Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VlSlLÍ
&ð herða. Og saga Finnlands
síðasta árið mun vekja undrun
og skelfingu heimsins yfir því
sem fram hefir farið í einu af
menningarlöndum heimsins.
Það sem hér fer á eftir er
skrifað af nákunnugum rnanni,-
eem segir frá því sem hann hefir
ajálfur séð.
Þegar stjórnarbýltingin hófst
i ítússlandi, voru 200 þúsund
rússneskir hermenn á víð og
dreíf um alt Finnland. Þessir
hermenn hafa alt af verið Finn-
um þyrnar í augum, en eftir að
stjórnarbyltingin hófst, heraginn
hvarf og herdeildirnar leystust
upp, urðu þeir hin versta land-
plága, og eru þeir valdir að öll-
xim þeim hörmungum, sem síð-
an hafa dunið yfir landið.
Óöldin hófst með því, að her-
mennirnir gerðu uppreist gegn
yfirmönnum sínum, eltu þá um
götur borganna og drápu þá,
stungu þá með byssusting-junurn
eða rotuðu með byssuskeftunum,
um hábjartan daginn. Engum
var hlíft. Aldraðir hershöfð-
ingjar voru drepnir í návist fjöl-
skyldu sinnar. Blóðið rann bók-
fltaílega í lækjum um göturnar.
Manndrápararnir gengu í hóp-
um um götur og torg og báru
lík binna myrtu á byssustingj-
unum sem sigurmerki. Hræjun-
um var síðan varpað í djúpa
kjallara — þar gátu skyldmenni
hinna myrtu síðan Jeitað að þeim
í blóðugri   kös af mannabúkum.
Þegar gengið hafði verið af
öllum liðsforingjum dauðum og
við sjálft lá, að morðingjarnir
xéðust hver á annan, mynduðu
þeir „hermanna- og verkamanna-
Regnkápur
nýkomnar í stóru úrvali
fyrir karlmenn, nnglinga og drengi.
NB. Mínar góðkunnu Ullar-Waterproofs-kápur hafa
reynst bestar og þolað best íslenska veðráttu. Jafngóðar
í frosti sem regni.
L. H. Miiller,  Ansturstræti 7.
ráð" að dæmi Rússa, og tók það
ráð í sínar bendur alla æðstu
stjórn Finnlands, herstjórn og
borgaralega stjórn. Maður, sem
unnið hafði i sykurverksmiðju,
en á sínum tíma verið dæmdur
í fangelsi, var gerður að forseta,
en nítján vetra gamall sjómaður
varð varaforseti.
Nú byrjaði ráðið að „stiórna".
Stjórnin settist að í keisarahöll-
inni, en hafðist ekki síður við á
veitingastöðum, sem það orð lá
á, að hefðu góðar víntegundir á
boðstólum. Skríllinn dansaði og
drakk nótt og dag. Laun her-
mannanna hrukku ekki fyrir út-
gjöldunum, en þeir veittu sér
launaviðbót, sem 25-faIdaði kaup-
ið. En það hrökk samt ekki til,
og þá byrjðu rán og innbrot,
sem síðan voru daglegir við-
burðir. Það bætti ekki ástand-
ið,    að    glæpamenn,   sem   slept
hafði  verið úr hegningarhúsum,
voru gerðir að lögregluþjónum.
Loks tóku hinir róttækustu
„jafnaðarmenn" Finna höndum
saman við þennan rússneska
hermannaskril, gerðu bandalag
við Maximalista í Rússlandi og
varð ávöxturinn af því hin £11-
ræmda „rauða hersveit", og óöld
sú, sem verið hafði í landinu,
var hreinn barnaleikur hjá því,
sem nú tók við. Markmiðið var
,að kæfa alla mótspyrnu og gera
öllum siðuðum mönnum ólíft í
landinu. Fyrst var-öllum búð-
um lokað; siðan öll samgöngu-
tæki stöðvuð; þá var öllum morð-
ingjum og ræningjum hleypt út
úr hegningarhúsunum. Nú var
ekki verið að drepa herforingja
í. hefndarskyni, það var ráðist
á hvern sem var; nú vor^u menn
drepnir til írjár eða bara morð-
ingjunum til dægra3tyttingar og
Vísir er elsta og besta
dagbiad landsins.
mönnum var misþyrmt, -<alt án
þess nokkur skifti sér af þvi.
Rauða hersveitin fór í ránsferðir
um borgirnar og út á landsbygð-
ina og tók fjármuni manna og
matvælaforða með valdi. GHæpa-
mennirnir réðu lögum og lofum.
í landinu, og hin voðalegasta
hungursneyð, sem sögur fara af
á eíðari öldum, svarf að alþýð-
unni.
Allir hinir betri menn höfðu
verið sem lamaðir af þessum
ófögnuði, en loks risu þeir upp,
tóku höndum saman og mynd-
uðu hina „hvítu hersveit", sem
síðustu mánuðina hefir átt í
höggi við þá rauðu. En enn er
ekki óoldinni lokið, þó að svo
virtist um það leyti, sem lýst
var yfir sjálfstæði Finnlands og
leitað viðurkenningar annara
ríkja. Síðustu símfregnir segja,
að „rauða hersveitin" hafi enn
yfirhöndina í Helsingfors. Og
svo er sagt í síðustu erlendu blöð-
um, sem hingað hafa borist, að
á dánarskýrslum sé algengasta
dauðameinið talið  — sultur.
Eriesd mjmt.			
	Sh. %	Bsnk.	Pótth
Sieú.pá. Frc. Daií.	15,55 58,00 329	15,70 59,00 3,50	16,20 60,0& 'ð.m
272
Þarf eg hvorki annaS né meira til þess aS
svifta grímurtni af þessum níöingi svo aS rétt-
vísinni veröi fullnægt. Legg eg þar vií5 dreng-
skap minn, þó aS hann sé máske ekki mikils
viröí í yðar augum, aS skila furstafrúnni dótt-
ur sinni og hefna Nevers, en aö öörum kosti
geng eg yöur á vald, reiöubúinn að þola dóm
minn." Hann brá hendinni upp og kallaöi:
„Víkið úr vegi fyrir mér, því aS eg ætla mér
að nota rétt minn."
„VíkiS úr vegi!" skipaöi ríkisstjórinn, „en
í sama mund á morgun veroiiS þér leiddur fyrir
dómara yöar og veit hamingjan, aö þá skal
réttvísinni verfía framgengt."
Lagardere gekk nú aleinn og vopnlaus ofan
stigann. Þar urSu fyrir honum vinir Gonzagua
og hann sjálfur fremstur þeirra.
„Hægan, hægan, herra Lagardere!" sagöi
Gonzagua. „ViS þurfum aö hafa tal af your.
Allar dyr eru læstar og heyrir enginn hvaS
okkur fer á milli nema þessir górikunningjar
mínir. Er yöur því óhætt aö segja þaö, sem
yöur býr í brjósti."
Hann hló hæSnishlátur um leiS og hann
mælti þetta, en Lagardere nam staSar og hélt
aS sér höndum.
^íkisstjórinn leyfir ySur útgöngu," mælti
nzagua enn fremur, „en eg banna ySur
"hana. Eg var vinur Nevers engu síður en rikis-
stjórinn og ber mér jafnmikil skylda og hon-
Paul Feval: Kroppínbakur.
273
um aS hefna dauSa hans. Ekki skuluS þér
heldur kalla mig niSing og þrælmenni, herra
Lagardere, því aö yöur er þaS enginn ávinn-
ingur. En nú skal eg segja ySur nokkuS.
Þér hélduö, aS þér væruS aS blekkja ríkis-
stjórann, þegar þér sögbuS honum, aS Áróra
væri ekki á ySar valdi--------"
Hinrik brá sýnilega viS þessi orS, en Gon-
zagua var hinn hreyknasti. „Þér hafiS aS eins
ofurlítio hallaS réttu máli," sagSi hann. „HefS-
uS þér bara sagt, aS hún væri ekki fram-
a r á ySar valdi------------"
„Ef eg héldi-------" tók Lagardere til máls
og reiddi hnefann. „En þetta er helber lygi
— eg ætti aS þekkja þig!"
„HefSuS þér hagaS orSum ySar svona eins
og eg sagSi, þá heföuS þér sagt satt," sagSi
Gonzagua ofurrólega.
Lagardere ætlaSi þegar aS ráSast á hann, en
Gonzagua otaSi aS honum sverSsoddinum og
hélt honum þannig frá sér. „Já, viS höfum
unniS glæsilegan sigur," sagSi hann, „og Ár-
óra er nú gengin okkur í greipar."
„Hún Áróra!" hrópaSi Lagardere skjálfandi
af reiSi.
„Já, hún Áróra og ýmisleg skjöl þar aS
auki."
Hann  datt  kylliflatur,  þvi  aS   Lagardere .
henti sig yfir hann og þaut eins og elding
ofan í garSinn. Gonzagua stóS hlæjandi upp.
274  .
„Alt er harölæst og lokaS," sagSi Pey-
rolles.
„HvaS eru margir niSri i garSinum?"
„Fimm," svaraSi Peyrolles.
„ÞaS er nægilegt, því aS hann er vopnlaus."
Gengu þeir síSan báSir saman til aS sjá
hvaS gerSist, en hinir stóSu í forsalnum og
var þeim all-órótt.
„Mér finst þetta dragast æSi lengi," sagoi
Gonzagua.
„YSur leiSist auSvitaS biSin, en þeir era
þarna bak viS tjaldiS."
í garSinum var kolsvarta myrkur og heyrS-
ist aS eins vindurinn gnauSa í tjaldinu.
„Hvar náSuS þér í ungfrúna?" spurSi Gon-
zagua og réSi sér ekki fyrir óþolinmæSi.
„í Chantre-götunni, rétt fyrir utan húsdyrn-
ar."
„HafSi hún örugga fylgd?"
„ÞaS voru tveir vopnaSir menn með henni,
og voru þeir aS vísu vaskleika menn, en þó
lögSu þeir báSir á flótta, þegar viS sögöum
þeim, aS Lagardere væri fallinn."
„SáuS þér frarnan i þá?"
„Nei, þeir höfSu báSir grímu fyrir andliti."
„En hvar voru skjölin?"
Peyrolles gat ekki svaraS þessari spurn-
ingu, þvi aS í sömu svifunum heyrSist dauSa-
vein einhvers bak viS tjaldiS í nánd viS dyxa-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4