Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						ý
:z$$$mmw*W)
VÍSIR
í kvæði Heines: „Mér lítst þú
líkust blómi", þýðir hann Weh-
mut með angurmein.
Eg horfi á þig, en hjartað
hræðist þá angurmein."
petta er i meira lagi ósmekklegt.
Ekki f inst mér að hann hef ði átt
að hreyfa við vísu Goethes: „Yf-
ir öllum tindum". Pykir mér
„Alkyrð á f jöllum" taka G. þýð-
ingu svo langt fram. —
Næst á ef tir „Bergmáli" koma
„Hendingar". Kennir þar ýmsra
grasa og misjafnra. petta er ein
tegundin:
„Ef þig kvöl og iðult böl
angrar m e i r e n v a r ð i*,
er þér föl i friði dvöl
frammi í kirkjugarði."
Er verið að eggja menn á sjálfs-
morð með þessu, eða hvað? pað
er sagt, að „Óður lífsins" eftir
Longfellow hafi bjargað  fleiri
mannslífum en nokkurt annað
kvæði. — En hvað gera svona
erindi?
Undarleg smekkleysa er end-
irinn á erindinu: „Haustharm-
ur":
,,
Spörum harm:
Alt rís á næsta vori."
pegar haust og myrkur nista tár
og tregastunur ¦ út af okkur og
„náhljóð kveður við i hverju
spori", þá hugsum við ekki
þannig. Við söknum vorsins —
þráum vorið. En það er of f jar-
lægt til að hugga okkur.     »,
Ekki þykir mér skáldlegt að
segja:
„Vor ásl er eins og landið,
af innra eldi heit",
(Brúðardans) það er líkast þvi,
að segja að cldurinn sé heitur
af eldi.   .
Ljómandi vel rímaðar vísur
eru til i „Hendingum"; t. d.:
„Skinið teygir hramma hraun",
„Titra og hljóma ögur Óll" og
„Handabönd". Alt sléttubönd,
mismunandi kliðuð, eftir efni.
Sérstaklega iiær hinn einkenni-
lega bindandi kliður í síðast-
nefndri vísu, ágætlega tilgangi
sínum. pjóðlegur -blær er á
„Álfakonginum", og margt vel
sagt i því.
Fallegar vísur eru i æfintýr-
inu „Haust". En að hann skuli
láta álftina, rjúpuna og h r a f n-
inn taka undir og segja: „fer —
fer — fer", það þykir mér óvið-
kunnanlegt. Mér heyrist krummi
ekki vera neitt klökkur á haust-
in, t. d. um sláturtiðina. ,
„Svanurinn" er snoturt kvæði.
í setningunni: „himinn undir og
ofan á" felst vel sögð lýsing, og
meira ef vel er að gætt.
Að lokum kem eg svo að síð-
asta þætti bókarinnar: „í hálfum
hljóðum".
Eg hefi talað um G. sem rím-
ara og tilfinnmgaskáld. Nú gefst
tækifæri til að minnast á hann
sem ádeiluskáld og lífspeking;
því G. kemur víða við. Hann seg-
ir í erindi, sem hann nefnir
„Eg":
vcit   ekki  sjálfur,
hvaðan  og hver eg
eiV
' En   veit  hahn' hvað   hann   vill
' segja? Eg bið aðra að svara því.
Hvað fæst út úr þessum orðum:
En æðstur sannleikur vittu vel,
er versta lýgin, sem allir trúa".
(Sannleikur, bls. 108). — Eða
hvernig geðjast lesendum að
samræminu í vísunum: „Félegt
| smiði" og „Alt, sem andar". —
Báðar á bls. 109. — í þeirri fyr-
nefndu segir hann:
„petta  er fjári félegt smíði,
fráleitt helst það þó við lýði;
engin finnast á þvi verki
ódauðleikans kennimerki".
í hinu kemst hann þannig að
orði:
„pað veglega fölnar fljótast,
það fánýta hjarir lengst".
Lífspekin í kvæðinu: „Þú vilt,
en vogar ekki" minnir á gamla
málsháttinn: „Með illu skal ilt
burt reka". En það hefir ekki
altaf gefist vel.
Um kvæðið: „Nirvana" má
segja, að sú skoðun, sem það
flytur, beri vott um sjúka sál.
í „Hughreysting" segir G.:
„strákar hafa stærstu lukku" og
einnig: „hlauptu i spretti glæfra-
skeið". Þetta eru ekki göfgandi
orð, hvað sem hann hefir v i 1 j-
að segja.
Ádeilur   hafa   flestar   mætt
manni áður. Mórarnir eru einna
frumlegastir.   Síðasta  visan   er
þannig:
„Það er þjóðarmóranna sóma-
siður,
þeir setja, greyin, hver annan
niður."
Þetta er góð vísa.
Enn er citt kvæði, sem eg get
ekki stilt mig um að minnast á.
Það cr: „Biskupsfrúin í Lauf-
ási". Það lætur töluvert yfir sér.
Er í V þáttum og skiftir um
hætti. En það fálmar „stemn-
ingslaust" fram og aftur. Hittir
hvergi markið — og endar að
lokum i örmjórri rófu.
Það er auðséð á bókinni, að
höf. er maður fjöllesinn og gáf-
aður. — En kvæðin eru kald-
5 stölkur
geta fengið ágæta atvinnu strax.
Uppl. gefur
Kristín J. Hagbarð
• Luunaveg 26.
hömruð. Hann vantar vængina.,
— Er ekki.skáld.
Kristmundur porleifsson
frá Valdalæk.    ,
Útsvör á Siglufirði.
AtS því er blaðitS „Fram" skýrir
frá 23. nóv. síöastL, hefir alls veriti
jafnaö niíSur á SiglufirtSi 38033 kr^
á 328 gjaldendur.
Af þessum útsvörum greiða
12 Reykvíkingar   .....   10128 kr.
5 Akureyringar ;.... 6822 —r
1 SeyöfirSingur .... N~_ 326 —
1 S.-Þingeyingur   ....      322 —
Alls   ___    I7S98 —*
Þessir 19 utansveitargjaldendut;
greiöa því nær helming útsvar-
anna, en hinir 309 greitSa allss
20435 kr-
Ennþaf geta 4—6 nemendur
komist að. Umsækjendur snúí
sér fyrir n. k. þriðiudag til frá
Katrínar Magnússon, Ingólfastr.
9, heima 11—12 f. h., eða fru
Steinunnar Hj. Bjarnason Aðal-
stræti 7 heima 4—5 e. h.
57
og heyra þessa stúlku. „pað er eitt af því,
sem sumir okkar eru að reyna að hæta úr".
„Ó, það gleður mig að þið skulið reyna
það", sagði hún blátt áfram. „Tibby mun
þykja vænt um að heyra það líka. Hún
kemur nú bráðum heim. Klukkan er víst
farin að ganga tvö?"
, Um leið og Clive leit á úrið, heyrði hann
rödd, sem hann kannaðist við, hrópa
gremjulega niðri í stiganum:
„Farðu burt með snöruna úr stiganum,
Jimmy Byan. Þú skildir hana þar eftir i
gærkvöldi, ófétið þitt, svo að eg datt um
hana, og steyptist á höfuðið á dyramott-
una. Burt með hana. Stigarnir eru ekki
til þess að leika sér í. Og svo ættirðu að
spyrja hana móðu'r þína hvort hún mætti
ekki þvo mesta skítin af snjáldrinu á þér.
Þú gctur sagt henni frá mér, að sápan sé
Ádýr, næstum því 'eins ódýr eins og skít-
urinn; Það eru dálitlar upplýsingar fyrir
hana. Eg býst við að hún vilji ekki þvo
þcr, af því að hún sé hrædd um að týna
þér og þekkja þig svo ekki aftur hreinan
í framan".
Nú heyrðist drengsrödd skrækróma
mjög, þá áflog í stiganum og loks hratt
fótatak einhvers, sem auðsýnilega hafði
lagt á flótta, og rétt á eftir yar hurðinni
58
hrundið upp og inn þrammaði Tibby, eld-
rauð í andliti en sigri hrósandi.
„Ekki veit eg til hvers þessir strákar
eru —", tók hún til máls, en svo þegar
hún sá Clive, þagnaði hún skyndilega,
staðnæmdist á miðju gólfi fyrir framan
hami, studdi höndum á mjaðmir, æst og
f jukándi vond og sagði með skipandi rödd:
„Nú, hver eruð þér, og hvað viljið þér?"
Mína gekk til hennar og lagði sefandi
höndina á öxl henni.
„petta er ungi maðurinn, sem hjálpaði
okkur í gærkvöldi, Tibby", sagði hún með
lágri rödd.
„Já, það er svo", sagði Tibby. „Og hvað
vill hann hingað? Hvað svo sem hann vill,
þá viljum við ekki hafa neina herramenn
hér; og þess vegna vísa eg honum bara
sína leið".
Mína roðnaði og horfði bænaraugum á
Tibbý.
„Mér þykir leitt ef eg geri yður átroðn-
ing með heimsókn minni, ungfrú Tibby",
sagði Clive, „en mundi yður ekki hafa
fundist ókurteist og jafnvel lýsa tilfinn-
ingaleysi, ef eg hefði ekki komið til þess
að vitja um systur yðai% sem varð fyrir
s'fto slæmu áfalli í gærkvöldi?"
Orðið „systir" mýkti ofurlítið skapið í
Tihby.
59
„Ó, þess vegna hafið þér komið, er þaðí
svo að skilja?" sagði hún og enn þá var
gremja í röddinni. „Og þar sem eg gerí
ráð fyrir, að hún sé búin að skýra yður
frá líðan sinni, þá ættuð þér nú að fara.
Við erum yður mjög þakklát, en við kær-
um okkur ekki um neina burgeisa hér;
p-eir geta verið góðir fyrir shm hatt, þö<
eg geti ekki skilið til hvers guð lét þá fæð-
ast í þcnnan heim, og svo mikið er vist,
að við hér þurfum ekki á þeim að halda^
Við erum ©rfiðisfólk og fátæk eftir ykkar
mælikvarða; en við erum lika heiðvirt fólfc
og látum ekki bjóða okkur hvað sem er_
Hvernig mundi yður þykja það ef eg eða;
Mind  eða  Lisha  ryddMmst inn  á  yður,
heima í skrautsölum yðar, eingöngu af því,
að við hef ðum lent í göturóstum með yður
kvöldið áður?"
Um leið og hún lét þannig dæluna ganga,
skálmaði hún að matskápnum, tók þar
dúk og fór að leggja á borðið, með slíkum
ákafa, að það var sýnilegt, að hún ætlaðist
til að hann hypjaði sig burt undir eins.
„Eg get f ullvissað yður um, að eg mundi
verða yður mjög þakklátur fyrir það, ung-
frú Tibby," sagði Clive, „og eg mundi álita
það mjög ókurteist af ykkur að heimsækja
mig ekki undir þeim kringumstæðum."
„Jæía. við höfum nú ekki kurteisisregl-

¦¦
«-¦

|
I
:••   •
-
'á

í
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4