Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VlSIR

Reykjavík og mundi ékki hœkka í

námni framtíð nema þá á stöku

stað utan Reykjavíkur.

Stjórnin sagði þannig v í ¦ v i t

* n d i ósatt, til þess eins að koma

sér nndan ámæli af þvi að hafa

sýnt hluttrægni.

Hun hafði beðið með varðhækk-

nnioa þangað til hún hafði birgt

alt landið, eða þvi sem næst, að

aykri, sem verðhækkunin átti

ekki að ná til. Tilgangnr henn-

ar sýnilega sá, að bækkunin kæmi

niður á Reykvikingum einum, þó

hún þyrði ekki að kannast við

það.

Þessi „dýri" íslands-sykurfarm-

nr kom hingað í september, og

eftir það var mikið af sykri sent

út um land, t. d. með Sterling síð-

sst. Til þeirra sendinga var

hækkunin ekki látin ná. Og svo

ætlar stjörnin að Iáta það heita

svo, að sýslumenn hafi keypfc

birgðir þær, sem þeim voru send-

ar þá og hjá þeim ers! En það

era ííka vísvitaudi ósannindi.

Sýsluiuenn annast að eins nni

sölu á (•ykrinum ssm öðrum vör-

um fyrir hönd stjórnarinnar, en

kaup* ekki birgðlrnar. Pað vita

allir.

Ef stjórnia befði ætláð sér að

láta hækk>sisina n& til allra lands-

manna jafnt; þá átti aðsjálfsögðu

«ð hækka verðið áður en vetrar-

birgðirnar voru sendar út um

l&ndið. En þ&ð var ekki gert.

Og afleiðiagin verður bu, að i

stuð þess að fylgja fyrirmablum

þjngfins um nð selja þesta vöru

sem aSrar s » m a verði nm land

ftlt, þá er eykur seldmr mikla

hærra verði Ji Reykjavík en ann-

arssfcaðar.

Auglýsing

nm sérstakan timareikning.

Samkvæmt fyrirmælum stjórnarráðsins, skal

tímareikningurinn breytast þann 18. nóv. þ. á.

þannig, aö sá dagur skal teljast enda einni klukku-

stund eftir miðnætti og ber klukkunni þá að

seinka samkyæmt því.

Þetta birtist hér með til eftirbreytni.

Bæjarfógetinn í Reykjavik, 14 nóv. 1917.

Vigfús Einarsson

settur.

Til þess eru vitin

að varast þau.

Það aksl tekið fram, að Vísi

er kunnugt um að sykur befir

verið afgreiddur með hærra verð-

iou til eins héraðs ut»n Reykja-

víknr (Mýrasýsla) eftir 19. f. m.

Eu það er fullyrt að kaupendur

hr.fi °mótmælt hækkuninui og þa

hafi stjðrnin þegar fallið frá

henni.

Það er því augljóst og ómót-

mælanlegt, að skykurverðið er nú

sama og áður um alt land nema

hér í Reykjavik.

Oottskálkur grimml.

Fjármálaráðherrann byrjaði ræðu

BÍna á fundimtm i föstud.kvöldið

á því að líkja kaupmönnum við

Galdra-Loft þegar hann ættaði að

ná Rauðskinnu af Gottskálki

grimma. Eaupmennirnir ætia að

faani dómi að véla verslunina úr

höndam kndsstjörnarinnar, en hun

verður þá Gottskálkur gvimmi i

samlíkingunni Og almenningi

finst lfka sykurverslunin vera i

höndum Gottskálks grimma á

þeasam timtum.

Grímur.

Undirritaður leigði piano til 6

manaða af ugfrú Ingibjðrgu Jóns-

dðttir, SpItalÚBtíg 9, fyrir 10 kr.

á mánuði(borgunfyrirfram). Ung-

ffrúin öskaði þess, er eg leigði

hljóðfærið, að hún fengi að lána

það L jóladsg og 3—4 sinnum

seinna og gekk eg inn á þetta.

Hljððfærið fékk eg þ. 17. f. m. og

á láugardaginn var, 3 vikum eft-

ir að eg faafði leigt það, kom

sendisveinn frá henni (kl. hálf átta

að kvöldil) og sagði að ungfrúin

þyrfti að halda á hljððfæri það

kvðld. Eg gaf sendisveininum

þ«ð svar, að ef hún ekki ætlaði

sér að senda mann til að „atemma"

það hið bráoasta og lita hann

lagfæra hljóðfærið, eins og hún

hefði lofað þann dag, sem eg

Ieigði það, mætti hún taka það

fyrir fult og alt. Hér um bil 10

min. seinna var hun sjálf komin

upp til min með 4 röska drengi

til þess að sækja bíjóðfærið. Þeasi

„hyateriska" aðferð hennar, að

leigja út hljððfæri i óbrúklegu.

ástandi, vilja sjálf hafa afnot af

því i hvert skifti sem hun þarf á

hljöðfæri að halda og láta sækja

það seint um kvöld með litlum

fyrirvara, ætti að verða kann

þeim, sem ætla sér að leigja hijóð-

færi af henni framvegis.

12. nóv. 1917.

Hjörtur ÞorsteinsBOU.

-27-

sagði   Cocordasse.    „En  þór   eruð   þó víst

ekki á förum?"

„Jú, eg verð að flýta mér", sagði Pey-

rolles og fór að sýna á sér fararsnið.

„Nei. hvað er að tarna! Og ætlið þér

ezki einu sinni að segja okkur hver það

er, sem við eigum að góma?"

„Mér finst ykkur megi á sama standa

Jnvað hann heitir".

Cocordasse deplaði augunum og hinir

gerðu illan kur. Einkum virtist Passepoii

styggjast við þetta.

„Og án þess að segja okkur fyrir hvern

við gerum þetta?"

Peyrolles leit á Cocordasse og sýndist

bregða í andliti.

„Hvað varðar ykkur um það?" sagði

hann og reyndi að bera sig borginmann-

lega.

„Jú, það varðar okkur reyndar mikið

um. Peyrolles minn góður".

„Þið fáið góða borgun fyrir það".

,,.Iá, það gæti nú raunar hugsast, Pey-

rolles góður, að okkur þætti borgunin ekki

sem best úti látin".

„Hvað eigið þér við með því?"

Cocordasse hafði stutt olbogunum á

borðið, sem haún sat við. Nú reis hann

UPP °g hinir allir um leið.

„Jæja, við skulum nú tala um þetta

hispurslaust". sagði hann.   „Við erum allir

Paul Feval: Kroppinbakur.

- 28-

skilmingakennarar og aðalsmenn og sverð- .

in okkar —  hann sló á sverð   sitt — láta

sór ekki á sama standa   hver fyrir þeim á

að verða".

„Viljið þér ekki gera svo vel að fá

yður sæti?" sagði Passepoil og benti Pey-

rolles á stól.

AJlir hnöppuðust utan um Cocordasse

og Peyrolles virtist vera allhikandi.

„Fyrst að ykkur leikur svona mikill

hugur á að vita þetta, þá er eins liklegt,

að þið getið sjálfir giskað á það, eða hver

á höllina hérna?"

„Hana á Magnús de Caylus, fyrirmynd-

ar húsbóndi og konurnar hans verða ekki

ellidauðar.    En hvað kemur svo?"

„Þá þarf ekki neina sérlega skarpskygni

til að reikna það út, að þetta eigi að ger-

ast i hans þágu"-

„Já, einmitt það!" sagði Cocordasse.

„En, trúið þið þessu hinir?" spurði hann

hrottalega.

„Nei", svaraði Passepoil og tóku allir

hinir undir það.

Það fór að færast roði í andlitið, á

Peyrolles.

„Hvað eruð þið að segja, itantarnir

ykkar?" spurði hann.

„Verið þér nú bara rólegur", sagði Co-

cordasse, „en hafi eg ekki misskilið yður,

þá eru málavextir  þessir, að de Caylus er

- 29 -

vel kunnugt um það, að ungur og örlynd-

ur aðalsmaður nokkur laumast stundum

á nóttunni inn um litla gluggann. Er

ekki svo?"

„Jú!"

„Honum er sömuleiðis kunnugt um það,

að dóttir hans, Aróra de Ceylus, elskar

þennan aðalsmann".

„Alveg rétt".

„Já, svo segið þér. En nú vita þessir

kunningjar minir alveg eins vel og eg, að

þessi næturgestur, sem verða á fyrir sverðs-

eggjum okkar, er hvorki meira nó minna

en fursti".

„Pursti! Ekki nema það þó!" ságði

Peyrolles og ypti öxlum.

„Já, fursti", sagði Cocordassa. „Filipp-

us fursti af Lothringen og hertogi af Ne-

vers".

4     „Þið vitið þetta þá miklu betur en egu,

sagði Peyrolles. — „Það er alt og sumt".

„Nei, það er ekki alt og sumt. Hór

kemur fleira til sögunnar, sem þessum vin-

um mínum er ekki kunnugt um ef tilvill.

Aróra de Caylus er nefnilega ekki fylgi-

k o n a de Nevers".

„A, ekki það?"

„Nei, en húii er eiginkona hans",

sagði Cocordasse hiklaust.

^Hvernig vitið þér það?" spurði Pey-

rolles og brá litum.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4