Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ

stöðvanna, en aðrar aftur vestur á

bóginn, og því sé ómögulegt fyrir

nokkarn ókunnugan að vita, hvar

liðið sé aðallega dregið saman, hvar

sóknin muni hafin. í Berlín segir

Jhann að altalað hafi verið, að i miðj-

um márzmánuði mundu allar aðal-

járnbrautirnar í Þýkzalandi verða not-

aðar til heiflulninga, og *gum ferða-

mönnum leyft far.

Sami maður hermir og'það, að

kafbátahernaðurinn hafi upphaflega

ekki átt að hefjast fyr en í apríl-

mánuði. En aðallega til þess að

hindra of mikla liðs- og hergagna-

flntninga Breta yfir sundið til Frakk-

lands, hafi Þjóðverjum þótt ráðleg-

ast að senda kafbátana vit í byrjun

febrúir, og er það vafalaust í sam-

bandi við vorsókn Þjóðverja á vestur-

vigstöðvunum.

Þess var von.

Mig undraði ekki þó svarið yxði

nei — frá bæjarstjórninni blessaðii.

Hún vildi ekki tryggja sér nokkrar

tunnur af kartöflum til næsta hausts,

líklega vegna þess að í ráði var, að

þær yrðu framleiddar hér i landi.

Henni þótti erindi mitt óákveðið,

si þvi að eg hafði ekki ákveðið mig

i þvl, hvar kartöflurnar yrðu rækt-

aðar. Bæjarstjórnin gat þó vsrla ætl-

ast til þess að eg færi að gera stór-

ar »aastaltir« til þess að leigja lönd

og annað þess háttar til þess að

rækta kartöflar handa henni fyrir

fyrirfram ákveðið verð, in þess að

vita hvort hún vildi það.

Máske hún hafi neitað því vegna

þess að eg æt:aði ekki að rækta þær

í landi bæjarins. Varla get eg þó

haldið það, því bezt gæti eg triiað

að hún tæki opnum örmum móti

nokkrum þúsund tunnum af kartöfl-

um, jafnvel þótt þær væru hálf-

skemdar, ef frá útlöndum kæmu.

Dæmi eru til þess að slík vara er

seld hér á landi og oftast yfir i6kr.

tunnan í seinni tið.

Bæjarland Reykjavíkur er víðast

mjög ilt til jkartöfluræktar og ómögu-

legt að fá uppskeru tir því á fyrsta

ári, svo nokkru nemi, svo hér gat

það ekki komið til mála að gera

þar slíkt fyrirtæki.

Það viröist annars sem »llar dýr-

tíðar hugleiðingar og ráðstafanir hér

i landi stefni fastast að því, að fá

sem allra mest af útlendum v.örum

flutt inn í landið og að allir fjár-

munir vorir eigi að notast til þess.

Hinu virðist vera minna af. Að

framleiða nægilegt af öllum þeim

fæðutegundum, sem hægt er að

framleiða í landinu, er minna hugs-

að um og sizt er að vænta að æðri

»g lægri stjórnir vilji hjálpa möun-

i«n fram á þeiiri braut. Það er víst

af því að farmgjöldin eru svo lág

°g skipspláss nóg (eða omvendt).

Alt ágætt. Ekki er eg nii samt á

í*v^ að allar dýrtíðarráðstafanirnar

^kju sig Verulega vel út nema þær

væru hengdar upp i paradiskum rósa-

ramma.

Nú er eg búinn að fá mér ágætt

land, vel girt og mjög nærtækan

góðan áburð. Nii er eftir að fá út-

sæði, en vel treysti eg landsstjóin

vorri til röggsamlegrar hjalpar i því

efni. Sú stjórn sem nii situr hefði betur

komið fyrri til valda, því enghm get-

ur neitað henni um það, að hún

hefir stjórnað af dugnaði að ráði

sinn tíma.

Svo kemur ein hjálparhöndin,

sem sé Búnaðarfélagið. Því trúi eg

ekki rétt vel. Bæklingur Einars er

ágætur og ætti að lesast og lœrast af

öllum, en hann spírar ekki.

Það er hægt að fá sáðkartöflur, ef

það er gert i tíma. Ef ekki annars

staðar frá, þá frá Ameríku. Eg leyfi

mér að segja og býðst til að rök-

styðja það, að kartöflur er sú vara,

sem mest ríður á að ekki þijóti,

næst feiti.

Að endingu. Þótt bærinn vilji

ekki kartöflur frá mér nú, fyrir 16

krónur, þá gæti svo farið að það

gengi saman með okkur siðar, ef eg

t. d. slakaði til og segði 20 krónur.

Reykjavík,   17. marz 1917.

Geir Guðmundsson.

Kína.

Kfna hefir slitið stjórnmálasam-

bandi við Þýzkaland.

Það sýnir menningarstig kinversku

þjóðarinnar og álit Evrópuiíkjanna á

henni, að tiltölulega fáir taka alvar-

lega, þó ein fjölmennasta þjóð heims-

ins auglýsi friðslit. Þessar miljónir

sem fyrir þúsundum ára voru aðal-

menningarþjóð heimsins, eru nú

orðnir svo langt aftur úr menningu

Vesturálfunnar, að þeir eru ekki

hræði'egir og engum úislitum gætu

þeir orðið ráðandi, þó þeir bættust

við tölu ófriðarþjóðanna.

Hingað til hafa menningarþjóðirnar

litið niður á Kínverja, talið þá skræl-

ingja svo mikla, að fráleitt væri að

leyfa þeim að leggja orð i belg um

heimsmál. Og Kínverjar hafa látið

sér þetta lynda, og því er þetta ný-

mæli mikið, að heyra þá taka þátt i

heimspólitík.

En Kína er að breytast. Japan

lét sér skiljast nauðsyn þá og skil-

yrði fyrir velmegun og vexti þjóðar-

innar, sem felst í aukinni menning.

Þeir sendu þvi menn hópum saman

til Evrópn, og þeir komu aftur með

menningarmeðulin. Afleiðingin er

sú, að Japanar standa fyllilega jafn-

fætis menningarþjóðunum, herinn i

bezta lagi og þjóðin, sem fyrir jo

árum var einkis metin, orðin að

stórveldi. Nú er sagan þessi að

endurtaka sig í Kína. Stjórnarskip-

unin hefir gerbreyzt á siðustu árum

og Kínverjar vinna af kappi að endur-

sknpun ríkisins, í öllum greinum.

í öllum löndum eru til stjórn-

málamenn,   sem tala hátt um hættu

þá, sem Evrópuþjóðunum sé búin

af Mongólum. Og nii mun verða

haft »hærra um »gulu« hættuna«

en nokkurntíma áður. Það mun

verða bent á hættuna sem af því

stafi, að Mongólarikin tvö eru nú

kotrio inn í heimsstyíjaldirdeiluna

°n þykjast hafa rétt a að iáta til sín

taka. Hvort »gula hættan« er á

rökum bygð, skal hér látið ósagt, og

sömuleiðis þa^, hvort Kínverjar af

sjálfsdáðum hafa farið að láta til sín

taka. Sumir viija æt'a, að sfskiíti

þessi séu til orðin íyrir tilstilli Band.i-

rikjanna, og að Kinverjar sjálfir séu

alls ekki við því búnir, né hafa hug

á að skifta tér af deilumálum Ev-

rópu.

I dönsku blaði er kormst svo að

orði í sambandi við s'jórnmálaslit

Kínverja:

»HjaIinu um gulu hættuna mun

verða rösklega móttrælt af þeim,

sem álita hana stnðleysu eina og

hugarvillu stjórnmálamanna. Þeim

mun gert Ijóst, að það eru ekki

fingraför Kínverja á friðslitaboðinu,

héldur hefir sterk hönd, sem stjórn-

að er af heila í Washington, tekið

um grönnu, gulu fingurna og skipað

þeim að skáfa, eftir upplestri í Ame-

rikustíl. Með þessu skjali borgar

Kína nokkurn hluta af rentum þess

fjir, sem það skuldar Ameríku. En

þegar höndin frá Washington sleppir,

dettur pennaskaftið úr þreyttu, gulu

fingrunum — sem eru alt of þreyttir

til þess að þá geti nokkurntíma

langað til að gripa sverðið*.

Framtíðin sýnir hvort gulu fing-

urnir eru svo þreyttir sem af er

látið.

roki.

Það er fjarri mér að ætla að fara að

jagast. Nógir eru til þess, þó eg gangi

frá. Eg ætla bara að tala um veðrið.

Það er gamall og góður siður.

Eg befi verið að íhuga, hvaða veður

höfuðstaðnum hentaði bezt. Og niður-

staðan er sú, að hér megi aldrei vera

neitt veður, að menn ekkl geri veður

út af því. Ef rignir, þá rignir skömm-

um yfir stjjirn þessa bæjar fyrir for-

ina á götunum. Þeim þykir það ósvífni

að forin skuli leyfa sór að koma þegar

bærinn er skóhlífalaus. Eu að bæjar-

búar sóu skóhlífalausir, það hlífast allir

skóhlífanotendur við að. nefna. Þetta

forœðisæði manna væri æði hægt að

lækna með því að sauma sér skinn-

sokka úr boldangi, ef skinn er ekki til,

eða ganga á »styltum« frá Setberg & Co.

Þegar þurt er, fara allir karlmenn

að kvarta um ryk og eru rykaðir, %rt

kvenfólkið um >stöv«. Og þegar logn

er gotur fólk ekki látið loga í ofninuin

en flatmagar sig á gólfunum fyrir fram-

an þá og púar í eldinn. Þegar hvast

et þykist það finna grútarbræðslulykt,

þó   enginn   grútur hafi verið bræddur

Bezt að auglýsa i Horgnnb!,

í marga mánuði og engin bræðslustö©

BÓ í vindáttinni. Þá fjúka hattar af

fólki og svífa eins og Zeppelínsskip upp

á Akranes éða vestur á Gróttu, en sím-

fregnir um loftorustur berast til Keykja-

víkur. En höfuðfötin renna út hjá-

Haraldi og Vöruhúsinu.

Ekki má snjóa, því að fólk þolir ekkí

snjóbrrtuna, en blá gleraugu eru ekki

til skarts á þessum tímum, því þá er

eins og menn drekki koges. En þó er

helmingi verra ef hlánar aftur. Þá

kemur endemishálka, svo fólk beinbrotn-

ar í hópum og getur ekki komist út

á hálkuna í langan tima, sér til mik-

iHa hugarrauna. Og svo kemur bleyta

bvo menn vaða 1 fæturna og fá kvef

og hitasótt og eta upp alt aspírln £

apotekinu.

I roki kemst Ingólfur ekki til Bor g

arnesa, en f logni er ekki hægt að sjá

hvort Stjórnarráðið flaggar með íslenzka

eða norska fánanum. I roki slitnar

Svanurinn upp og br/tur fimm mótor-

báta aðra — sjálfur getur hann ekki

brotnað, því að hann er vængbrotinn áð-

ur — en í logni getur enginn skipverjl

hafst við undir þiljum vegna oflítillar

loftræslu. í logni geta menn ekki hag-

að seglum eftir vindi og þess vegna

ilt að semja. Það hefir verið logn í

London síðan um nýár.

En hvað sem öllu veðri líður gengur

alt sinn vanagang í borginui. Menn

sækja daglega sykurkort til að bæta

upp sykurskort, en kolakort munu vera

úr sögunni því að koli veiðist enginn. —

Um daginn flugu þúsund rjúpur úl

úr búðinni hjá Jes Zimsen fyrir 30 aura,

5 mínútum eftir að Morgunblaðið kom

út, og voru þó dauðar, en seglgarns-

rjúpur sátu eftir. En fyrir 50 aura

fljúga rjúpurnar ekki og þykir það

undarlegt.

En samt er það satt.

Tobías.

— Eg er viss um það að eg

skammast min þegar eg sé hana

aftur, hugsaði Valentine þegar hún

gekk til herbergis síns. Eg veit að

eg hefi breytt rangt gagnvart Miss

Glinton, en það eru tikmörk fyrir

þol nmæði manna og mín þolinmæði

var þrotin. Hvernig stendur á þvf

að húti hefir seitt til sin allan hug

hans? Hann veit hversu mjög eg

ann honum og hann hefði ekki átt

að yfirgefa mig hennar vegna. Eo

þótt hún sé fögur og sköruleg kona,

þá skal húa ekki taka hann frá mér.

Eg sleppi honum eigi við neina

konu í heiminum — nema kon-

una hans.

Hún var enn barn að aldri, e»

hún hafði fest hreina og trygga ist

á hertoganum. Siðan hann sagði

henni frá leyndarmáli sínu, hafðiást

hennar   orðið enn sterkari en áðuT^

— 39S —

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4