Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						Jjf'
SUSÍR
Oanirogsjftlfstæðis-
kröfur vorar.
Margt hefir verið ritað og rætt
•®m sjálfstæðiskröfur vorar í Dan-
mörku að undanförnu, og ekki
sð ástæðulausu eins og nú er
ástatt.    Margt er það á misskiln-
ingi bygt, sem sag* er í þöim
skrifum og margt á lítilli velvild
til íslendinga. Þó er enginn
vafi á því, að málsmetandi menn
aneðal Dana lita nú yfirleitt með
meiri sanngirni á kröfur vorar
©n áður. Stafar það vafalaust
»ð nokkru leytí af því, að Danir
óttast skilnaðarhug íslendinga
<og uggir þá að fánamálið muni
að lokum leíða til sambands-
slita.
Eins og kunnugt er, þá urðu
þau úrslit fánamálsins íríkisráði
í haust, að konungur synjaði oss
nm. sérstakan siglingafána að svo
stöddu og lét svo um mælt, að
faann vildi láta fánamálið bíða
pess, að teknir yrðu upp samn-
íngar um alt sambanrJsmálið.
T?að mál er nú svo vaxið, að
Danir vita vel hverjar kröfur
vér gerum. Um sambandsmálið
verður ekki samið af IslenrJmga
iiálfu á öðrum grundvelli, en að
fullveldi íslands verði ótvírætt
viðurkent óg að sambandinu megi
olíta að fulla, þegar þess verður
trafist og allur þorri þjóðarinn-
«r samþykkir það við þjóðar-at-
kvæöagreiðslu.
Ef Danir vilja semja á þeim
grundvelli, þá getur væntanlega
©kki  komið   til   mála   að   neita
Sunnudaginn  þann 14. þ. m. kl. 1 til 9 e. m. verður til sýn-
is í Bárunni  g u f u s k i p, 2 álna langt, með gufuvél og gufuspili
og öllu tilheyrandi, sem íslendingur hefir smíðað tilsagnarlaust.
Aðgangur 50 aurar.                   Selt við innganginn.
V.  Br.   Mýrdal.
fæst leigt nm lengri eða skeminri tíma
hafna á milli innanlands.
Fermir nm 110 tons þnngavörn.
Nánar hjá
O-  IBo3cxjeti3Ci.±n.ss3rxi.i-
Hús Nathan & Olsen.
Amor
fægipúlver fæst í
Matarversl. á Grettisg. 1
2?að má gera ráð fyrir því, að
það mundi mæta megnri mót-
spyrnu hér á landi, að senda nú.
á ný nefnd manna til Danmerk-
ur, til að semja um sambands-
málið. En of Danir vilja senda
menn hingað, þá kemur væntan-
lega ekki til mála, að þingið
neiti þeim um viðtal, nema það
vilji þá slíta öllu sambandi við
Danmörku nú þegar. Ef sam-
bandið á að haldast, lengur eða
skemur, þá er æskilegast að um
það verði gerður samningur, sem
báðir una. En ef ómögulegt er
að komast að slíkum samning-
um, þá væri eðlilegast að þjóðar-
atkvæðagreiðsla færi fram hér á
landi um það, hvort samband-
inu skuli slitið.
ávalt fyrirliggjandi.   —   Sími 214.
Hið íslenska sieinolíufilutaféfag.
þeim um viðtal. En margt
bendir til þess, að Danir séu nú
fásir til þess að taka upp slíka
samninga. T. d. biitist í vor
ritstjórnargrein í stjórnarblað-
inu „Politiken," þar sem tal-
að er um slíka samninga, og
nauðsyn talin á því að skipa
nefnd til að ræða málið á ný og
megi þá einu gilda, hvort Danir
sendi menn hingað eða Alþingi
sendi menn til Danmerkur. Og
í ýmsum blaðagreinum, sem birst
hafa í dönskum blöðum, kemur
það fram, að Danir eru því alls
ekki fráhverfir, að sambandinu
verði þannig fyrii komið, að þvi
megi „segja upp", eins og ráð-
gert var í sambandslagafrum-
varpi Alþingis frá 1909.
Svanurinn
kominn á flot aítnr.
Björgunarskipið Geir hefir nú.
náð Breiðafjarðarbátnum Svan á
flot afíur, og lá með hann. sér
við hlið við Hellissand í nótt.
27
«kki neitt — þé veröiö aS sverja þaö! Eg
grátbæni y'öur um þaS," veinaöi hún og fórn-
aði höndum. „Eg á líf mitt algerlega undir
yöur, og eg er lika viss um, ao þér bregðist
mér ekki."
Þetta kom alt saman harla flatt upp á mig,
en eg fullvissa'Si hana um, aö eg skyldi standa
viS orö mín og kvaSst mundu koma til henn-
ar aftur innan lítíllar stundar.
LagSi eg svo enn á staS út í kafdimma þok-
una og öslaSi yfir strætiS aS hinu skugga-
lega og dimma húsi þar andspænis. 1 þessu
húsi beiö mín einn leyndardómurinn enn, og
þaS sem eg sá þar, fylti mig undrun og skelf-
ingu.                             ,                        '    ,
ÞaS voru engar ýkjur, aS þar höfSu gerst
undarlegir atburðir og það, sem mér bar þar
fyrir augu, var þó aS eins byrjunin eSa inn-
gangurinn aS ýmsum fleiri kynjaviSburSum.
III. KAPÍTULI.
»Margt býr í þokunni."
Þegar eg gekk inn í húsiö, kom sami hái
¦og granni maSurinn, sem hafSi vitjaS m'm,
á móti mér í forstofunni. ViS hliS hans stóS
lögregluþjónn í einkenniskápu og ávarpaSi
hánn mig um leið og' eg skrapp ínn úr þok-
unni á strætinu á þessa leiö:
'.William le Queux: LeynifélagiS.
28
„ViljiS þér gera svo vel aS ganga upp á
loftiS, herra læknir. Lögreglustjórinn er þar
uppi."
Granni maSurinn, sem eg fékk aö vita
seinna að var nágranni minn, fylgdi mér upp
dúklagSan stiga og komum viS svo inn i viS-
hafnarstofuna, er var stórt herbergi og bjart,
meS vængjahuröum, og stóSu þær nú opnai
upp á gátt.
Þar voru nokkrir menn inni og meSal þeirra
lögreglustjórinn og roskinn kvenmaSur í upp-
litaSri kápu meS gamlan hatt á höfSi og leit
út fyrir aS vera vinnustúlka.
Allir þessir menn ruku upp til handa og
fóta þegar granni maSurinn sagSi til mín, en
lögregiustjórinn gekk til móts viö mig og
mælti:
„ViljiS þér gera svo vel aS koma hérna inn
í næsta herbergi, herra læknir. Hann er þar
inni."
Eg hlýddi því og kom þá inn í skrautlegt
herbergi hvítmálaS, meS ljósgulum glitofnum
veggtjöldum og þar sá eg, liggjandi á grúfu
á gólfdúknum, andlitsbjartan, ungan mann,
á að gitska hálfþrítugan, snoðkliptan, meS
lítiS skegg hrokkiS."
Hann lá þarna á bláum gólfdúknum á grúfu
eSa öllu heldur á annari hliSinni, meö stirSn-
aSar hendurnar lagSar aS brjóstinu, augun
grá og galoþin og andlitið öskugrátt eSa meö
þessum sérstaka fölva, sem bregSur á ásjónu
mannsins. Hann var í dökkleitum fötum,.
prýöilega gerSum, og stór og breiS kraga-
horn á yfirfrakkanum, i hvítri skyrtu og háls-r
línið af nýjustu gerö.
Eg þurfti ekki annaö en aö líta á hamsi
til þess aö geta sagt hvaS komiS hafSi fyrir-
Vinstra megin á hálsinum, rétt fyrir neSan
eyraS, var líti'S sár, sem blætt hafSi úr og
flekkaS bæSi skyrtuna og hálslíniS.
Eg laut niSur aS honum og skotJaöi hanra
í skyndi. Ekki leyndist neitt lif meS honum
og var hann liSinn fyrir æði-Iöngu, því a®
líkiS var þegar fariS aS  stirSna.
,Já, það vitum viS náttúrlega," sagSi lög-
reglustjórinn þegar eg gat þess aS maSurinn
væri dáinn, „en okkur vantaði bara iækni til
aS skoöa hann. Eg sendi eftir lögreglulækn-
inum okkai", en hann var ekki  heima."'
„Já, en hvernig stendur á þessu?" sagði
eg um leiS og eg rétti mig upp og leit yfir
hóp hann af forvitnum mönnum, sem ein-
hvern veginn höfSu komist inn til okkar.
„ÞaS vitum viS nú ekki enn sem komiS er,
en eg á. von á nokkrum leynilögregluþjónam
frá leynilögreglustöSinni á hverri stundu. Má
vera, aS þeim takist aS ráða fram úr þessu.
Hér er ekki um neitt sjálfsmorS aS ræSa,
eða haldiö þér þao?"
„Nei, alls ekki," svaraSi eg óhikaS og Iaut
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4