Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ

H. P. Duus A-deíld

Hafnarstræti.

Kjólatau:

Alpakka,   Cheviot,   Mohair,

Svart Hálfklæði,

Blátt Alklæði,

Rósótt Silki, Ninon

í samkvæmiskjóla.

Mislitt Silki-Crepe,

Ullar,-

Bómullar,- og Silki-Flöjel.

Silki í Svuntur og Slifsi.

f

Elginá-úr

a

Undanfarin ár hefir það verið venj-

an, að lðgreglan hefir tekið sleða af

börnnm, sem leika sér að því að

renna sér á götunum. En árangur-

inn varð eigi annar en sá, að altaf

fjölgaði sleðum þeim, er teknir voru,

en eigi var sjáanlegt að sleðaferðirn-

ar minkuðu að heldur. Og svo rak

að því, eins og öllum er kunnugt,

að sleðageymslan í hegningarhiisinu

var orðin full, og þá var börnunum

fengnir sleðarnir aftur.

Það er nokkuð hörð hegning að

taka sleðana með valdi af börnun-

um. En hún hefir eigi komið að

þvi gagni, er til var ætlast. Það er

bezt að kannast við það undir eins.

Og börnin — þessir vargar i véum

— hafa borið sigur af hólmi í við-

ureigninni við lögregluna. Þetta er

satt. Stríðinu hefir lyktað þannig,

að lögreglan hefir skilað aftur her-

fangi sínu — fengið börnunum sleð-

ana, er hún hafði gert upptæka fyr-

ir þeim áður. Það hefir sjálfsagt

verið látið fylgja með, að þau mættu

ekki renna sér á þeim á götunum.

En hvað stoðar það? Ekki neitt,

Börnin — sem verða hér að óaldar-

lýð, vegna þess að þau eiga hvergi

griðastað til að vera að leikum —

hafa sjálfsagt espast við þetta og

verða nú sýnu ófyrirleitnari heldur

en áður. Enda er sjón sögu ríkari,

því að nú eru allar brattagötur þessa

bæjar notaðar ósleitilega til sleða-

ferða.

En á hverjum hvilir sökin?

Bænum.

Það er sízt að furða þótt böinin

eigi bágt með að skilja það, að jafn

saklaus og góð skemtun sem sleða-

ferðir, skuli bannfærð. Þeim hlýtur

að virðist það ósæmilegt atvik, þeg-

ar lögreglan kemur að þeim og tek-

ur af þeim sleðana með valdi. Og

slík aðferð er líka einkarvel fallin til

þess að kveikja hatur i hinum ungu

Og   óþroskuðn    sálum   barnanna   á

kaupa   allir   þeir,   sem  eignast  vilja

gott úr.

Fást hjá úrsmiðum.

öllum yfirvöldum og valdboðum.

Og lengi býr að fyrstu gerð. Ef

Reykjavík hefir ástæðu til þess að

kvarta um hinn uppvaxandi æskulýð

sinn, þá á hún það sannarlega sér

sjálfti að kenna. Það er uppeldið,

bæði af hálfu foreldra og hálfu hins

opinbera, sem er sök í því ef hér

vex upp  óþjóðalýður.

Hér er ekkert hugsað um börnin

af hálfu hins opinbera, að öðru leyti

en þvf, að þeim ér bannað margt,

en ekkert leyft. Ef bærinn hefði

látið gera skíða og sleðabrekkur

handa börnunum, þá hefðu þau enga

afsökun, er þau væru tekin á göt-

unum með sleða. En á meðan bær-

inn getur eigi vísað þeim á neinn

stað, þar sem þau geta leikið sér,

þá hefir hann i raun og veru enga

afsöknn.

Það verður jafnan óheppileg og

jafnvel skaðleg leið, að beita. vald-

boði til þess, að menn geri eigi

það sem þá langar til að gera. Og

sizt af öllu er það til þess fallið að

ná tilgangi sínum, af menn geta

eigi borið virðingu fyrir því og

finst það skerða persónulegt frelsi

sitt. Rétta leiðin er þá að afnema

löngunina. Með því móti næst

meinið upp með rótum. Og í þessu

tilfelli verður þá leiðin sú fyrir bæ-

inn að uppræta hjá börnunum löng-

unina til þess að renna sér á sleð-

um á götunum. En það verður

eigi gert með öðru móti en þvi, að

börnunum sé fengin sleðabraut, þar

sem þau geta ærslast og leikið sér

i friði.

Það hefir nii á hverjum vetri i

mörg ár verið talað um það, hvílk

landplága sleðaferðir barnanna á

götunum eru fyrir bæinn. Og á

hverjom vetri hafa hlotist af þeim

slys — fleiri eða færri — bæði

beinlínis og óbeinlínis. Og þó er

bærinn eigi kominn lengra enn,

heldur en að valdboðinu — en hefir

samt ekki efni á að framfylgja því.

Hann er — með öðrum orðum —

ráðalaus.

En hvað á þetta að  ganga lengi?

--.•¦

Austurrikismenn

eru sem óðast að koma sér upp skipa-

stól. Eru allar skipasmíðastöðvar

önnnm kafnar við það að smíða

flutningaskip, sem nota á að ó-

friðnum lokíium.

Þjófnaðurinn

við Skerjafjðrð.

Tvö innbrot.

4—6 menn sekir.

Þjófnaðarmálið síðasta, sem upp

er komið hér í bæ, ætlar að verða

yfirgripsmeira en menn hugðu í fyrstu

Það hefir sannast, að tvivegis hefir

verið brotist inn í skálann við Skerja-

fjörð og 4 menn og einn drengur

sumpart meðgengið glæpinn og sum-

part grunaðir um hlutdeild í honum.

Fyrra skiftið, sem brotist var inn

í skálaim, var þaðan stolið saumpoka

og ýmsum áhöldum. Var það fyrri

hluta nóvembermánaðar og var auð-

séð að skotið hafði verið úr hagla-

byssu í lásinn og hurðin þannig

sprengd upp. „

Kristján Jónsson frá Flankastöðum,

sem var einn manna þeirra er vann

i Port Reykjavik, hefir umsjá með

skálanum og öllu sem i honum er

geymt. Þegar hann kom þangað til

eftirlits, sá hann undir eins að inn-

brot hafði verið framið og saknaði

m. a. saumsins. Negldi hann hnrð-

ina   aftur og gekk vandlega frá þvi.

Siðan fór Kristján á stúfana til

þess að reyna að finna sauminn, en

það gekk illa fyrst i stað. Saumur-

inn fanst hvergi.

Nokkru seinna kom Kristján inn

i Port Reykjavík. Sá hann þá að

brotist hafði verið inn í skálaon, farið

inn um hlera á skiir, áföstum við

skálann. Stolið hafði verið m. a.

poka með >Karbid« í og ýmsum

verkfærum, sem Kristján öll þekti

vel, þar eð hann sjálfur hafði uunið

með þeim.

Nú fór Kristján enn á ný á stúf-

ana og gekk nú betur er i fyrra

skiftið. Hann komst eftir því að

hjólhestasmið nokkrum við Laagaveg

hafði verið boðið >Karbid« til sölu

og hann fékk að vita hver seljand-

inn var. En þetta var ekki næg

sönnun um sök mannsins, því hugs-

anlegt var, að hann hefði komist yfir

»Karbid« á annan hátt. En þegar

Kristján nú fékk að vita, að i lands-

sjóðsvinnunni inni í Öskjuhlíð væri

notað stál í fleyga, sem einnig hafði

verið stolið úr skálanum við Skerja-

fjörð og að það var einnig komið

þangað af völdum sama manns og

selt hafði »karbid«inn, þá var það

nægilegt til þess að taka manninn

fastan. Síðastliðinn föstudag var hann

sóttur af lögreglunni og settur i stein-

inn. Fyrir rétti játaði hann stuld-

inn á »karbid«, stálinn o. fl. Hefir

honum eigi enn verið slept lausum

úr gæzluvarðhaldi.

Við rannsókn kom i ljós, að ann-

ar maðnr hafði verið í vitorði með

honum. Var sá tekinn fastur. Fyrir

rétti i fyrradag — stóðu þau próf

tii  klukkan  um   10 um kvöldið —

varð maður sá svo veikur, að sækja

varð lækni, sem mun hafa mæ'st

til þess að. honum yrði slept út]um

hríð, svo að hann gæti jafnað sig.

Með þessu er þannig fullvist orðið,

hver stal úr skálanum í seinna skiftið.

En nú var, eftir að finna þá, sem

valdir voru að þjófnaðinum í fyrra

skiftið.

A sunnudagskvöldið komst Krist-

ján að því. Var sá tekinn fastur

og annar sem grunaður^ er utn að

hafa verið í vitorði með honum.

Fimti maðurinn í þessu þjófnaðar-

máli, er drengur um 15 ára að aldri.

Hann var svo ólánssamur að vera

með þegar lásinn var skotinn upp

í skálanum. Honum var fengin byss-

an af hinum og sagt að skjóta. En

eigi mun hann hafa verið með þeg-

ar þjófnaðurinn var framinn, sem

Iíklega hefir verið degi síðar. En

mikilsvarðandi vitni i málinu mun

drengur þessi geta orðið. Hann var

Ȓ steininum* allan daginn i fyrra-

dag, en var látinn laus eftir að hann

hafði gefið skýrslu fyrir rétti.

Þeir eru þá orðnir 5, sem að

einhverju leyti eruriðnir við þjófnað-

armál þetta. En eigi er með öllu

óhugsandi að fleiri hafi vitað ums

þjófnaðinn. Er vonandi að lögregl-

an komist til botns i málinu, enda

mun ekkeit verða látið ógert til.

þess.


Stigamaður

á Hafnarfjarðarvegi.

Ráðist á Sæmund Vilhjálmsson

bifreiðarstjóra.

A sunnudagskvöldið klukkan 12

lagði Sæmundur Vilhjálmsson bifreið-

arstjóri af stað héðan úr bænum og

ætlaði suður í Hafnarfjcrð. Veður

var ágætt, logn og glaða tunglsljós.

Var enginn maður á veginum og

Sæmundur einn síns liðs.

Þegar hann kom á brúna, sem er

yfir Fossvogslækinn, heyrði hann

eitthvert þrusk undir brúnni og að

baki sér. Varð honum þá litið við

og sér þá hvar að honum veður

grímumaður og ávarpar hann hrotta-

lega og heimtar af honum peninga.

Sæmundur svarar því að hann hafi

enga peninga. »Þú lýgur þvi«, seg-

ir maðurinn, »eg þekki þig og veit

að þú ert með peninga*. Að svo

mæltu sveif hann á Sæmund og tók-

ust nú ryskingar miklar milli þeirra.

Gekk grímumaður berserksgang og

reif föt Sæmundar svo að þau voru

öll i henglum, buxurnar t. d. rifnar

í tætlur ofan frá og niður í fald.

En er grimumaður sá að þctta þóf

dugði ekki, slepti hann tökum og

hratt Sæmundi frá sér og ætlaði að

gefa honum skalla. Varð þá Sæ-

mundur fyrri til og gaf honum vænt

högg á vangann með göngustaf sin-

nm.   Glúpnaði hinn þá og greip umi

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4