagn mannkynsins, sér í Sagi
Frakka. Og þéím hefir ekki
lærst mkið af leiðbeiningum sög-
mraar, hvorki sögu annara þjóða
né vorr»r.
Það er eftirtektarverfc, &ð á
eftir háskafcímunum fer svo að
segja wvinlega fjörugt fram-
kvæmdalíf með þjóðunum.v Stjórn-
arbyltingin frskknesaa, óeirðir
lýðveldisins og keisarsdæmisins,
hafnbann meginkndsins — alt
virtist þetta maadu hafa í för
með sér mók og aðgerðaleysi. Ea
það var einmitt eftir samningana
1815, að iðnaðurinH frakkneski
tdk stærsta stökkið. Skammsýn-
um mönuum má hafa virst svo,
að ctkilnaðarstriðið hlyti að verða
rothögg á iðnaðarvisi Ameríku.
Ea þeð rcyndist slt öðravísi, því
a8 spp úr því skapsðist ©inmitt
hin feykimikla farsæld hins Nýja
heiíns, Og það ar enga likara,
eu að fallbys«ar þeirra Grant og
Lee bafi vakið dísina, sem svaf í
amenaka skóganum.
Frsmh.
f
Árni Gíslason
læknir,
sonar Gísla Árnasouar Gislasonar
letargrafara, andaðiat snögglega í
nótt i Bolungarvik. Hann hafði
vorið ksinn tvo andanfarna daga,
og þó verið á fótam.
í gærkveldi átti að vitja hans
til sjúklings og lá hann þá með-
vitundarlaus á legubekk í mðt-
tðkaherbergi BÍnu.
Banameinið man hafa verið heila-
blððfall.
Árni sálagi var angar maðar,
um þrítugt, og ókvæntar. Hann
t6k próf í læknisfræði frá háskól-
annm hér árið 1915, oghefirver-
ið settar læknir í Vestmannaeyj-
am, Strandasýslu og viðar. — í
Bolangarvík hafði hann að eins
verið jiokkra disga.

¦ 1
!
.'-"í

lí
'r
ifaiæli á m«rgasa.
Þórann Markftsdóttir, húsfrö.
Árni Árnason, skipasmiðar.
Helga Vigffi»áóttir, hftsfró.
Kveihingartími
á  ijðskeram  bifreiða  og  reið-
hjóla er kl. 7  a kvöldia.
Hjóaahand.
Gefia vora  saman í hjónaband
af sira ólafi Ólafssyni laagardag-
inn 6. þ. m. Eristín Jensina Gað-
mandsdóttir og Earl Er. Níelsen.
Aðkomamenii,
Eristján Blöndal, pöstafgreiðsla-
maðar á Saaðárkróki, Gaðm.
Hannesson yfirdómsiögm. á ísa-
firði og Óláfar Proppe kanpmað-
ar á Þingeyri, koma til bæjarins
með Sterling.
Lestrarsalor
LsndBbókasafnsins verðar að
sögn algerlega lokaður í vetar og
hefir verið lokaðar síðan frostin
byrjaðg. Útlán bóks verða á
hverjam degi, 1 eða 2 tíma á dag.
LandsBtjðrnia hefir neit&ð að leggja
til kol til að hita husið. Einn
ofn hefir verið seitB? app og olía-
ofnar notaðir á skrifstofannm.
Frost               ^
var am alt land í morgan,
mest 6 gr., á Grímsstöðnm og
Akareyri, minst á ísafirði, 1 gr.
M.h. Eggert Ölafsson
fer til ís&fjarðar um næsta
helgi og tekar farm þangað.
Kolaakipið.
Það v»r í ráði fyrst, að kola-
¦kipið breska Iegðist að h&fnar-
garðinam, þegar það væri farið að
léttast, en nú mnn alveg hætt við
það; Bkipstjðri álitar að ekki
mnni verða hægt að koma festam
svo tryggilega fyrir eem þyrffci,
vegna þess hve siipið er langt.
Ingólfar
fór app i Borgarnes í morgan.
Meðal farþega voith prestarnir
•íraÁsgeir Ásgeirason í Hvammi,
síra Eiaar Friðgeirssoa á Borg,
sira  Friðrik Friðíiksson  og síra
- 162 -
spilahúsaeigendanna, 10 að tölu. Við botn-
um ekkert í þessu. Við vitum að það eru
engar reglur til, sem hægt er að nota við
kúlnaspil. Allir stærðfræðingar allra háskóla
eru sammála um það. Þeir segja að þá
væri grundvellinum kipt undan allri stærð-
fræðinni".
Shorty kinkaði kolli í ákafa.
„I>ið hafið séð til mín", sagði Kitti ögr-
andi, „og hvers vegna eruð þið að fást um
það, ef þið haldið að það sóeintómhepni?"
„ Já, það er nú einmitt það! Það eru ein-
hveriar reglur sem þér farið eftir, en okkur
er ómögulegt að trúa því og óttumst það
þó. Eg heíi horft á yður í fimm kvöld og
séð að þér veljið ákveðnar tölur og að þér
vinnið altaf. J?að er alt og sumt. En nú
höfum við, þessir 10 spil^húsaeigendur,
komið okkur saman um að gera yður til-'
boð, í mesta bróðerni. Við setjum eitt kúlna-
borð í sérstakt herbergi i „Hreindýrshorn-
itiu" handa yður, og svo getið þér fengið
aö spila einn á móti bankanum. J?að þarf
©nginn að vita um það nema þér og Shorty
og við. Viljið þér það?„
„Mór tinst það vera að fara aftan að
siðunum", sagði Kitti. „Ykkur er velkomið
»ð koma og horfa á mig, en eg ætla mér
að spiia í veitingastofunni í „Hreindýrs-
horninu" i kvöld, eins og vant er. .Þið getið
eins horft á mig þar".
Jack London: Gull-æ?Si8.
- 163 -
VHI.
TJm kvöldið, þegar Kitti settist í sæti
sitt við spilaborðið, sagði kúlnavörðurinn
spilinu lokið.
„Við spilum ekki lengur í kvöld", sagði
hann. „Húsbóndinn hefir mælt svo fyrir".
En spilaborðaeigendurnir, sem alllir voru
þar saman komnir, vildu ekki fara þá fýlu-
f ör. Þeir skutu saman í banka, þúsund dól-
um hver,. og tóku að sór að halda spilinu
áfram.
„Jæja,   nú   getið   þér  byrjað   að   reita
okkur", sagði Harvey Morgan ögrandi, þeg- ,
ar kúlnavörðurinn setti kúlurnar af stað.
"Eigum við að hafa hámarkið 25dali?"
sagði Kitti.
„Þér skuluð ráða því — byrjið þér
bara!"
Kitti lagði þegar tuttugu og fimm
merki á „tvöfalt núll" — og vann.
Morgan þurkaði svitann af enninu.
„Haldið þér áfram", sagði hann. „Við
höfum tíu þúsund í bankanum".
Áður en hálftími var liðinn voru þessi
tíu þúsund komin í vörslur Kitta.
„Bankinn er sprunginn", sagði kúlna-
vörðurinn.
„Er þetta nægilegt?" sagði Kitti.
Spilaborðaeigendurnir horfðu hver á
annan.    Þeim   þótti   sýnilega  nóg  komið.
- 164 -
Þeir, sem ekki gerðu annað «n að fita sig
á lögmáli tilviljunarinnar, höfðu nú hitt
fyrir mann, sem virtisfc. hafa það lögmál í
hendi sér eða þekti annað sterkara og áð-
ur ópekt lögmál, eem beita mátti gegn
því.
„Við játum okkur yfirunna", sagði
Morgan.    „Er ekki svd Burke?"
Feiti Burke, sem átti spilaborðin í M.
og G. veitingahusunum, kinkaði kolli.
„T?að er yfirnáttúrlegt!" sagði hann.
„En þessi árans Kitti Stormur hefir fundið
einhverjar reglur, sem áreiðanlega setja
okkur alla saman á hausinn, ef við látum
svo búið standa. Og ef við eigum að halda
áfram í trássi við hann, verðum við að
færa hámarkið niður í einn dal,. eða tíu.
cent, eða jafnvel eitt cent. I?á getur hann.
þó ekki unnið nein auðæfi á einu kvöldi".
J?eií horfðu allir á Kitta, en hann ypti
öxlum.
„I?á verð eg að fá mér aðstoðarmenn,
og láta þá spila við öil borð sem eg nsa
fcil. Eg get borgað þeim tiu dali fyrir svona
f jögra tíma vinnu og grætt dugiegan skild-
ing sjálfur".
„Þá er jafngott að loka strax*1, sagði
Burke. „Nema . . . ." hann hikaði við og
leit í kringum sig, eins og hann væri að
athuga hvernig hinir myndu bregðast við
uppástungu hans. „Nema við gætum kom-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4