Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VlSIR
Reykjavík og mundi ékki hœkka í
námni framtíð nema þá á stöku
stað utan Reykjavíkur.
Stjórnin sagði þannig v í ¦ v i t
* n d i ósatt, til þess eins að koma
sér nndan ámæli af þvi að hafa
sýnt hluttrægni.
Hun hafði beðið með varðhækk-
nnioa þangað til hún hafði birgt
alt landið, eða þvi sem næst, að
aykri, sem verðhækkunin átti
ekki að ná til. Tilgangnr henn-
ar sýnilega sá, að bækkunin kæmi
niður á Reykvikingum einum, þó
hún þyrði ekki að kannast við
það.
Þessi „dýri" íslands-sykurfarm-
nr kom hingað í september, og
eftir það var mikið af sykri sent
út um land, t. d. með Sterling síð-
sst. Til þeirra sendinga var
hækkunin ekki látin ná. Og svo
ætlar stjörnin að Iáta það heita
svo, að sýslumenn hafi keypfc
birgðir þær, sem þeim voru send-
ar þá og hjá þeim ers! En það
era ííka vísvitaudi ósannindi.
Sýsluiuenn annast að eins nni
sölu á (•ykrinum ssm öðrum vör-
um fyrir hönd stjórnarinnar, en
kaup* ekki birgðlrnar. Pað vita
allir.
Ef stjórnia befði ætláð sér að
láta hækk>sisina n& til allra lands-
manna jafnt; þá átti aðsjálfsögðu
«ð hækka verðið áður en vetrar-
birgðirnar voru sendar út um
l&ndið. En þ&ð var ekki gert.
Og afleiðiagin verður bu, að i
stuð þess að fylgja fyrirmablum
þjngfins um nð selja þesta vöru
sem aSrar s » m a verði nm land
ftlt, þá er eykur seldmr mikla
hærra verði Ji Reykjavík en ann-
arssfcaðar.
Auglýsing
nm sérstakan timareikning.
Samkvæmt fyrirmælum stjórnarráðsins, skal
tímareikningurinn breytast þann 18. nóv. þ. á.
þannig, aö sá dagur skal teljast enda einni klukku-
stund eftir miðnætti og ber klukkunni þá að
seinka samkyæmt því.
Þetta birtist hér með til eftirbreytni.
Bæjarfógetinn í Reykjavik, 14 nóv. 1917.
Vigfús Einarsson
settur.
Til þess eru vitin
að varast þau.
Það aksl tekið fram, að Vísi
er kunnugt um að sykur befir
verið afgreiddur með hærra verð-
iou til eins héraðs ut»n Reykja-
víknr (Mýrasýsla) eftir 19. f. m.
Eu það er fullyrt að kaupendur
hr.fi °mótmælt hækkuninui og þa
hafi stjðrnin þegar fallið frá
henni.
Það er því augljóst og ómót-
mælanlegt, að skykurverðið er nú
sama og áður um alt land nema
hér í Reykjavik.
Oottskálkur grimml.
Fjármálaráðherrann byrjaði ræðu
BÍna á fundimtm i föstud.kvöldið
á því að líkja kaupmönnum við
Galdra-Loft þegar hann ættaði að
ná Rauðskinnu af Gottskálki
grimma. Eaupmennirnir ætia að
faani dómi að véla verslunina úr
höndam kndsstjörnarinnar, en hun
verður þá Gottskálkur gvimmi i
samlíkingunni Og almenningi
finst lfka sykurverslunin vera i
höndum Gottskálks grimma á
þeasam timtum.
Grímur.
Undirritaður leigði piano til 6
manaða af ugfrú Ingibjðrgu Jóns-
dðttir, SpItalÚBtíg 9, fyrir 10 kr.
á mánuði(borgunfyrirfram). Ung-
ffrúin öskaði þess, er eg leigði
hljóðfærið, að hún fengi að lána
það L jóladsg og 3—4 sinnum
seinna og gekk eg inn á þetta.
Hljððfærið fékk eg þ. 17. f. m. og
á láugardaginn var, 3 vikum eft-
ir að eg faafði leigt það, kom
sendisveinn frá henni (kl. hálf átta
að kvöldil) og sagði að ungfrúin
þyrfti að halda á hljððfæri það
kvðld. Eg gaf sendisveininum
þ«ð svar, að ef hún ekki ætlaði
sér að senda mann til að „atemma"
það hið bráoasta og lita hann
lagfæra hljóðfærið, eins og hún
hefði lofað þann dag, sem eg
Ieigði það, mætti hún taka það
fyrir fult og alt. Hér um bil 10
min. seinna var hun sjálf komin
upp til min með 4 röska drengi
til þess að sækja bíjóðfærið. Þeasi
„hyateriska" aðferð hennar, að
leigja út hljððfæri i óbrúklegu.
ástandi, vilja sjálf hafa afnot af
því i hvert skifti sem hun þarf á
hljöðfæri að halda og láta sækja
það seint um kvöld með litlum
fyrirvara, ætti að verða kann
þeim, sem ætla sér að leigja hijóð-
færi af henni framvegis.
12. nóv. 1917.
Hjörtur ÞorsteinsBOU.
-27-
sagði   Cocordasse.    „En  þór   eruð   þó víst
ekki á förum?"
„Jú, eg verð að flýta mér", sagði Pey-
rolles og fór að sýna á sér fararsnið.
„Nei. hvað er að tarna! Og ætlið þér
ezki einu sinni að segja okkur hver það
er, sem við eigum að góma?"
„Mér finst ykkur megi á sama standa
Jnvað hann heitir".
Cocordasse deplaði augunum og hinir
gerðu illan kur. Einkum virtist Passepoii
styggjast við þetta.
„Og án þess að segja okkur fyrir hvern
við gerum þetta?"
Peyrolles leit á Cocordasse og sýndist
bregða í andliti.
„Hvað varðar ykkur um það?" sagði
hann og reyndi að bera sig borginmann-
lega.
„Jú, það varðar okkur reyndar mikið
um. Peyrolles minn góður".
„Þið fáið góða borgun fyrir það".
,,.Iá, það gæti nú raunar hugsast, Pey-
rolles góður, að okkur þætti borgunin ekki
sem best úti látin".
„Hvað eigið þér við með því?"
Cocordasse hafði stutt olbogunum á
borðið, sem haún sat við. Nú reis hann
UPP °g hinir allir um leið.
„Jæja, við skulum nú tala um þetta
hispurslaust". sagði hann.   „Við erum allir
Paul Feval: Kroppinbakur.
- 28-
skilmingakennarar og aðalsmenn og sverð- .
in okkar —  hann sló á sverð   sitt — láta
sór ekki á sama standa   hver fyrir þeim á
að verða".
„Viljið þér ekki gera svo vel að fá
yður sæti?" sagði Passepoil og benti Pey-
rolles á stól.
AJlir hnöppuðust utan um Cocordasse
og Peyrolles virtist vera allhikandi.
„Fyrst að ykkur leikur svona mikill
hugur á að vita þetta, þá er eins liklegt,
að þið getið sjálfir giskað á það, eða hver
á höllina hérna?"
„Hana á Magnús de Caylus, fyrirmynd-
ar húsbóndi og konurnar hans verða ekki
ellidauðar.    En hvað kemur svo?"
„Þá þarf ekki neina sérlega skarpskygni
til að reikna það út, að þetta eigi að ger-
ast i hans þágu"-
„Já, einmitt það!" sagði Cocordasse.
„En, trúið þið þessu hinir?" spurði hann
hrottalega.
„Nei", svaraði Passepoil og tóku allir
hinir undir það.
Það fór að færast roði í andlitið, á
Peyrolles.
„Hvað eruð þið að segja, itantarnir
ykkar?" spurði hann.
„Verið þér nú bara rólegur", sagði Co-
cordasse, „en hafi eg ekki misskilið yður,
þá eru málavextir  þessir, að de Caylus er
- 29 -
vel kunnugt um það, að ungur og örlynd-
ur aðalsmaður nokkur laumast stundum
á nóttunni inn um litla gluggann. Er
ekki svo?"
„Jú!"
„Honum er sömuleiðis kunnugt um það,
að dóttir hans, Aróra de Ceylus, elskar
þennan aðalsmann".
„Alveg rétt".
„Já, svo segið þér. En nú vita þessir
kunningjar minir alveg eins vel og eg, að
þessi næturgestur, sem verða á fyrir sverðs-
eggjum okkar, er hvorki meira nó minna
en fursti".
„Pursti! Ekki nema það þó!" ságði
Peyrolles og ypti öxlum.
„Já, fursti", sagði Cocordassa. „Filipp-
us fursti af Lothringen og hertogi af Ne-
vers".
4     „Þið vitið þetta þá miklu betur en egu,
sagði Peyrolles. — „Það er alt og sumt".
„Nei, það er ekki alt og sumt. Hór
kemur fleira til sögunnar, sem þessum vin-
um mínum er ekki kunnugt um ef tilvill.
Aróra de Caylus er nefnilega ekki fylgi-
k o n a de Nevers".
„A, ekki það?"
„Nei, en húii er eiginkona hans",
sagði Cocordasse hiklaust.
^Hvernig vitið þér það?" spurði Pey-
rolles og brá litum.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4