Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VÍSlií

alveg eins og hver önnnr vara,

svo að þetta ætti ekki að vera

daaðasök. Að ásaka í-ímstjóra

'yrir að vegaíengdinni ber ekki

saman, en ámóta skynsamlegt eins

og að Bolja landsBJóðsvörnr sama

verði í Rsykjsvík sem íremst fram

i Bárðardel, eða anstnr á Hóis-

fjöllam. Auðvitað stafar miamun-

mrinn af þvi, að ekki var gengið

nt frá tiöma Iendingarstöðnnnm í

bæði skiftin. Og að ágreiningnr

gæti orðið nm lendingarstaði er

ðkkert nýmæli. £r þar skemst á

að minnast, deilnna nmlendingar

stað sæsimans til íslands 1906,

— Lengst gengnr þð frekjan, þeg-

ár ráðist er á simetjórn fyrir það

að Eyjasíminn skuli hafa siitnað.

Nú er það alknnnugt, að ekki fékst

fjárveiting til þess aðkannabotn-

inn á lagningarsvæðinm, svo að

renna varð þræðinum blint í sjó-

inn, hvort sem nndir var sandar

eða hramn. Svo hefir það líklega

ekkertbættsíman,8ðbotnvörpnngar

lékn sér að því að „trolla" yfir

vírinn nær Iandi en búist var við

að þeir mandu voga. En aðal-

atriði málsins er, og yfir því hef-

ir anðvitað verið þagað, að lands-

fiímastjórinn kom efeki nálægt

kgning þeasa síma sem starfðmað-

nr íslands, og símian kom lacds-

sjóði ekkert við, því að hánn var

lagðar af privat^élagi. Loks Iöngu

síðar, þegar í ljós kom að síminn

Teyndist ígætlega og gaf atór-

tekjur, þá gerir Aiþingi ídend-

inga sér bægt fyrir og teknr sím-

-amu &i eigendnnnm.

Það má víst alveg ganga út

frá þvi sem gefns, að síminn

hafi enn rcynst vel og að ekki

ihafi orðið tap á hon«m, ur þvi að

„staten" hefir ekki skilað félaginn

honnm aftur!

Þið er satt, að sinrirra slitnaði

í vor. Ea þa ræðst landssíma-

atjóri í það sjálfar, að fara á litl-

um vélbáti og skeyta simann

aaman með þræði nr Viðeyjsrsíma,

en í skarðið lét hann búa út

bráðabirgðarvir,"sem reyndar dngir

enn f dag. Þetta kalla eg dngn-

að og óvíst að landar vorir eða

D?nir hefðl ráðið bðtar fram úr

þessmm vandræðum.

Nú BÍðaat er ínndið að þvi, —

nm leið og húsakynni símans ern

endnrbætt, — að þar sknli vera

útbúiu borostofa handa símafólki,

og jafnvol gengið svo langt í „lux-

ustt, að þar sé W. C.

Eg veit ekki hvort taka á þessa

ákslrn alvarlega, en líklegast að

svo sé.

Þeir, sem einhverja nasasjón

hafa af því, hvað starfsmönnnm

þesa opinbera er boðið i siðsðam

löndart, verða að nndra sig á

þesaum ummælmm og því, hvernig

rikinu helzt nppi, ðátslið, að með-

höndla þá, sem í þjónusta landsins

ern. Hér verður starfsfólkið að

þræla sýknt og heilagt og íram

á nætnr. Svo eru kunin, að að

þvi er fundið, að gert er möga-

legt, að það geti rifið í sig mat-

inn nndir þaki. Hæðiyrði um W.

C. erm ekki sVaraverð, en fyrir

eitt mætti átelja símast:óra, og

mmndi hvergi þolað í ðdör.skm

landi, að i slíkri bygging, aem

landssímahúsinu, skuli ekki vera

baðhús til ufaota hauda starfs-

fólkinu.

Þ&ð er helst svo sð sjá sem

utriði   þam,  sem notoð erm ti! að

ávíta simastjórann fyrir, sé gripin

sem átylla, af löngun til þess að

reyna að svsla sér á honnm. —

Hver ástæðan er í ramn og verm,

er heldmr ekki vandséð. Það er

áreiðanlegt, að væri hann íslend-

ingmr, þá hefði hann ekki s&tt

þesssari meðferð, og þvi síðnr, ef

hann væri Dani. Astæðan er þá

sfi, að hann er Norðmaðnr. Öannr

getur hún ekki verið.

Þetta eru launin fyrir það, að

Norðmenn erm einasta þjóð ver-

aldarinnar — ntan Breta — sem

af fúsum og frjálsam vilja vill

viðnrkenna oss sem sjálfstætt

ríki.

(Meira).

Jónas Gíslason.

Langi svefninn.

Það hefir Iengi þótt striðsamt

viðnreignar að vekja morgunsvæfa

mnglinga, þegar mikið hefir legið

við, en þó hefir það oftast tekist.

En að vekja stjúrnendur sem altaf

sofa er >erra viðfangs. Það er

vfst ðvíða stjórn, sem er eins væra-

gjðm eins og hjá okkur íslend-

ingnm, <sí*t nú á timum þegar

mest er þörfLn að vaka yfir vel-

ferð þjóðanna. Hvernig stendnr

& því að þeir eyða hverjmm degin-

mm á fætur öðrum, og geta aldrri

vaknið til meðvitundar nm það,

að líf og velferð fjðlda manns.já,

allrar þjóðarinnar ér í þeirra

hendiP O4 það litla, sem þeir

með kvölnm geta afkástað með

msrgra mánaða millibili er fremnr

tíl  bölvunar   en  blessmnar.    Eg

spyr: Ætlar fstjórnin aldrei að

vakna til fmlls? Ætlar hön öll-

mm þeim fjölda verkamanna, sem

hér er í bænmm, að sveltaog hor-

fella, Ifkt eins og skapnuníðingar

gerðn áðmr en horfellislögin voru

samþykt? Er ekkert það verk

fyrir hendi, sem hægt væri að

koma i framkvæmd, eða að mndir-

bua á meðan neyðin stendmr við

dyrnar hjá íiestmm r

Eg held að stjórnin hngsi lítið

um þette, eða hún skiinr ekki

hvað orðið „þörf" innifelmr i sér.

Enda er hnn samsett að miklm

leyti af þeim mönnmm, sem aldrei

bafa haft af öðrm að segja, en

nppfylla þær þarfir, sem hmgmrinn

hefir girnat. Hvernig eiga þessir

menn að ráða fram úr þðrfum

msnna, sem aldrei neins þarfnast

sjálfir — að eins rétta fram hend-

ina, þa er hún fnll.

Þ&ð er langt siðan að ákvarð-

að var að úthluta kolunmm og

loksins komast. eyðublöðin á kreik

og að öllmm Iikindum erm þau

komin aftnr með tölu i þéirra

hendmr.

Ea gaman verðar að vits hvað

marga daga þeir þarfa til þess,

ad þnkla á þeim og athmga hvað

á þam er skrifað.

Eg ímynda mér að mörgmm

verði orðið sæmilega kalt um það

leyti sem sá gleðiboðskapmr kemst

út úr nefndarsalnmm „að nú fáist

kol". Exi fyrir hvað á að kampa

þegar engin er vinnan? Mér nægja

ekki eintómir vörnseðlarnir. Þeir

verða ónotanlegir til fæðuognær-

ingarlitlir ef eg get ekki breytt

þeim í aðra vöru auðmeltari fyrir

peninga. En paningarnir koma

ekki ef jeg hef ekkert að gera.

AUar vörmr hækka má segja með

degi hverjam, og   þetta er okkmr

- 21 -

Passepoil undir mjög vesaldarlega, því að

hann var huglaus að upplagi þó að hann

§æti barkað af sér þegar út í einhverja

hættu var komið. I>að þurfti oft ekki

uema eitthvert lítilræði til að gera hann

dauðhræddan, en í einvígum var hann jafn-

an fremstur allra.

, Tókust þeir nú allir i hendur og föðm-

Uðust fast, svo að skrjáfaði í slitnum skinn-

treyjunum, settust svo að drykkjunni um

stund og gumuðu af hreystiverkum sinum.

Loksins sagði Cocardasse:

„Jæja, það er nú líklega best að fara

að minnast eitthvað á eíindið."

Þeir heimtuðu nýjar birgðir af vínföng-

um af stúlknnni, sem skalf af hræðslu, en

var þó bæði stór og sterk að sjá og rang-

eygð í tilbót. Passepoil var farinn að líta

til hennar hýru auga og viidi elta hana

•ilt, undir þvi yíirskyni að velja sér nýja

vintegund, en þá kipti   Cocardasse í hann.

„Mundu eftir því, að þú hefir lofað að

vera ekki í neinu kvennaragi", sagði hann

«.lvarlega.

Passepoil settist þá aftur og setti á sig

ólundarsvip, en jafnskjótt sem stúlkan hafði

fært þeim vínið, var henni skipað að hypja

sig burtu og láta ekki sjá sig framar.

„Nei, þetta er misskilningur", — sagði

Cocardasse, en þá dundu alskonar spurning-

,a* á honum áður en hann fengi sagt meira.

Paul Feval: Kroppinbakur.

- 22 -

„Við höfum kynst Filipp de Nevers í

París" sagði^Passepoil drýgindalega. „Hann

gekk á skilmingaskólann hjá okkur og sá

kann nú lika að fara með korðann. Hann

væri ekki lengi að stúta ykkur öllum saman".

„Okkur!" kváðu allir við og yptu öxlum.

„Það er auðheyrt", sagði Cocardasse

með áherslu, „að þið hafið aldrei heyrt

getið um vigfimi Nevers eða hvernig hann

beitir fyrir sig korðanum.

Allir gestirnir ráku upp stór augu og

hiustuðu með athygli.

„Það er a^ferð hins gamla meistara De-

lapalme, og með þeirri aðferð lagði hann

einu sinni sjö menn að velli, hvern af

öðrum.

Þið megið trúa mér til þess, að það er

aðeins einn einasti maður, sem getur ráðið

niðurlögum Nevers með korðanum".

„Og hver er hann?"  — spurðu allir.

„Það er hann kunningi okkar frá París".

„Nú, áttu við hann'." sagði Passepoil

mjög svo uppveðraður. „Já, það er ekki

fyrir fjandann sjálfan að eiga við hann!"

„Kunningiykkar fráParis?" spurðu hinir.

„Já, og þið þekkið hann vel, piltar góð-

ir. — Það er riddarinn Lagardere".

Það leit út fyrir að allir könnúðust við

þetta nafn, því að öllu sló nú i dauðaþögn.

„Eg hefi aldrei fyrirhitt hann", sagði

Soldaene.

23

„Ekki skaltu syrgja það, kunningi",

sagði Cocardasse. „Eg. hugsa helst, að hon-

um lítisfc ekki sérlega vel á þig".

„Er það hann fallegi Lagardere, sem

svo er nefndur?» — spurði Pintó.

„Er það hann, sem koddaði einu sinni

þremur prestlingum í einu?" sp urði ítalinn

lágt.

„Er það hann, sem —?" fór einhver

enn að spyrja, en Cocardasse greip nú

fram í og sagði hátíðlega:

„Það er ekki nema einn Lagardere!"

3. KAPITULI.

Filippiska þrenningin.

Þessi eini gluggi, sem var á veitinga-

stofunni, sneri út að hallandi sléttu, vaf-

inni lágum beykitrjám. Náði þessi slétta

alla leið upp að hallargryfjunni og lá um

hana götustigur að trébrú, sem var á gryfj-

unni.

Þessi gryfja eða síki var bæði djúpt og

breytt og grafið á þrjá vegu um höllina.

En þar sem yatnið í síkinu hafði hvorki

aðrensli né framrás þá hafði það smám-

saman gufað upp og gryfjan þornað sjálf-

krafa.    Var^ hún   nú   orðin   grasi  vaxin á

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4