Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ


þeim og eigi sjá hvað hann hefði

getað gert annað. En engan tæki

þa*ð sárara en sig, að verk þeirra

skyldi verða svo að bærinn gæti

eigi nýtt það.

Utn það að reisa stöð hjá Soginu

sagði hann það, að það mundi vera

að reisa sér hurðarás um öxl fyrir

bæinn. Stöðin yrði miklu stærri

heldur en svo, að bægt yrði að hag-

nýta alt afl hennar um margra ára

skeið. Og því kvaðst hann alveg

mótfallinn að Reykjavík gengi íbanda-

lag við Árnes-, Gullbringu-, Kjósar-

sýslu og Hafnarfjðrð um þá stöð.

Mundi kostnaðurinn þá koma tiltölu-

lega miklu þyngra niður á Reykja-

vík, en hinum aðiljum, en mirina

bæri hún þá og tiltölulega úr býtum.

Þetta stafaði af því að hér væri þétt-

býli og kostuðu leiðslnr hér til allra

bæjarbua tiltölulega lítið í saman-

burði við það að leiða rafmagn um

strjálbygð.

Hitt kvað hann sönnu nær, að

bærinn sniði sér stakk eftir vexti

eins og allir aðrir, og reisti raf-

magnsstöð við sitt hæfi. Þegar um

það væri að ræða, að koma slíku

fyrirtæki á fót, sem rafmagnsstöð,

bæri á það að líta, að kostnaðurinn

við hana færi eigi fram úr því, sem

hún gæti gefið af sér, og að fram-

leiðslan yrði þó sto ódýr að menn

sæu sér hag i því að nota hana.

Til þess að reisa stöð hjá Soginu,

yrði að leggja fram mikið fé, sem

lægi arðlaust árum saman, en það

væri ekki heppilegt að stíga svo

stórt spor í einu. Betra að færa sig

npp á skaftið og byrja með minnu.

Þess bæri og að gæta, að þótt raf-

magnsstöð yrði reist hjá Elliðaánum

og þeir kæmu tímarnir að hún reynd-

ist bænum ónóg, þá þyrfti eigi að

leggja hana niður.

Það væri verið að tala um vatns-

veituna, að hún væri of litil. Hann

kvaðst álíta að hún hefði verið nógu

stór í fyrstn og betra fyrir bæinn

að leggja aðra pípu jafnframt henni

síðar, heldur en byrja með að leggja

heimingi viðari og alt að helmingi

dýrari pípu í fyrstunni og láta hana

eyðast af ryði í jörðunni, áður en

svo væri komið að hennar væru full

not.

Spurningu Þorv. Þorvarðssonar um

hve mikið vatn rynni í árnar tir

öðrum stöðum en Gvendarbrunnum,

kvaðst hann vilja snúa við og segja

heldur hve mikið vatn kæmi i árn-

ar úr þeim. Með þeirri vatnseyðslu

sem nú væri í bænum, væri.tekið

svo mikið vatn úr Gvendarbrunn-

um, að það samsvaraði i% af þvi

vatnsmegni ánna, sem áætlað væri

(2,5 m8 ásek.). Með öðrum orðum,

væri vatnmegn ánna nú 900 hest-

öfl og svo yrði vatnsveitan stækkuð

um helming, þá fengjust eigi nema

891 hestafl. Væri af því Ijóst að

vatnsveitan hefði eigi og g«iti eigi

haft mikil áhrif á afl ánna.

Eigi. þyrfti að mæla rensli íánum

daglega. Það nægði fyllilega að

mælingarnar færu fram einu sinni

í viku. Og í Elliðaánum væri svo

>jafnt rensli, að hann þekti eigi slíkt

Saxon framtíðarbifreiðin

Sterkust, bezt bygð,

vönduðust og.smekk-

legust. Sérlega vand-

aður 3 5 hesta, 6 cylind-

eia mótor. Benzin-

mælir er sýnir nákvæm:

lega fylliog geymisins.

Sjálf»starter og rafljós

a£* nýjustu gerð. Vott-

orð frá ísl. fagmanni

fyrir hendi.

JOH. OLAFSSON & Co.,

Sími 584.

Lækjarg-ötu 6.

annarsstaðar heldur en í Soginu. —

Menn töluðu um það að þegar

þurkar gengju, þá yrði landið um-

hverfis skrælþurt. Þetta væri kost-

ur. Það sýndi, að jarðvegurinn væri

svo gljdpur, að hann gleypti i sig

úrkomuvatn jafnóðum, og þess vegna

gufaði lítið upp af þvi. Enda væru

uppsprettur ánna mjög jafnar allan

ársins hring og að vatnið væri

lengi að siast fram og kæmi langt að

mætti meðal annars sjá á þvi, að

það væri jafn heitt vetur og sumar.

Öllum þeim mælingum, sem fram

hefðu farið á vatnsmagni ánna, bæri

og mjög samað. Kvað hann nú

mundi svarað öllum spurningum

Þ, Þ., bæði með því sem borgarstjóri

hefði sagt og hann sjálfur.

Thor Jensen tók mjög í sama

streng og þeir borgarstjóri og Jón

Þorláksson. Ssgði að sér þætti það

leitt að bæjarstjórn hefði nú dregið

þetta mál á langinn í heilt ár cg

kostaði það hana lklega 300 þúsund

krónur. En þó að dýrt væri að

koma upp rafmagnsstöð núna, þá

vildi hann það þó heldur en draga

málið á langinn. Og betra mundi

að læra fyrst að skríða, áður en

maður færi að ganga — betra að

taka Eiliðaárnar heldur en ráðast á

Soqið.

Ef menn ætluðu Reykjavík nokkra

framtíð, þá yrði að koma hér upp

rafmagnsstöð. Og þótt það væri dýrt

og þótt í mörg horn væri að líta,

þá mættum við þó ekki bera kinn-

roða fyrir börnum okkar fyrir það,

að hafa eigi gert alt sem hægt var

til þess að lyfta undir framfarirnar

og búa í haginn.

Sigurður Jónsson kvað sér sýnast

sem við margt mætri styðjast í

norsku áætlaninni fyrir þá sem gerðu

áætlan um hina minni stöð við

árnar. Væri það léttara verk en

ella.

Þorvarður afsakaði sig með þvi

að hann hefði ekki kært sig um nð

koma á fund með rafmagnsnefnd

vegna þess að hún hefði þá lokið

störfum sínum og hann eigi starfað

neitt með henni áður. Tók hann

svo viðaukatillögu sína afar.

Aðrar    umræður   þýðir    eigi   að

herma. En svo lauk málinu að til-

lögur rafmagnsnefndar voru sam-

þyktar, eins og getið er um í blað-

inu i gær.

Er vonandi   að   nú   fari   eitthvað

að rætast úr rafmagnsmálinu.

Sjóorusta um nótt.

TandurspilIaviðureigD.

Brezkur sjóliðsmaður segir svo frá:

— Vér vorum á siglingu úti i

Norðursjó nm nótt og var svo dimt

að manni fanst sem skeram ætti myrkr-

ið með knifi. 'Vér gátum eigi séð

nokkurn skapaðan hlut, en austan-

stormur var á, illhryssingslega kald-

ur, regnið lamdi oss og sjávarlöður

gekk yhr skipið og þeyttist framan

i oss.

Á þilfarinu var svo sleipt, að þnr

var naumalt stætt og átti maður það

jafnan á hættu, ef maður misti fót-

anna, að skolast útbyrðis eins og

spýtudrumbur, því að holskeflurnar

riðú hver af annari yfir skipið. Og

kuldinn var afskaplega bitur. Og

þótt vér værum vel diíðaðir og i sjó-

fötum frá hvÍTÍiI til ylja, þá gátum

vér ekki haldið á oss hita og hold-

votir vorum vér. Það er eigi oft að

eg legg leið mína niður i vélarúmið

eða til kyndaranna, en það gerði eg

t essa nótt, því að þar var þó hlýtt.

Því að þótt vér ætluðum að sálast

úr kulda' uppi á þilfarinu, þá stóðu

kyndararnir hálfnaktir við vinnu sma

og ætluðu að bráðna af hita.. Þann-

ig er það oft á tundurspillunum.

? Lengi fór nu þessu fram og vér

vorum farnir að ætla það að ekkert

annað sögulegt mundi bera fyrir oss

þessá nótt. En maður veit aldrei á

hverju maður á von. Ef til vill rekst

skipið á tundurdufl og það er verst.

Ef til vill hittir það óvinina og það

er ágætt, því að þá getur maður þó

unnið það starf, sem manni er ætlað.

Vegna þess að maður veit það,

að hvað sem fyrir kemur, kemur

fyrirvaralaust,   þá  er  alt af haldinn

tryggur vörður til þess að vera við

öllu búinn. Það var gott fyrir oss

að vér gerðum það, því að skyndi-

lega vorum vér komnir í bardaga.

Eg get eigi komið betur orðum að

því sem gerðist. Vér gátum eigi

séð óvinina, en vér höfðum hugboð

um það, að þeir væru eigi langt á

burtu. Vér gáfum þegar merki,

en fengum ekkert svar. Óvinirnir

vissu vel hverjum þeir áttu að mæta,

og það var þess vegna óþarfi fyrir

þá að leita nokkurra upplýsinga áður

en þeir hófu orustuna. Og þeir

gerðu það heldur ekki, en sendu oss

kúlnakveðju samstundis.

Fyrsta hríðin er oft hættulegust og

óvinirnir voru svo hyggnir að reyna-

að nota sér það. Ef fyrsta skothríð'

hittir tundurspilli, þá þarf hann sjald-

an meira. En það er ejgi gott að

hæfa í þreifandi myrkri, þegar þess

er líka gætt, að bæði það skip er

skýtur og hitt sem skotið er á, eru>

á fullri ferð. En það er hættulegt

að hægja ferðina. Hér er eigi nema

um eitt að géra, að láta skrúfurnar

knýja skipið svo hratt sem unt er

og eiga hvorttveggja jafn víst, að

verða fyrir skotunum, eða þau

hæfi eigi.

Vér vorum svo hepnir að komast

hjá skotunum. Kúlur óvinanna þutu

yfir oss og féllu í sjóinn. Fallbyss-

ur vorar voru auðvitað eigi iðjulaus-

ar heldur. Þær tóku til máls nærri þvf

jafn snemma og fallbyssur óvinanns

Og skothvellirnir kváðu við alt um-

hverfis oss. Vér sáum eldtungurnai

fram úr fallbyssukjöftum vorra skipa

og óvinanna. Gengu þær eins 0%

fleygar inn i náttmyrkrið, og hurf^

jafn skjótlega og þær bittust. Eio-

staka sinnum var brugðið upp leitar-

ljósi, en það getur verið hættulegt,

því að með því er gefið til kynna

hvar það skip er, sem sendir þaO;

og óvinirnir eru þá fljótir til að bein*

skothríð sinni þangað.

Meðan þessu fór fram hélzt veðr^

hið sama. Holskeflurnar riðu J"*

skipið og regnið lamdi oss í franQaK

en vér veittum því litla athygli, eD(l3

þótt það gerði starf vort ærið tor-

veldara. Og sprengikúlunum úg^

niður umhverfis oss.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8