Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VÍSlií
alveg eins og hver önnnr vara,
svo að þetta ætti ekki að vera
daaðasök. Að ásaka í-ímstjóra
'yrir að vegaíengdinni ber ekki
saman, en ámóta skynsamlegt eins
og að Bolja landsBJóðsvörnr sama
verði í Rsykjsvík sem íremst fram
i Bárðardel, eða anstnr á Hóis-
fjöllam. Auðvitað stafar miamun-
mrinn af þvi, að ekki var gengið
nt frá tiöma Iendingarstöðnnnm í
bæði skiftin. Og að ágreiningnr
gæti orðið nm lendingarstaði er
ðkkert nýmæli. £r þar skemst á
að minnast, deilnna nmlendingar
stað sæsimans til íslands 1906,
— Lengst gengnr þð frekjan, þeg-
ár ráðist er á simetjórn fyrir það
að Eyjasíminn skuli hafa siitnað.
Nú er það alknnnugt, að ekki fékst
fjárveiting til þess aðkannabotn-
inn á lagningarsvæðinm, svo að
renna varð þræðinum blint í sjó-
inn, hvort sem nndir var sandar
eða hramn. Svo hefir það líklega
ekkertbættsíman,8ðbotnvörpnngar
lékn sér að því að „trolla" yfir
vírinn nær Iandi en búist var við
að þeir mandu voga. En aðal-
atriði málsins er, og yfir því hef-
ir anðvitað verið þagað, að lands-
fiímastjórinn kom efeki nálægt
kgning þeasa síma sem starfðmað-
nr íslands, og símian kom lacds-
sjóði ekkert við, því að hánn var
lagðar af privat^élagi. Loks Iöngu
síðar, þegar í ljós kom að síminn
Teyndist ígætlega og gaf atór-
tekjur, þá gerir Aiþingi ídend-
inga sér bægt fyrir og teknr sím-
-amu &i eigendnnnm.
Það má víst alveg ganga út
frá þvi sem gefns, að síminn
hafi enn rcynst vel og að ekki
ihafi orðið tap á hon«m, ur þvi að
„staten" hefir ekki skilað félaginn
honnm aftur!
Þið er satt, að sinrirra slitnaði
í vor. Ea þa ræðst landssíma-
atjóri í það sjálfar, að fara á litl-
um vélbáti og skeyta simann
aaman með þræði nr Viðeyjsrsíma,
en í skarðið lét hann búa út
bráðabirgðarvir,"sem reyndar dngir
enn f dag. Þetta kalla eg dngn-
að og óvíst að landar vorir eða
D?nir hefðl ráðið bðtar fram úr
þessmm vandræðum.
Nú BÍðaat er ínndið að þvi, —
nm leið og húsakynni símans ern
endnrbætt, — að þar sknli vera
útbúiu borostofa handa símafólki,
og jafnvol gengið svo langt í „lux-
ustt, að þar sé W. C.
Eg veit ekki hvort taka á þessa
ákslrn alvarlega, en líklegast að
svo sé.
Þeir, sem einhverja nasasjón
hafa af því, hvað starfsmönnnm
þesa opinbera er boðið i siðsðam
löndart, verða að nndra sig á
þesaum ummælmm og því, hvernig
rikinu helzt nppi, ðátslið, að með-
höndla þá, sem í þjónusta landsins
ern. Hér verður starfsfólkið að
þræla sýknt og heilagt og íram
á nætnr. Svo eru kunin, að að
þvi er fundið, að gert er möga-
legt, að það geti rifið í sig mat-
inn nndir þaki. Hæðiyrði um W.
C. erm ekki sVaraverð, en fyrir
eitt mætti átelja símast:óra, og
mmndi hvergi þolað í ðdör.skm
landi, að i slíkri bygging, aem
landssímahúsinu, skuli ekki vera
baðhús til ufaota hauda starfs-
fólkinu.
Þ&ð er helst svo sð sjá sem
utriði   þam,  sem notoð erm ti! að
ávíta simastjórann fyrir, sé gripin
sem átylla, af löngun til þess að
reyna að svsla sér á honnm. —
Hver ástæðan er í ramn og verm,
er heldmr ekki vandséð. Það er
áreiðanlegt, að væri hann íslend-
ingmr, þá hefði hann ekki s&tt
þesssari meðferð, og þvi síðnr, ef
hann væri Dani. Astæðan er þá
sfi, að hann er Norðmaðnr. Öannr
getur hún ekki verið.
Þetta eru launin fyrir það, að
Norðmenn erm einasta þjóð ver-
aldarinnar — ntan Breta — sem
af fúsum og frjálsam vilja vill
viðnrkenna oss sem sjálfstætt
ríki.
(Meira).
Jónas Gíslason.
Langi svefninn.
Það hefir Iengi þótt striðsamt
viðnreignar að vekja morgunsvæfa
mnglinga, þegar mikið hefir legið
við, en þó hefir það oftast tekist.
En að vekja stjúrnendur sem altaf
sofa er >erra viðfangs. Það er
vfst ðvíða stjórn, sem er eins væra-
gjðm eins og hjá okkur íslend-
ingnm, <sí*t nú á timum þegar
mest er þörfLn að vaka yfir vel-
ferð þjóðanna. Hvernig stendnr
& því að þeir eyða hverjmm degin-
mm á fætur öðrum, og geta aldrri
vaknið til meðvitundar nm það,
að líf og velferð fjðlda manns.já,
allrar þjóðarinnar ér í þeirra
hendiP O4 það litla, sem þeir
með kvölnm geta afkástað með
msrgra mánaða millibili er fremnr
tíl  bölvunar   en  blessmnar.    Eg
spyr: Ætlar fstjórnin aldrei að
vakna til fmlls? Ætlar hön öll-
mm þeim fjölda verkamanna, sem
hér er í bænmm, að sveltaog hor-
fella, Ifkt eins og skapnuníðingar
gerðn áðmr en horfellislögin voru
samþykt? Er ekkert það verk
fyrir hendi, sem hægt væri að
koma i framkvæmd, eða að mndir-
bua á meðan neyðin stendmr við
dyrnar hjá íiestmm r
Eg held að stjórnin hngsi lítið
um þette, eða hún skiinr ekki
hvað orðið „þörf" innifelmr i sér.
Enda er hnn samsett að miklm
leyti af þeim mönnmm, sem aldrei
bafa haft af öðrm að segja, en
nppfylla þær þarfir, sem hmgmrinn
hefir girnat. Hvernig eiga þessir
menn að ráða fram úr þðrfum
msnna, sem aldrei neins þarfnast
sjálfir — að eins rétta fram hend-
ina, þa er hún fnll.
Þ&ð er langt siðan að ákvarð-
að var að úthluta kolunmm og
loksins komast. eyðublöðin á kreik
og að öllmm Iikindum erm þau
komin aftnr með tölu i þéirra
hendmr.
Ea gaman verðar að vits hvað
marga daga þeir þarfa til þess,
ad þnkla á þeim og athmga hvað
á þam er skrifað.
Eg ímynda mér að mörgmm
verði orðið sæmilega kalt um það
leyti sem sá gleðiboðskapmr kemst
út úr nefndarsalnmm „að nú fáist
kol". Exi fyrir hvað á að kampa
þegar engin er vinnan? Mér nægja
ekki eintómir vörnseðlarnir. Þeir
verða ónotanlegir til fæðuognær-
ingarlitlir ef eg get ekki breytt
þeim í aðra vöru auðmeltari fyrir
peninga. En paningarnir koma
ekki ef jeg hef ekkert að gera.
AUar vörmr hækka má segja með
degi hverjam, og   þetta er okkmr
- 21 -
Passepoil undir mjög vesaldarlega, því að
hann var huglaus að upplagi þó að hann
§æti barkað af sér þegar út í einhverja
hættu var komið. I>að þurfti oft ekki
uema eitthvert lítilræði til að gera hann
dauðhræddan, en í einvígum var hann jafn-
an fremstur allra.
, Tókust þeir nú allir i hendur og föðm-
Uðust fast, svo að skrjáfaði í slitnum skinn-
treyjunum, settust svo að drykkjunni um
stund og gumuðu af hreystiverkum sinum.
Loksins sagði Cocardasse:
„Jæja, það er nú líklega best að fara
að minnast eitthvað á eíindið."
Þeir heimtuðu nýjar birgðir af vínföng-
um af stúlknnni, sem skalf af hræðslu, en
var þó bæði stór og sterk að sjá og rang-
eygð í tilbót. Passepoil var farinn að líta
til hennar hýru auga og viidi elta hana
•ilt, undir þvi yíirskyni að velja sér nýja
vintegund, en þá kipti   Cocardasse í hann.
„Mundu eftir því, að þú hefir lofað að
vera ekki í neinu kvennaragi", sagði hann
«.lvarlega.
Passepoil settist þá aftur og setti á sig
ólundarsvip, en jafnskjótt sem stúlkan hafði
fært þeim vínið, var henni skipað að hypja
sig burtu og láta ekki sjá sig framar.
„Nei, þetta er misskilningur", — sagði
Cocardasse, en þá dundu alskonar spurning-
,a* á honum áður en hann fengi sagt meira.
Paul Feval: Kroppinbakur.
- 22 -
„Við höfum kynst Filipp de Nevers í
París" sagði^Passepoil drýgindalega. „Hann
gekk á skilmingaskólann hjá okkur og sá
kann nú lika að fara með korðann. Hann
væri ekki lengi að stúta ykkur öllum saman".
„Okkur!" kváðu allir við og yptu öxlum.
„Það er auðheyrt", sagði Cocardasse
með áherslu, „að þið hafið aldrei heyrt
getið um vigfimi Nevers eða hvernig hann
beitir fyrir sig korðanum.
Allir gestirnir ráku upp stór augu og
hiustuðu með athygli.
„Það er a^ferð hins gamla meistara De-
lapalme, og með þeirri aðferð lagði hann
einu sinni sjö menn að velli, hvern af
öðrum.
Þið megið trúa mér til þess, að það er
aðeins einn einasti maður, sem getur ráðið
niðurlögum Nevers með korðanum".
„Og hver er hann?"  — spurðu allir.
„Það er hann kunningi okkar frá París".
„Nú, áttu við hann'." sagði Passepoil
mjög svo uppveðraður. „Já, það er ekki
fyrir fjandann sjálfan að eiga við hann!"
„Kunningiykkar fráParis?" spurðu hinir.
„Já, og þið þekkið hann vel, piltar góð-
ir. — Það er riddarinn Lagardere".
Það leit út fyrir að allir könnúðust við
þetta nafn, því að öllu sló nú i dauðaþögn.
„Eg hefi aldrei fyrirhitt hann", sagði
Soldaene.
23
„Ekki skaltu syrgja það, kunningi",
sagði Cocardasse. „Eg. hugsa helst, að hon-
um lítisfc ekki sérlega vel á þig".
„Er það hann fallegi Lagardere, sem
svo er nefndur?» — spurði Pintó.
„Er það hann, sem koddaði einu sinni
þremur prestlingum í einu?" sp urði ítalinn
lágt.
„Er það hann, sem —?" fór einhver
enn að spyrja, en Cocardasse greip nú
fram í og sagði hátíðlega:
„Það er ekki nema einn Lagardere!"
3. KAPITULI.
Filippiska þrenningin.
Þessi eini gluggi, sem var á veitinga-
stofunni, sneri út að hallandi sléttu, vaf-
inni lágum beykitrjám. Náði þessi slétta
alla leið upp að hallargryfjunni og lá um
hana götustigur að trébrú, sem var á gryfj-
unni.
Þessi gryfja eða síki var bæði djúpt og
breytt og grafið á þrjá vegu um höllina.
En þar sem yatnið í síkinu hafði hvorki
aðrensli né framrás þá hafði það smám-
saman gufað upp og gryfjan þornað sjálf-
krafa.    Var^ hún   nú   orðin   grasi  vaxin á
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4