Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						viste
Orðkeldni
stjórnarinnar.
Áílir ¦minnast oliiflutnings
Botniu til Norður og AustnrJands-
ins i sumar.
Flntningsgjaldið var ákveðið 20
krónnr fyrir tnnnnna og höfðu
slik firn aldrei heyrst áðnroglík-
Iega ekki dæmi til sliks i viðri
veiöld.
Mál þetta komst þá lika inn á
þingið og mnn lengi í minnnm
hðfð frammistaða stiórnarinnar, er
Mn var að reyna að verja gerðir
sinar. Mæltist það sérstaklega ilk
fyrir, að kaupendam olínnnar hafði
verið meiaað að annast nm llattí-
ing á olinnni sjálfir, en [ef þeir
hefðn fengið það, þá falJyrtn þeir
að flutniugurinn hefði ekki orðið
dyrari en 10 krónur fyrir hverja
tsnnn.
Á þinginn mnnaði minstn að
stjórnin fengi vantrausteyfirlýsingu
fyrir frammistöðHna," og sumir
tryggnstn fylgismenn hennar forð ¦
sðn sér úfc úr þingialnum til þess
aS þnrfa ekki að greiða atkvæði.
Þö gat stjórsin klórisð sig út fir
þessumeð því að lofa að greiða
einhvern hlnta flatningsgjaldsins,
Hvort nokkur ákseðin krónutala
var nefnd á þingi, man Vísir ekki,
en útgerðarmenn, aem hlut átta
að máli, hafa fallyrt að stjórnin
hafi iofað að endurgreiða helming
fintniijgsgjaldsins, eða 10 krónnr
fyrir hverjn tunnn.
— En „loforð ern loft" sagði
áIfftkongurin»,ogþettalofoTðstjóin-
Dansleikur
Klæðskerasveinafélags Reykjavíkur
verður halðinn langardaginn 8. des. kl.*9 siðd.
í Bárnhnsinn.
Aðgönguœ. vitjist í klæðaböð Andrésar Andréssonar frá miðvikudegi.
fleiri þÚBUBdir,  fögur skrautleg ogeiguleg
nýkomin og seljfest í
Rlæðaverslnn Gnðm. Signrðssonar, Langaveg 10.
_
Mesf og besi úrvai
af karimannasköfatnaSi
á Langaveg 17.
ssni eiga að birtast i VlSI, verðnr að athenda i siðasta
l«ti kl. 9 f. n. ðtkomn*4««inn.
lanpið ¥isi.
og eru margir hinir smærri út-
gerðarmenn mjög illa staidir og
þufandi fyrir alt sitt, til þess aö
geta sýnt einhvern lit á þvi að
standa í skilum við Iánardrotna
sina, þó ekki væri meira. Ogaann-
girniskrafa þeirratil þessararená-
nrgreiðslner ömótmælanleg, bæði
vegna þess, að áatæðalanst var að
setja fintningsgjaldið svo hátt og
ekki síður vegna hins, að nm mjög
Hkt leytl var ateinolia flntt til
Vestnrlandaina á Iandssjóðsskipi
fyrir 8 krónnr tnnnan.
Upphæðin, sem hér er nm að
a-æða, að verði endnrgreidd, er
ekki svo stórkostleg, að lands-
vefslunina mnni mikið nm að
snara henni út. Þ*ð eru að eins
nm 2 0 0 0 0 krðnar. Br því
vonandi að atjórnin fái nú minnið
með komn Fálkans, og fnllnsegi
þeseari 3—4 mánaða gömln sknld-
bindingn sinni tafarlanst. — End-
nrgreiðslan hefði 4tt að fara fram
strai, og sliknr dráttnr, sem ná
er oiðinn á henni, er landinn tii
hinnar mestu vanvirðu.
Erlend mynt.
arinnar virðist vera þeirrar tegnnd
ar, því ekki mun ítjórnin enn hafa
endirgreitt einn eýii af flutrings-
gjaldinn.
Þe si óorðheldni stjórnarinnar
kemur ttér m\'óg illa mörgum sem
{ hlut áttn. Allir vita hvernig
8ild»rútgerðin  hepnaðist  í sumar
Sterl.pd.
Frc
DolL
Kh.
VM
15,05
56 25
3,22
Bank.
15,50
159,00
3,40
Poath
15,50
58,00
3,40
unarmennir   voru    hinir   alvarlegustu   og
hugsuðu málið.
„Haldið þér kannske að eg sé að gera
aðjgamni mínu?" sagði Gonzagua. „Nei, mér
er hreinasta alvara og eg þori að veðja
nm, að við getum hæglega fengiðj þrjátíu
þúsund l'ranka fyrir hundakofann".
„Þrjátíu þúsund franka fyrir hunda-
kofann Ekki nema það þó!" sögðu hirð-
mennirnir og veltust um af hlátri.
En alt í einu tróð undarleg mannskepna
«ér fram á milli þeirra Navailles og Cha-
verny, sem hlóu einna hæst.
Það var kryplingur nokkur, úfinn og
ótútlegur á að líta.
„Eg býð þrjátíu þúsund fránka í hunda-
kofann", kallaði hann.
2. KAPÍTULI.
Ættarfundurinn.
Kryplingurinn leit ekki út fyrir að
vera neinn aulabárður, jafnvel þó hann
gerði þetta fáránalega boð. Augun voru
snör og gáfuleg og nefið hátt og bjúgt
©ins og arnarnef. Ennið hvelfdiat fagur-
lega undir ógreiddri hárkollunni og um
varir bans lék hæðnisbros.
Þó iar þetta reglulegur kroppinbakur.
Paul JFeval: Kroppinbakur.
-93 -
* Kryppan var mikil fyrirferðar og stóð
aftur úr miðj u bakinu. Hakan • nam við
brjóstið, fæturnjr voru allir skakkir og
skœldir en þó vart eins pervisalegir og títt
er um kryplinga.
Þessi einkennilegi kroppinbakur var
dökk-kiæddur og hinn snyrtilegasti. Hann
var með drifhvítar handstúkur og stýfðan
brjóstdúk úr músselíni. Öllum varð mjög
starsýnt á hann. en hann virtist ekki kunna
því neitt illa.
„Gott og vel, þú hinn Týspaki Esópus",
sagði Chaverny. „I?ú virðist vera bæði
djarfur og hygginn fjársýslumaður".
„Já, djarfur er eg að vísu", sagði Es-
ópus og hvesti augun á Chaverny, „en hitt
verður tíminn að sýna, hvehygginneg er".
Hann var skrækróma eins og unglingur.
— Þeír Cooordasse og Passepoil höfðu nú
séð og heyrt svo margt undarlegt, að þeir
voru ekki uppnæmir fyrir öllu, en samt
hvíslaði Cocordasse að féiaga sínum:
„Ætli við höfum ekki einhversstaðar
séð þennan kroppinbak áður?".
„Ekki svo eg muni".
„Mér finst endilega, að eg hafi horft í
þessi augu einhversstaðar annarsstaðar".
Q-onzagua   virtist   einnig   veita   þessum
manni sérstaka athygli.
„Hér verða menn að borga út í hönd,
kunningi", sagði hann.
- 94 -
„Það veit eg vel", svaraði Esópus og
var*hann nú ekki nefndur öðru nafni en
þessu, sém Chaverny hafði nefnt hann í
speugi.
Esópus tók veski npp úr vasa sínum
og rétti Peyrolles sextíu fimmhundruð franka
seðla. Stóðu allir agndofa af undrun rétt
eins og þeir hóldu að þctta væri einhver
, sjónhverfing, en seðlarnir reyndust góðir
ogfgildir.
„Mætti eg svo biðja yður um kvittun",
sagði kroppinbakur.
Peyrolles fékk honum kvittunina, en
Esópus braut hana saman saman og lagði
hana^'á veskið þar sem seðlarnir höfðu ver-
ið. Hann strauk veskið milh handanna og
mælti:
„Þetta voru regluiég kjörkaup. Verið
þér nú sælir, herrar góðir; eg vona að við
sjáumst aftur".
Hann kvaddi Cronzagua kurteislega og
þá. sem hjá honum stóðu, en allir viku
undan svo að honum yrði greitt um ut«
göngu. Raunar kýmdu þeir enn þá að
kryplingnum, en þó var ekki laust við, að
þeir fyndu til einhverra ónota og Gronza-
gua var orðinn furðu þegjandaiegur.
Peyrolles og þjónar hans fóru að stjaka
kaupendunum burtu, en þeim var helst í
huga að fara hvergi og bíða næsta dags.
Kunningjar  Gonzagua  störðu   ósjálfrátt á
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4