Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						ViSiR
G. auðvitað að nefna. Hafi það
verið fyrir 1906, eða áður en
lagmarkslaun áttu sér stað, þá
„kemur það þessu máli ekki
lifandi vitund við".
Hvort þilskipaútgerð er mikil
eða lítil, verður að dæma eftir
fjölda þeirra manna, sem atvinnu
hafa á . skipunum. Eg þekki
engan mælikvarða réttari. Til
þess að taka af öll tvímæli set
eg hér skrá yfir tölu þilskipa,
sem gengu á þorskveiðar frá
Reykjavík 1906—1916 og tölu
akipverja   á þeim.
skip    skipv.
1906  41       740
1907  35       605
1908  32       606
1909  33       639
1910  32       701
1911  30       686  .
1912  25       534
1913  21       526
1914  14       353
1915  14       362
1916  17       370
Af þessu sóst að útgerðin hefir
verið minst 1914, en þó ekki
aema liðlega helmingi minni
¦en 1906 þegar hún var allra
anest. Og þessa lágu tölu fæ eg
aðeins með því, að telja ekki
vólskipin sem haí'a sama hint-
verk og seglskip. Þetta „eitt
skeiðu sem GL talar um ætti þá
«,ð vera 1917. En það mun sann-
ast á sínum tíma að svo er ekki
heldur.
Eg tek það fram enn, að verka-
anannafélögin undanskilja ónytj-
nnga frá lágmarkslaunaákvæðinu.
T. d. mundi verkamaður í „Dags-
íferún",    sem    væri    álíka   verki
farinn og GL er i þessum rit-
smíðum sínum vafalaust fá full-
komna undanþágu.
Georg.
Fiskverkun
i Ameríkn.
í skýrslu um ferð sína til
Ameríku segir Matthías Ólafsson
erindreki Fiskifélagsins, að mjög
lítið sé selt í Bandaríkjunum af
fiski, verkuðum á sama hátt og
hér gerist. Sá fiskur só þar til,
en sé allur sendur til Cuba og
allur mjög illa verkaður, svo að
hann myndi ekki komast í 3.
flokk hér. Aðalfiskverkunar-
aðferðinni í Bandaríkiunum lýsir
hann þannig:
Sé fiskurinn veiddur á báta,
sem koma að landi daglega, er
hann keyptur með höfði og hala
og flattur á saraa hátt og vér
gerum og sömuleiðis saltaður á
sama hátt. Eigi blóðga fiski-
menn fiskinn þegar hann kemur
iír sjónum, og er það eigi af þvi
að slíkt þyki betra, heldur er
þetta gömul venja, sem ekki hef-
ir tekist að afnema. Þó viður-
kendu menn að slíkt spilti útliti
fisksins. Þegar fiskurinn heíir
legið í salti um eða yfir 14 daga,
er hann pækilsaltaður, og þegar
hann hefir legið nokkra daga í
saltpækli er hann tekinn upp og
einhvermálamyndarþvottur hafð-
ur á honum. Hefði mér ekki
verið sagt að hann væri þveginn,
þá   hefði eg af útliti hans álitið
að hann hefði alls ekki verið þveg-
inn.    Síðan er fiskurinn þurkað-
ur í einn dag, eða sem því svar-
ar.   Þá er hann fleginn og dálk-
urinn  rifinn  úr  og  uggar allir
teknir  burtu.    Þetta  gera karl-
menn,   en   svo  taka stúlkurnar
við   og  reita  smábeinin ur með
dálítið    einkennilegum   töngum.
Voru stulkurnar ærið handhrað-
ar  að  þessu  verki.   Nú byrjar
innpökkunin   á  fiskinum   og  or
hún afar margbreytileg, eftir því
hvaða tegúnd (Brand) að fiskur-
inn   á   að   verða.    Sú allra ein-
faldasta er það, að þegar búið er
að flá fiskinn og taka burtu dálk
og ugga, þá er skorin burtu þrí-
hyrna úr kviðnum þar sem hann
kemur saman við hnakkann.   Er
það   stykki,  eins og menn vita,
mjög smábeinótt.    Að því búnu
er  fískinum   „rúllað"   saman og
hann fergður í kössum, sem inni-
halda frá 20—50 lbs.   Kasinn er
fóðraður að   innan  með   smjör-
pappír, og er svo ávalt, hverjar
sem  umbúðirnar  eru, að smjör-
pappír   er   ávalt   næst fiskinum.
Kassar þessir eru að eins brenni-
merktir   með  firmanafni og teg-
undarheiti   (Brand).    LÝfca  þeir
eigi  ósvipað   út   og   smjörlíkis-
kassar.
/ Bitar þeir, sem skornir eru úr
þunnildunum, svo sem að fram-
an segir, eru ásamt smábitum af
fiski,   sem ávalt  verða talsverðir
við   fláttinn og þegar dálkurinn
er rifinn burtu, látnir i mölunar-
vélina   og  koma  úr   henni sem
fiskmjöl.    Eru  þá   beinin   orðin
möluð með fiskinum og sér þeirra
engan stað.    Þetta mjöl er látið
i litla pakka úr stinnum pappa
og er ákveðin vikt í hverjum
pakka, c. 225 gr. Síðan eru
limdar „etikettur" á þessa pakka
og þá eru þeir tilbúnir til sölu.
JÞetta fiskmjöl er haft í fiskisnúða
og ýmsan þann mat, sem vér
höfum „fiskifars" i. Mun inni-
hald hvers pakka nægja til fisk-
réttar handa 4—5 mönnum og
er fljótt til þess að taka, og þyk-
ir slíkt mikill kostur.
Þess skal getið í eitt skifti
fyrir öll, að yfir flestar fiskiteg-
undirnar (Brands) er sáð hvítu
dufti, sem er mestmegnis borð-
salt, er það meðal annars gert
til þess að fiskurinn verði hvít-
ari að útliti, en einnig til þeas
að verja hann skemdum. Kváðu
þeir þetta lítinn kostnaðarauka.
Hinn fiskurinn, sem öíl smábein-
in eru reitt úr er pakkaður í
smákassa á stærð við griffla-
stokka með renniloki eins og
þeir. Á þessa stokka eru límdir
miðar með firmanafni og teg-
undarheiti. Þá er enn sú að-
ferð að pakka fiskinn í pakka
(böggla) með misjafnri vigt,
naumast yfir 2 lbs, einna tiðast
1 lb. Er þá bundið með bóm-
ullargarni um báða enda pakk-
ans, þá kemur smiörpappírinir
og svo yst skrautlegir miðar með
firmanafni og tegundarheiti. Líta.
þessir pakkar mjög likt út og
sjókólaðipakkar, sem eru í fall-
egum umbúðum, enda er þetta
dýrasi og vandaðasti fiskurinn.
Þessir pakkar og sömuleiðis smá-
kassarnir eru svo láfnir 1 stóra
kassa, og þá er fiskurinn tilbá-
inn til að sendast með lestunum
3Q
miSur til aö taka upp langan pappírshníf úr
fílaheini, sem lá þar rétt hjá.
En lögreglustjórinn varnaSi mér þess og
mælti:
„Eg biS ySur aS snerta hér ekki á nokkr-
tim hlut, herra læknir. ÞaS geta veriS á þeim
fingraför, sem lögregluþjónarnir vilja rann-
saka."
„Nú-já! Eg athugaSi þaS nú ekki," sagSi
•eg. „En þaS er enginn efi á því, aS hér er
;um morS aS ræSa."
„Undarlegast af öllu er þó þaS, aS enginn
-her nokkur kensl á manninn," sagSi lögreglu-
•stjórinn. Vék hann sér því næst aS gömlu
^konunni og sagði viS hana:
„ESa er þaS ekki áreiSanlegt? HafiS þér
nokkurn tíma séS  hann áSur?"
„Nei,  aldrei  nokkurn  tíma  þaS   eg  veit,"
svaraSi hún. „Frú Kynston, húsmóSir mín, er
;nú stödd á Indlandi og húsiö hefir veriö lok-
aS nú í fulla þrjá mánúSi eöa lengur. Hún
fór burtu fyrstu vikuna í  september."
„Og baS ygur fyrir húsiS — eða hvaö?"
spuröí lögreglustjórinn.
„Hún baS mig ekki aö vera í því. ÞaS var
'lagt svo fyrir mig, aS eg skyldi koma hingaö
einu sinni á viku.og þrifa til í'húsinu og viöra
þaS, en nú hefir veörig veriö svo slæmt sein-
ustu þrjár vikurnar, a?5 eg hefi ekki kært mig
William le Queux: Leynifélagið.
3iA
m
um aS koma! Eg á nefnilega heima í Notting,
skal eg segja ySur."
„Og hvaS gerSist þá núna í kvöld?" spurði
eg áfergjulega.
„Já, þaS var nú svona, herra góöur," svaram
gamla konan nötrandi af hræSslu og geðs-
hræringu, „aS eg var eldakona hérna áður
en frú Kynston fór og hélt til hérna í húsinu.
Eg varS ósátt vitS manninn minn og réSi mig
þess vegna aftur í vinnumensku, en rétt áöur
en frúin fór, lagamst þetta á milli okkar hjón-
anna, svo aíS viö erum nú flutt saman aftur.
En seinni partinn í dag ætlam eg aS sníSa
mér dagtreyju og mundi þá eftir, at5 eg átti
efni í hana geymt í kistunni minni hérna, og
skrapp því hingaö til að sækja það, en þér
getiS nærri hvaS mér brá viS, þegar eg sá.
aS kveikt var á ráfljósunum bæSi í forstof-
unni og borSstofunni. Mér datt auðvitaS í
hug, aS frú Kynstori væri komin heim aftur,
en þótti þó kynlegt, aS hún skyldi ekki hafa
gert mér aSvart, til þess aS eg gæti ræst
húsiS áSur. OpnaSi eg svo útidyrnar meS
lyklinum, sem eg geymi og gekk inn í borS-
stofuna og sá þá undir eins^ aS þetta var eitt-
hvaS bogiö. Hljóp eg svo ofan á Hástræti,
náSi þar 5 lögregluþjón og sagSi honum frá
öllu saman. Eg hélt, aS hér væri um inn-
brotsþjófa aS ræSa og kallaSi hástöfum:
Þjófar,  þjófar!   en  þa  þusti  undir eins   aS
32
múgur og margmenni og fóru nokkrir þeirra
inn i húsiS meS mér, til aS leita og fundum
viS þá þennan vesalings unga mann. Meira
veit eg svo ekki."
„UrSuS þiS ekki vör viS neinn annan?"
spurSi lögreglustjórinn.
„Nei, ekki nokkurn lif andi mann, og þennan
unga mann hefi eg aldrei nokkurn tíma sé5
áSur."
„Þetta er mjög undarlegt,"' sagSi eg, og
datt í hug, hvort aS hér væri ekki ráSningin
á gátu þeirri, sem eg hafm fengiS til við-
fangs áSur um kvöldiS. Virtist þaS óneitan-
lega benda til þess, aS Xenía hafSi beSiS mig
svo innilega aS láta ekkert af því berast út,
sem eg hafSi orSiS var viS.
„ViS höfum þegar skoSaS útidyrnar," sagöí
lögreglustjórinn, „og þær hafa ekki verfó
brotnar upp. Hverjir svo sem þessir óboSnu
gestir kunna aS hafa veriS, þá hafa þeir sjálfir
haft lykil aS húsinu."
„En vegna hvers? HvaSa erindi hafa þeir
getaS átt hingatS?" spurSi eg.
„Ja, þaS getum viS nú ekki sagt ySur a5
svo kommi, herra læknir," svaraSi hann og
horfSi á líkiö.
Eg laut niSur aS því aftur og skoSaSi þa^
nánar.
Þetta var auSsjáanlega heldri maSur, og
eftir höndunum aS dæma, hvítum og smágerð-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4