Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VISIB

Miðvikudaginn 23. október 1957

HRISTIE

0af leiiíf

lifflja til...

59

brot, sem hann var að athuga. Dr. Pauncefoot Jones heilsaði

undirmanni sínum ósköp blátt áfram.

„Sæll, Richard, drengur minn, þú ert þá kominn hingað," tók

hann til mála. „Mig grunaði, að þú mundir koma á þriðjudegi,

cg veit þó ekki hvers vegna."

„Það vill nú svo til, að það er einmitt þriöjudagur i dag,"

svaraði Richard,

„Nei, er það?" mælti dr. Pauncefoot Jones, en virtist þó alveg' í dag. Hún sagði, að hún hefði farið til einhverrar hárgreiðslu

láta sér það í léttu rúmi liggja. „Komdu nú bara, og segðu mér, i konu í Bagdad, til þess að láta þvo sér um hárið eða eitthvað i

hvað þér sýnist um þetta hérna. Við erum ekki búnir að grafaj þá áttina, og þá hefði hún verið svæfð meö klóraformi, þegar

„Hún er væntanlega ekkert skrítin?" spurði Richard með

mestu gætni.

„Skrítin?" Dr. Pauncefoot Jones rak upp stór augu„ og leit

undrandi á Richard. „Að hvaða leyti áttu við — hvað ertu

eiginlega að fara?"

„Eg á við, að hún hafi ekki fengið taugaáfall eða neifcfc þvílíkt?"

„Eg man að vísu, að Emerson sagði eitthvað um þa'ð " sagði

dr. Pauncefoot, „að hún hefði unnið baki brotnu undanfarið.

Hún var vist að strita við að taka eitthvert próf, en ég minn-

ist þess ekki, að hann hafi talað um taugaáfall eða neitt

af því tagi. Hvers vegna dettur þér það í hug allt í einu?"

„Nú það liggur þannig í því," svaraði Richard, „að eg rakst

á hana fyrir utan veginn gegnum auðnina. Hún var þar ein á

rölti. Það var á hólnum litla, sem er um það bil mílu frá þeim

stað, þar sem beygt er af veginum til þess að komast beinustu

leið hingað-----------"                                                           '    •'

„Já, eg veit, við hvaða stað þú átt," greip dr. Pauncefoofc fram

í fyrir honum, og var samstundis kominn óraleið aftur í fcímann.

„Eg fann þar einu sinni pottbrot, sem hafði borizfc undarlega

langt suður á bóginn frá upprunalandinu. Það var sannarlega

einkennilegt, að finna það svo sunnarlega."

En Richard lét sig það engu skipta, þótt karlinn langaði ber-

sýnilega til að hefja langar sairiræður nm þetts, fömfræollega

efni, því að hann hélt áfram eins og ekkerfc hefði í skorizfc: „Hún

sagði mér furðanlega sögu, þegar við hittumst þarna við hólinn

a

nema þrjú fet niður, og samt rekumst við á veggi, sem hafa

varðveitzt furðu vel. Mér sýnist meira að segja, að hér verði

vart leifa af málningu. Komdu nær, og láttu mig svo heyra

;! skoðun þína á þessu. Eg geri ráð fyrir, að við getum vænzt

I mikils árangurs af starfi okkar hér."

;]• Richard stökk ofan í gröfina, sem grafin hafði verið meðfram

veggnum, og fornleifafræðingarnir undu glaðir við samræður

um  áhugamál sín í um það bil fjórðung  stundar.   Þá   greip

í$tichard tækifærið til að brjóta upp á öðru umræðuefni.

¦ „Meðal annarra orða," sagði hann, „þá kom eg hingað með

'stúlku."

„Jæja,   éinmitt   það,"   svaraði dr. Pauncefoot.   „Hverskorfar

, 'stúlka er það?"

í? „Hún sagði mér, að hún væri bróðurdóttir þín," mælti Richard.

' „Bróðurdóttir mín?" hafði dr. Pauncefoofc eítir honum, og með

rfiðismunum tókst honum áð rífa hug sinn frá þúsund ára

¦jmlum viðfangsefnum. „Eg held bara, satt að segja, að eg eigi

íls enga bróðurdóttur," sagði hann efablandinn, eins og það

sti svo sem vel verið, að hann ætti bróðurdóttur, en hefði að-

ijáíins gleymt þvi.

; ji-

hún átti sér einkis ills von. Síðan hefði henni verið rænt, og

hún verið flutt á brott til Mandali-þorpsins, og þar hefði hún

verið höfð i haldi í húsi einu, en tekizt að strjúka þaðan í nótt.

Eg verð aö segja eins og mér býr'í brjósti, að eg hefi aldrei á

minni lífsfæddri ævi heyrt aðra 'eins bannsetta vitleysu."

Dr. Pauncefoot hristi höfuðið, þegar aðstöðarmaður hans hafði

lokið sögu sinni: „Það er hverju orði sannara, að þefcfca er mjög

ósennileg saga," Tsvaraði hann. „Hér ríkir alger kyrrð í landinu,

og lögreglan ér á varðbergi hvarvetna. Eg hefi aldrei vitað til

þess, að menn væru óhultari um líf sitt hér í Irak en einmitt

um þessar mundir."

„Stendur heima. Það liggur í augum uppi, að stúlkufcetrið hefur

búið þessa sögu til frá rótum. Það var þess vegna, sem mér

flaug í hug að spyrja þig, hvort hún hefði einhvern tíma fengið

taugaáfall. Hún hlýtur að vera einn a'f þessiim móðursjúku

vesalingum, sem standa á því fastar en fótunum, að prestar sé

að sálast af ást til þeirra eða að læknar reyni að beita þær valdi,

þegar þær leita á náðir þeirra. Eg gæti trúað því, að við værum

ekki alveg búnir að bíta úr nálinni, að því er hana snertir."

„Æ, ætli húh sefist ekki með tímanum," svaraði dr. Paunce-

foot og virtist taka þess með stakri rósemi. „Hvar er hún annars!

B.jMér skildist á henni, að hún væri komin hingað, til þess áoj niður komin þessa stundina?"

sfcarfa fyrir þig," sagði Richard til frekari skýringar.

„Ha — núú." Svipur dr. Pauncefoots breyttist, svo að það var

_.       "feins og ský drægi frá'sólu. „Já, vitanlega — það hlýtur að vera

:jj£un Veróníka."

¦ m. „Eg er nú hræddur um, að hún hafi kallaði sig Viktoriu," svar-

l!áði Richard.

:(.:.. „Já, já, Viktoria. Hann Emerson skrifaði mér um hana frá

! i|giambridge. Mér skildist á honum, að þetta væri mesta dugnaðar-

ijí^túlka. Hún er víst mannfræðingur. Eg fæ ekki skilið, hvernig

liánokkurn mann getur langað til þess að verða mannfræðingur.

Sérðu nokkra skynsamlega ástæðu fyrir því?'

„Eg frétti, að þú ættir von á mannfræðingi til að vinna hér

með okkur," sagði Richard.

„Við höfum ekki rekizt á neitt enn, sem viðkemur hennar

^grein," svaraði dr. Pauncefoot. „En það getur breytzt fljótlega —

U við erum aðeins að byrja. Annars skildist mér, að hún kæmi ekki

¦  fyrr en eftir hálfan mánuð eða síðar, en eg las ekki bréfið frá

^jhenni svo greinilega, og síðan fór það á flæking, svo að eg man

ij'Írauninni ekki, hvað hún sagöi. Konan.mín kemur í næstu

jV|riku — eða þeirri þar næstu — og hvað hefi eg nú gerfc við

l^réfið frá henni — og mér skildist eiginlega, að hún Venetia

ji;ífjetlaði að koma með henni — en auðvitað hefi eg skilið þetta

f' ilfc vitlaust. Jæja, jæja, eg geri þó ráð fyrir, að við getum notazt

Itthvað við hana."

„Eg skildi við hana hjá húsinu, svo að hún gæti þvegið sér

og snyrt sig eftir þörfum," mælti Richard, en hikaði svo andar-

tak, áður en hann hélt áfram. „Hún hefur ekki neinn farangur

meðferðis."

„Einmitt það? Það er nú verri sagan. Eg vona, að hún ætlist

ekki til þess af mér, að eg fari að lána henni náttföfc. Eg hafði

aðeins tvenn meðferðis, og önnur eru orðin rifin og slitin."

„Hún verður að bjargast með einhverju móti," sagði Richard,

„unz vörubifreiðin fer til borgarinnar í næstu viku. Annars verð

eg að segja, að mér þætti gaman að vita, hvað hún hefur eigin-

lega verið að gera þarna á auðninni — alein."

„Stúlkur eru kynlegir kvistir á vörum dögum," svaraði dr.

Pauncefoot dálítið óljóst. „Þeim skýtur upp á ólíklegustu stöðum.

Þær eru mestu vandræðagripir, þegar maður vill koma einhverju

í verk. Maður skyldi ætla, að við værum nægilega langfc frá

mannabyggðum, til þess að geta fengið að vera í friði, en það

er stórfurðulegt, hvernig ferðafólki skýtur upp, þegar verst

gegnir. Nú, nú, mennirnir eru hættir vinnunni. Það Mýfcur að

vera kominn matmálstími. Sennilega er hyggilegasfc að hraða

sér til hússins.


2.


Viktoria var ærið kvíðin, þegar hún beið þess, að hitta dr.

Pauncefoot Jones, en þegar til kom, var hann harla ólíkur því,

;*¦,:•¦"

f E. R. Burroughs

- TARZAN -

2476

Tarzan var nú orðinn ó-

notalega svangur og hann

flýtti sér í, áttina til þeirra

grasivöxnu svæða, sem dá-

dýrin hafast við á. Hann

nam staðar í skógarjaðrin-

um, nasir hans. bærðust og

hann þefaði eftir bráð: En

skyndilega kom  antílópa á

fleygiferð á sjónarsviðið og

geýstist fnæsandi beint í

fangið á honum,

kvöldvökunni

Bankastjórinn stóð á fætur

til að halda ræðu kvöldsins. Það

munaði minnstu, að eg gæti

ekki komið hingað í kvöld. Eg

stóð upp af sóttarsæng til að

geta verið hér. Einkaritari minn

hefir ekki verið friskur upp á

síðkastið, aumingja stúlkan.

•

Prófessor nokkur í fæðing-

ingarfræðum sagði við kunn-

ingja sinn og starfsbróður eitt

sinn, er hann var í óvenju góðu

skapi: Eg veit um 78 ára gamla

konu, sem átti tvíbura.

En það er ómogulegt írá líf-

fræðilegu  sjónarmiði.

Nei, nei, þetta var fyrir 50

árum er hún var 28 ára.

•

I strætisvagninum, sem var

yfirfullur, varð aumingja mann

inum heldur en ekki hvert við

þegar kona nokkur brosti til

hans og sagði:

Þér eruð faðir tveggja barn-

anna minna, er það ekki?

Allir litu á manninn, sem

stamaði út úr sér:

Ja, ekki það eg veit.

Jú, eg er alveg viss um það.

Eg kenni í fjórða bekk í skól-

anum hérna.

•

Tvær kDnur hittust á biðstofu

læknis nokkurs.

Eg skyldi gefa allt fyrir að

eignast bai-n, sagði önnur, en

eg er alveg úrkula vonar.

Eg veit alveg hvernig yður

líður, sagði. hin. Maðurinn

minn var svona líka. En nú er

allt í lagi og eg á von á barni

í næsta mánuði.

Hvernig fóruð þér að þessu?

Eg fór til andalæknis.

Það höfum við líka gert, mað-

urinn minn og eg, fyrir sex

mánuðum.

Verið nú ekki svona heimsk.

Farið þangað ein.

•

Móðirin sagði við fimm ára

gamlan son sinn:

Og hver á þig nú?

Sonurinn leit furðu lostinn

á móður sína:

Þú ætlar þó ekki að segja

mér, að þú vitir það ekki.

•

Hefi eg ekki séð andlit yðar

einhvers staðar annars staðar,

spurði maður nokkur annan.

Nei, það hefir alltaf verið

kyrrt þar sem það er nú.

*

Maður nokkur var spurður

hvernig megrunarkúr konu

hans hefði tekizt.

Alveg ágætlega, sagði hann,

hún hvarf alveg í síðustu viku.

Þrír sölumenn, matvöru-,

vín- og rúmdýnu-sali voru að

tala um störf sín.

„Eg get ekki séð konu snæða

eina," sagði matvörusalinn.

Eg get ekki séð konu drekka

eina, sagði vínsalinn.

Rúmdýnusalinn þagði þar eð

hann var „gentlimaður".

•

Maður nokkur hvarf, er hann

var á villidýraveiðum í frum-

skógum Afríku.

Dánarvottorð: Honum sinn-

aðist við eitthvað sem .... át

hann.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12