Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						ViSl
Víúr er eísta og besta
dagbiað landsins.
©inn, ef mikill fjöldi verkfærra
manna flýr land og kemur ekki
aftur? Ef ekki skyldi reynast
-óhætt að treysta því, að þeir
verði neyddir til þass að svelta
hér heima?
„Sannleikurinn er sá", að það
sem stjórnarblöðin telja „hégóma
©inan", það er ástandið, n e y ð-
,in, sem knýr menn til þess að
reyna að flýja land — en það
vona þau að mönnum takist ekki.
I?eim finst kaupstaðar„pakkið"
og „malarbúarnir" ekki of gott
til þess að fara á sveitina eða
svelta, ef enga vinnu er að fá.
Fyrsta  loft-vöruflutninga-
skipið yfir Atlantshaf.
Fyrir nokkru síðan fór loft-
skip frá París til Algier í Af-
xíku. Á leiðinni lenti það í
Aubagne, sem er skamt frá borg-
inni Marseilles. Skipið lagði svo
aftur af stað frá Aubagne, þó í
óhagstæðum vindi, en komst
Jieilu og höldnu til Algier i
Afriku eftir að eins 11 klukku-
stunda ferð.
011 vegalengdin, sem skipið
flaug, er 820 enskar mílur, n.l.
irí París til Algier, en 402 míl.
•frá Marseilles til Algiers.
Gjafir til Samverjans.
Peningar:	
Morgunblaðinu afhent S. B.	15 00 5 00
Frá B.	15 00
Jón Straumfjörð P.	10 00 10 00
Axel Kaaber	10 00
Svend K. Kaaber	10 00
B. K.	20 00
J. H. E.	50 00
N. N.	5 00
S. P.	10 00
H.	1 00
Prá þremur piltum Ingibjörg Kjartansdóttir í. a	59 07 5 00 10 00
G. K.	50 00
F. M.	5 00
Greitt fyrir mat og kaffi	3 50
Vör ur :
Mory & Co. (afhent í sumar)
1 tonn af kolum.
J. V.:
1 dunkur smjörliki
1. tunna kartöflur
1 sk. hveiti
23. kg. hangikjöt.
Verslun:
1 tunna epli.
Fiskisöluf élag:
50 kg. nýr fiskur.
Bestu þakkir!
Eeykjavik 9. febr. 1918.
Júl. Árnason
(gjaldkeri).
gegn Caillaux.
Símfregn heíir borist hingað
um það, að franski þingmaður-
inn og fyrv. ráðherra Caillaux
hafi verið kærður um landráð og
settur i fangelsi. Engar ábyggi-
legar fregnir hafa komið af því,
hyað hann hafi afbrotið, en þó
virðist sem honum sé aðallega
gefið að sök, að hann hafi unn-
ið að því að saminn yrði sér-
friður við Þjóðverja.
Franskur hershöfðingi, Dubail
að nafni, hafði skrifað svæsið
ádeilurit gegn Caillaux. Byggir
hann ákærur sínar meðal annars
á bréfum, sem C. hefxr skrifað
tveim mönnum sem hneptir hafa
verið i varðhald fyrir landráð;
en hjá þeim fundust brófin. Öðr-
um þeirra hafði C. skritað mjög
vinsamlegt bréf daginn áður en
hann var tekinn fastur. Ea efni
þessara brófa er þó algerlega
meinlaust að sögn.
Aðallega byggir Dubail kærur
sínar á framkomu C. í ítalíu og
segir að hann hafi ferðast þang-
að í því skyni að vekja þar sér-
friðarhreyfingu. Hann hafi þar
i mörgum samkvæmum og við
marga háttstandandi menn hald-
ið því fram, að Frakkar myndu
ekki geta haldið ófriðnum áfram
lengur en til vorsins 1917 (?). —
Þá á hann að hafa sagt að hann
sjálfur mundi taka við ráðu-
neytisformensku í Frakklandiog
undirskrifa   friðarsamninga.   Þá
yrðu ítalir að vera við því bún-
ir að semja sérfrið við Þjóðverja.
Og það mundi vekja undrun um
allan heim, hver kostakjör Þjóð-
verjar myndu bjóða Frökkum og
ítölum, því Balkanríkin og Rúss-
land ættu að borga herkostnað-
inn. Serbía ætti að hverfa úr
sögunni og Rúmenia lika. Hann
tæki sárt til Kúmeníu, en ekM
yrði við öllu séð og betra væri
að láta þá „borga brúsann" en
að gera það sjálfur.
Loks á Uaillaux að hafa sagt:
„Þegar friðarsamningarnir eru
undirskrifaðir, gerir Frakkland
sambandssáttmála við Þýskaland,
Ialíu og Spán á mótiBretumog
Rússum, sem eru hinir sönnu
óvinir vorir".
Caillaux þverneitaði þessum
ákærum í ræðu sem hann hólt í
franska þinginu 22. des. Hann
kvaðst aldrei hafa sagt, að hann
vildi fórna Serbíu og Búmeniu,
og um sambandið við Þjóðverja
sagði hann, að ailir sem þektu
sig, vissu hvílik fjarstæða það
væri, að saka hann um það að
virja koma á bandaiagi milli
Þjóðverja og Frakka.
Caillaux fór sjálfur fram á það,
að hann yrði sviftur þeirri vernd,
sem þinghelgin veitti honum,
svo að hægt yrði að hefja rann-
sókn á hendur honum, og var
það samþykt með öllum greidd-
um atkv. gegn 2.
269
vék sér því næst a^ Lagardere og mælti: „Þér
eruS riddari, eða svo farast yStir orS aS minsta
kosti, en framkoma ySar og háttalag er hverj-
-um riddara ósamboðið, enda megiS þér nú
sjálfum yöur um kenna, þótt óviroing fylgi.
Fáið mér sverð yðar!"
Lagardere þerSi svitann af enni ¦sér og um
leiS og hann leysti sverSslindann hrukku hon-
um tár af augum.
„Hamingjan   góða!'"   sagði   Chaverny   og
titraSi   af   geSshræringu.   ,Jeg   hefði   miklu
fremur kosiS, aS þeh- hefSu gengiS af honum
¦ dauSum." Hann sneri sér undan þegar La-
gardere rétti Bounivet. markgreifa sverö sitt.
„Þeir tímar eru HSnir, aö  SVerS þess var
sundur brotiS, er gekk á drengskaparheit sitt,"
mælti ríkisstjórinn, „en niSurlægmgin svíSur
hverjum hermanni sárast, og er honum hin
harSasta refsing. Framvegis hafiS þér engan
•rétt til aS bera sverS viS hliS."
„Eg verS aö hlita úrskurSi yöar konung-
legu tignar," sagSi Lagardere, „og skýt ekki
máli mínu undir annara dóm."
Hann hugsaSi sér aS lifa þaS sem eftir var
æfinnar i einveru viS hliS Áróru og fanst þaS
þess vert, aS nokkuS væri lagt í sölurnar.
Gekk hann svo fram aS dyrunum og setti alla
hljóSa, en ríkisstjórinn hvislaSi ofurlágt aS
frúnni: „Honum verSur veitt eftirför."
Þegar hann var kominn fram í miSjan sal-
Paul Feval: Kroppinbakur.
270
inn, mætti hann Gonzagua, sem haföi nú slitiS
tali s'mu viS Peyrolles.
„YSar konunglega tign!" mælti Gonzagua
og vék oriSum sínum aö ríkisstjóranum. „Eg
leyfi mér aS hefta för þessa manns.'*
Chaverny var óvenjulega æstur og leit helst
út fyrir, aS hann mundi svifa á Gonzagua.
„Hvers  vegna viljið  þér hefta  för þessa
manns?"  spuröi  ríkisstjórinn.
.    „Vegna þess, að hann hefir vilt yður sjónir.
og þaS er of vægt í sakir farið við morSingj-
ann, aS svifta hann sverSinu."
Nú gerSist ókyrS mikil i salnum og ríkis-
stjórinn reis á fætur.
„Þessi maSur er morSingi," kallaSi Gonza-
gua og lagSi nakiS sverð sitt á herSar La-
gardere.
Lagardere hló kuldahlátur og reyndi ekki að
hrifsa sverSið úr þendi Gonzagua, en bægSi
þvi frá sér og greip um hönd hans svo fast.
að" sverðið varð honum laust og féll niður.
Hann dró Gonzagua að borSinu og benti á
örið  á hendinni á honum og mælti:
„Þetta er mitt merki, og þekki eg það vel."
„Nú er úti um Gonzagua," sagSi Chaverny
hálfupphátt.
En Gonzagua tók þessu meS fádæma still-
ingu.
„Yðar konunglega tign!" sagði hann. „Eg
hefi nú í samfleytt átján ár beðið þessarar
271
stundar og nú skal Filippusar fóstbróSur okk-
ar hefnt verða, en þessu sári var eg særSur,
er eg barðist fyrir lífi hans."
Lagadere stóð sem steini lostmn, en i saln-
um varS kliður mikill og sögðu menn hver viS
annan: „Þarna er þá banamaður Nevers!"
Furstafrúin huldi andlit sitt í höndum sér
og leið i ómegin.
„Þrælmenni!" hrópaði Lagardere og var við
búið, að hann réðist á Gonzagua, en varð-
mennirnir slógu hring um hann. „VíkiS frá!"
kallaði hann meS þrumamii rödd. „Hverjum
sem dirfist aS snerta mig, er bani búinn!"
Hann vék sér að ríkisstjóranum og sagði enn
fremur: ..Eg hefi griSabréf, ySar konunglega
tign, gefið út af yður sjálfum."
AS svo mælti dró hann skjal upp úr vasa
sínum og fletti þvi sundur. „Full griS, hvaö.
sem í skerst," las hann meS hárri rödd. „Þetta
hefir ySar konunglega tign sjálfur skrifað og
undirskrifað."
„Þetta er ekki annaS en hrekkur," ^sagði
Gonzagua.
Lagardere reif griSabréfið í sundur meS,
mestu hægS og fleygði sneplunum á gólfíS.
„Þér haldiS mig annan en eg er, ySar kon-
unglega tign," sagöi hann. „Eg leysi ySur
hér meö frá loforði ySar og krefst þess að
eins aS mega haga mér eins og frjáls maður
í einn sólarhring og hafa óbundnar hendur.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4