Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						3<>tJI
Saltpétur
fæst hjá
Sören Kampmann.
Röskan seMisvein
vantar nú þegar.    A. v. á.
H XJ S
litið eða stórt, óskast keypt: stendur á sama hvar í bænum, en
minst 1 íbúð verður að vera laus í því nú þegar. Há útborgun
ef óskast. Tilboð með upplýsingum merkt „Hús" sendist afgreiðslu
Visis fyrir næstkomandi föstudag kl. 12.
O-rand Ham og Lancon og eru
komnir yfir Aisne fyrir norðan
Mont-Cheutain; 600 fangar haf a
verið teknir, failbyssur og hrið-
skotabyssur.
Símasambacdí slitið milli
Búlgariu og miðveldanna.
París 8. okt.
Frá Amsterdam er símað, að
sagt sé frá þvi í Berliner Tage-
blatt, að framvegis muni ekki
verða hægt að senda símskeyti
frá Þýskalandi til Búlgaríu.
Búlgarar eiahuga.
Halda þeir að friður
sé í nánd?
Mörg merkileg tíðindi hafa
borist af ófriðnum síðustu dag-
ana, og þar á meðal má telja
samþykt þingsins í Búlgaríu á
vopnahléssamningunum ofarlega
á blaði.
Það er augijóst, að Þjóðverjar
hafa- engu tauti getað komið við
BáJgara. Undir handarjaðrinum
á þýeku hersveitunum hefir þing-
ið eamþykt gerðir stjórnarinnar,
og   það í  einu   hljóði, og engin
sundrung orðið í landinu út af
þvi. Ferdinand kohungur hefir
staðið svo að segja einn uppi, og
því séð það ráð vænlegast að
afsala sér konungstign í Búlgariu
og halda þaðan í burtu. Malinow
hefir haft sitt mál fram og stjórn-
in er enn í hans höndum. Bráða-
birgðastjórnin, sem sagt var frá
í þýsku fregnunum á dögunum,
að komið hefði verið á laggiru-
ar i Sofía, virðist fallin úr sög-
unni þegjandi og hljóðalaust. Og
búlgafski berinn leggur allur nið-
ur vopnin þrátt fyrir yfirlýsing-
ar fyrv. og núv. yfirhershöfðingja,
sem sagt var frá í loftskeytunum
frá Berlín, og þýzku hersveitim-
ar, sem með honum voru, halda
á burtu.
„Þreytan ein" virðist varla geta
„réttlætt" þetta. Eitthvað hefir
gerst bak við tjöldin, sem ekki
er birt almenningi. Sennilegt
er að Búlgarar hafi fengið ádratt
eða geri sér vonir um sæmilegri
friðarkosti hjá bandamönnum með
þessu móti en ella.
Bandamenn fá umráð y6r öll-
um samgöngutækium Búlgara og
öllum stöðvum í landinu, sém
hernaðarþýðingu hafa. Þjóðverj-
ar og Austurríkismenn virðast
ætla að sætta sig við það, eða
treysta sér ekki til að hindra
það. En hvað sem úr verður,
þá batnar aðstaða bandamanna
á Balkan mjög við þetta og munu
Búlgarar þá þykjast góðs mak-
legir fyrir.
Búlgurum hefir vafalaust verið
kunnugt um það, að miðveldin
ætluðu að hefja nýjar friðarum-
leitanir   og  skjóta  máli sínu til
Wilsons; þeir hafa vafalaust átt a&
vera með í þeitn umleitunum eins
og Tyrkir. En þeim hefir senni-
lega þótt ráðlegra að slíta félags-
skapnum, heldur en að standa og
falla með Tyrkjum. Góðra frið-
arkosta geta þeir ekki vænsthjá
bandamönnum, nema þá á kost-
nað Tyrkja, og verða þeir því að
hafá eitthvað til síns ágaatis um-
fram þá.
Það var á dögunum haft eftir
þýska blaðinu Frankfurter Zeit-
ung í frönskum loftskeytum, að
öll varnarlína Þjóðverja að vest-
an riðaði fyrir áhlaupum banda-
manna. Hvað sem satt er í þvf,
þá er ekki ósennilegt að Búlgur-
um virðist svo vera og óvíst hve
lengi hún haldi, og þess vegna
komið sér saman um að slíta
bandalaginu við miðveldin, því
að „hver er sjálfum sérnæstura.
Hóseigandi
svarar nmkvörtnn siulkann-
ar sem var á gangi með
manni sem hun þekti á Ný-
lendugötu, þannig
Bæjarlífið er nú orðið svo, aö
bæði eg, og . svo munu fieiri,
mun gera mitt itrasta til að forð-
ast að leigja þeim stúlkum, sem
eru á götunum með mönnum
sem þær þekkja og hafa þar
sínar samkomur með piltum.
Húsin sjálf líða við það og öðr-
um leigendum vil eg ekki bjóða
féiagsskapinn sem kunninigsskap-
ur Blíkur  á endanum hefir i för
með sér.
Húseigandi.
135
136
137
um, að haiin væri vitskertur — og livað
var hægt við því að gera? Hann rakst á
marga æskuvini sína á leiðinni upp að
torginu f'yrir framan ráðhúsið. Og þarna
"var maddama Knúbbe enn þá, orðin göm-
nl og akfeit! Hún hafði ekki lagt minstu
vitund af þessi seinustu tólf ár og sami
var munnurinn á henni. Skyldi hún nú
kannasl við hann? Hann gekk til hennar
til að forvitnast um það.
„Góðan daginn, maddama Knúbbe!"
sagði hann glaðlega.
„Góðan daginn aftur!" svaraði hún og
studdi höndunum á silspikaðar mjaðm-
irnar. „J>ér komið langt að, býst eg við."
„Alla leið frá Kina!"
„Jaseisei! pcr eruð náttúrlega háseti og
þeir eru vanir að flækjast um allar jarðir.
Og Kína — nú, hvernig er það — vaxa
ekki appelsinurnar þar?"
„Nei, hvaða vitleysa, maddama Knúbbe!
Appelsínurnar flytjast frá Messina. En í
Kina eru mandarínar, ekki ósvipaðir app-
elsinum á litinn, og þegar fer að slá í þá,
eru þeir gerðir að ráðherrum!"
„Nei — er það nú satt!" sagði hún hálf-
4-!'ins. „Altaf heyrir maður eitthvað nýtt!
En meðal anara orða — hvaðan þekkið
þér mig? Eg kannast ekki við yður."
„Jæja — það var ágætt," sagði Pétur og
keypti fáeinar perur af henni.
Hann stakk ])erunum á sig, labbaði inn
í Feldstræti og nam staðar fyrir utan nr.
25, þar sem hann hafði átt heima i sex
ár. Og þama var héragreyið enn þá á litlá
grasblettinvim í garðinum, en á hliðhm var
spegilfagur látúnsskjöldur og á hann graf-
ið nafn og staða frænda hans.
„Amtmaður!" sá Pétur að stóð á skild-
inum. „Ekki nema það þó! Við sækjum
okkur, frændi gamli!"
Hann hringdi bjöllunni og heyrðist þá
seint og þungt fótatak inni fyrir, sem
nálgaðist hliðið. Öryggiskeðjan var sett
á sinn stað, lyklinum snúið i skránni og
hliðið opnað í hálfa gátt, en út um þá gátt
sást á mjótt og hvast nef, ljósgrá og læ-
vísleg augu og samanherptar varir.
„Hér er engum beiningamönnum hleypt
inn," var sagt í háum og skerandi mál-
rómf— „eða eruð þér ekki læs?"
pað var líka orð og að sönnu, að lvjá lá-
túnsskildinum var postulínsplata ogletrað
á hana: „Meðlimur félagsins til útrýming-
ar beiningamönnum."
„Mig langar til að tala við amtmann-
inn," sagði Pétur Voss.
„Jú — maður kannast nú við það," var
svarað af mikilli bræði. „J>að er svo seln
vaninn — en amtmaðurinn er nú ekki
heima."
Og með það skelti hún hliðinu aftur.
„Hvar skyldi hann hafa náð i þennan
déskotans vai'g?" sagði Pétur við sjálfan
sig og labbaði burt. Gekk hann um næstu
hliðargötu, því að frændi hans var altaf
vanur að koma þá leiðina frá ráðhúsinu.
pað stóð Iíka heima, því að þar mætti hann
rosknum manni, grannvöxnum, skegg-
lausum og með guílspangagleraugu og
skjalaveski undir liægri handleggnum.
petta var Pátsch amtmaður i eigin háu
persónu,
„Góðan daginn herra amtmaður!" sagði
Pétur með áherslu og nam staðar.
Amtmaðurinn kinkaði kolli og tók i
hattbarðið og nam lika staðar þó að hann
ætlaði sér það ekki. Honum sýndisl þessi
sjómannsræfill vera einkennilega likur
bróðursyni sínum.
„Hvað heitið þér?" spurði hann hikandi
og svaraði Pétur þvi engu, en brosti að
eins. „pér minnið mig á bróðurson minn!"
„Gleður mig stórlega, frændi kærí"
svaraði Pétur og tók ofan húfupottlokið.
„Pétur! —- Ert það þú Pctur?" sagði
amtmaður frá sér numinn. „Hvaða ósköp
eru að sjá þig og hvernig komstu hingað?"
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4