Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga breidd


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLAÐIÐ
Fyrir húsmæður.
Súrsað kál.   Notkunarfyrirsögn.
Skamtur handa j—6 mönnum.
i kgr. aí kálinu er þvegið vel i
vatni. Eigi að nota kálið með kjöti
eða fiski, þá er það sððið í i'/é lítra
af vatni og 125 grömm af hreinni
svínafeiti eða hreinu floti látin út í.
Kálið er soðið í 3/4 klst. yfir eldi.
Eftir það er f>að byrgt í moðkassa
eða heyi og látið vera þar í 3 klst.
— Þegar kálið er orðið meyrt, þá
er leginum helt af þvi. — Salt og
lítið eitt af sykri er látið í kálið,
einnig kúmen, ef það þykir bæta
bragðið. — Kálið er borið á borð
mjög heitt.
Sé kálið notað í súpu, þá er það
soðið með kjötinu, og þarf þá hvorki
feiti né útákast.
Þannig segist binum þekta Mat-
reiðslubókarhöfundi, Frk. Jensen, um
súrsað kál frá verksmiðjunni Ama.
vitað. Að hjálpa hermönnum vor-
um og gera alt fyrir þá, altl Berj-
ast — og sigra, voilal Fyrirætlan-
ir mínar —? Að sigral Hernaðar-
/yrirætlanir —? Að sigral Verið
þér sælir og gleðilegt nýtt ár.«
Ofriður er framkvæmdir og nu
hefir framkvæmdamaðuiinn Clemen-
ceau tekið við stjórnartaumum í
Frakklandi.
Það er auðvitað eigi hægt að
þræða nákvæmlega það sem hinn
nýi forsætisráðherra hefir þegar gert
og hvað hann ætlar að gera fram-
' vegis á vígstöðvunum og fyrir vig-
stöðvarnar. Hann þekkir vígstöðv-
arnar bezt allra borgara. Sem for-
maður varnarnefndar öldungaráðsins
hefir hann ferðast eitthvað.150 sinn-
um til vigstöðvanna á síðastliðnum
fjórum árum. Og oftast hefir hann
farið til fremstu vígstöðva. Hann
þekkir hermennina betur en nokkur
annar. Tímunum saman hefir hann
setið með hermönnunum í kúlna-
hríð, vosi og kulda, etið með þeim,
skoðað klæðnað þeirra og svefnstaði.
Hann veit hvernig hermönnunum
liður og hvers þeir þarfnast,
— Clemenceau og Petain yfir-
hershöfðingi eru vinir, aldavinir.
Þeir leyna hvor annan engu; þeir
ráðgast um hvað eina og eru
>d'accord« einnig þótt þeir ræði
eigi um opinber málefni. Þeir eru
báðir ómjúkhentir. Herinn íFrakk-
landi finnur til þess, að það er ein-
kennilegur borgari, sem nii situr
við stýrið. Hann er i hringabrynju
innan klæða.
Fyrir nokkru varð Sarrail, yfir-
hershöfðingi bandamanna í Saloniki,
»að vikjat fyrir öðrum hershöfð-
ingia, eftir skipun frá Clemenceau.
Það hefði gjarna mátt orða þetta
biátt áfram. Enginn einasti maður
efaðist um það hvað hershöfðingja-
skiftin þyddu. Hálfs fjórða árs
styrjöld hefir sannfært Clemenceau
um það, að fjölda margir bershöfð-
ingjar Frakka eru of gamlir. Og
svo  gefur  hann 'út skipun um það
að yngja þá upp. Hershöfðingjar
sem eru sextugir og ofurstar sem
eru 58 ára mega eigi hafa herstjórn
þar sem barist er. Hersar sem eru
56 ára, herfylkishöfðingjar sem eru
53 ára og höfuðsmenn sem eru
fimtngir, og stjórna liði á vígstöðv-
unum, eiga að sendast þaðan og fá
hæfari starfa, »d a n 5 les serve-
cies de l'arrie re«.
Vígstöðvarhar áað styrkja á
allm hátt. Eftir riðlun rússnesku
herlínunnar eru allar líkur til þ;ss
að Þjóðverjar muni hyggja á stór-
sókn í Frakklandi. Þess vegna verð-
ur að senda alla vopnfæra menu
fram til vígstöðvanna I Það er fyr-
irætlun Clemenceau: Yfirhershöfð-
inginn heimtar að fá mörg hundruð
þusundir manna bæði til erfiðisvinnu
á vigstððvunum og sem handbært
varalið. Eg hefi tekið það að mér
að útvega þessa menn og eg skal
gera þaðl Frakkland á nú yfir að
ráða 1.200.000 mönnum, sem kvadd-
ir hafa verið í herinn, en eigi send-
ir fram til víga, og auk þess
124.000 sjálfboðaliðum. Af hin-
um síðarnefndu tek eg fyrst um
sinn 40.000 og af hinum eina milj-
ód, ef á þarf að halda.
Það er nauðsynlegt að kveðja aft-
ur til vopna árgangaoa 18900^1891
og ef til vill árganginn 1889. Þess-
ir menn, sem eru 46—49 ára að
aldri, voru sendir heim í fyrravor
til þess að hjálpa til við jarðræktina.
Nú secdir Clemenceau þá til vig-
stöðvanna aftur. Landið að baki ber-
línunnar verður að bjarga sér eins
og bezt gengurl Takið konur, börn,
gamalmenni og »aukvisa« til land-
búnaðarvinnu, í verksmiðjurnar, til
járnbrautanna og hvar sem á þarf
að halda I En alla sem vopni meiga
valda, verður að senda til vigstöðv-
anna! Notið þessa miljón þýzkra
fanga, sem við höfum, til vinnu,
30 kilómetra að baki herlínuunar,
takið þessar 20 þúsundir Rússa, sem
í Frakklandi eru og eigi vilja berj-
ast lengur og notið þá til vinnu í land-
inu sjálfa, sækið verkamenn til ný-
lendanna — gerið hvað sem ykkur
sýnist, en eg hefi tekið að mér að
sigra í ófriðnam og sigurinn vinst
að eÍDs á vígstöðvunum I
Clemenceau mælti eitthvað á þessa
leið, og þingið beygði sig auðvitað.
Stefna hans var þó öfug við stefnu
fyrirrennara hans. Briand, Ribot og
Painleve höfðu allir tekið menn úr
hernum til jarðræktarvinnu, til her-
gagnagerðar, til vinnu við hafnirnar
og við iðnað. Nú sendir Clemenceau
þá aftur til vigstöðvanna! Landið að
baki verður að bjarga sér sem bezt
það geturl Auðvitað verður það
eifitt; nýjar þrengingar koma og
ófriðurinu legst hálfu þyngra á menn
heldur en áður. N'importel — það
er á vígstöðvunum sem sigur á að
vinna. Og sigur skal vinnal
Þingið félst eigi að eins á stefnu
Clemenceau heldur tók henni með
miklum fögnuði. Þarna var foring-
inn fundinn I Þjóðin vill hafa for-
ingja. Og það er Clemenceau.
Hann kemst að raun um það, að
hermenD, sem eru i orlofi í Pads
eða annarsstaðar, eru kærulitlir. Þeir
kveðja tæplega yfirmenn sína; í
kaffisölum og veitingahúsum sitja
þeir klæddir að hálfu leyti í her-
mannabúning og að hálfu leyti í
borgarabúning og stauda eigi einu
sinni upp þótt yfirboðari þeirra komi
inn. Hvað á þetta að þýða? segir
Clemenceau og gefur út fyrirskipun
um það að stranglega skuli fylgt
kveðju og klæðnaðar-reglum. Sá, sem
eigi hlýðnast því skal hneptur i varð-
hald.
Það var kalt i Paris fyrir skemstu.
LiðsforingjarDÍr og einkum hinir
»fínni« af þeim, þeir sem vinna i
skrifstofum, tóku upp á því að ganga
í loðkápum. — Samkvæmt hvaða
reglum? segir Ciemenceau. Gerið
svo vel að Ieggja niður loðkápur og
loðkragal Eg tel enga hafa rétt til
sliks fatnaðar aðra en bifreiðastjór-
ana á vígstöðvunum.
Clemenceau kemur í nýársheim-
sókn til hershöfðingjans í hæli upp-
gjafadáta. Þeir ganga um alt húsið.
Þar eru 1400 herbergi — en flest
þeirra eru tóm, á einstöku stað
skrifari, eða þá rykugt bókasafn.
Hvers vegna er þetta hdsnæði eigi
notað betur? spyr Clemenceau.
— Tilskipunfrá 1781 á samt við-
bótum mælir skýrt fyrir um það
hvernig húsnæði skuli notað, svarar
hershöfðinginn. Eg fylgi reglugerð-
inni nákvæmlega.
Clemenceau snýr baki við hon-
um, fer heim og gefur út tilskipun
um það að inn á hælið skuli leggja
1000 sára hermenn. »Tilskipun þessi
öðlast gildi í fyrramálið. Georges
Clemenceau*. — Það er mælt að
hershöfðinginn biðji um lausn frá
starfa sínum og honum muni veitt
hún i náðI
Clemenceau tekur eftir öllu. Það
er benzín-skortur i Frakklandi nú
sem stendur. Clemenceau setur sjálf-
ur reglur um það hvernig meigi
nota behzin og úthluta því. Það er
nær eingöngu ætlað til bifreiða hers-
ins. Ef kona sézt i her-bifreið er
liðsforingjum öllum og lögreglu-
þjónum gert að skyldu að fara með
bifreiðina til næstu Iðgreglustöðva
og skrásetja nafn konunnar og
númer bifreiðarinnar. — Liðsforingi
i vistaliðinu var hérna um daginn
kvaddur á herstöðvarnar með sim-
skeyti. Hann þeysti þangað i bif-
reið. Dáginn eftir lét Clemenceau
birta nafn hans fyrir það að hann
hafði farið i bifreiðinni til Paris aft-
ur, i stað þess að fara með járn-
braut. »Liðsforingjanum hefir verið
gert það 'að skyldu að skila aftur
þvi benzlni, sem hann eyddi á heim-
leiðinni.«
Og á sama hátt sem hann grip-
ur harðlega og miskannarlaust í
taumana þar sem hermálin eiga i
hlut, svo lætur hann til sin taka á
öðrum sviðum. Alls staðar verða
menn varir við hramm »Tigrisins«,
hinar skjótu og óskeikulu ákvaranir
hans. —
A gamlárskvöld 1917, klukkan
7 að kvöldi tók hann á móti sendi-
nefnd frá jafnaðarmönnum til þesff-
að ceita þeim algerlega um farar-
leyfi til Petrograd. — Með einum
pennadrætti lætur hann hinn marg-
umþráttaða óhófsskatt ganga í gildi.
A einum stjórnarfundi fær hann
stjórnina til þess að hreinsa svo til
meðal hinna borgaralegu embættis-
manna, að öldum saman hefir eigi
orðið slíkt »mannfa!l« í Frakklandi.
Mörg hundruð embættismönnum var
vikið frá, mörg hundruð embættis-
menn voru settir til að gegna öðru
embætti en þeir höfðu haft og þeir
þóttu hæfari til, en nýir ungir og
efnilegir menn settir i þeirra stað
(margt af því sárir hermenn og
örkumia). Alls staðar krefst hann
áhuga, og skjótra úrræðal Ekkeit
gamalt kæruleysi, enga hangandi
hönd!
Hann sendir umburðarbréf í
200.000 eintökum til allra æðri
embættismanna í landinu. »Þriggja
daga« umburðarbréfið hefir það
verið nefnt. Tilgangurinn er í
stuttu máli si, að flýta fyrir
öllum embættisstörfum og gera þau
auðveldari. Það er gert til þess að
afnema hina óþolandi skriffinsku í
landinu, þar sem sjöundi hver mað-
ur er opinber starfsmaður. Clemen-
seau skipar fyrir um þsð að öll skrif-
finska skuli takmörkuð svo sem
framast má verða, afnumdar skuli
með öllu hinar seinlegu og marg-
brotnu sendingar af »Dossiers« og
»Bordereaux«, en í þess stað skulu
embættismennirnir ráðgast við munn-
lega. »Þeir hafa sfma til þess að tala
i og fætur til þess að ganga á,«
segir Celmenceau. Verið eigi ragir
við það að taka á ykkur ábyrgðl
hrópar hann. En komið störfunum
afl Eg krefst þess að héreftir skuli
hvert einasta mál afgreitt í seinasta
lagi þrem dögum eítir að það kem-
ur fram I Sé eitthvert mál eigi út-
kjáð algerlega innan þriggja daga, á
að senda skýrslu um það beint til
mÍD. »Og eg skal ráða málunum til
lykta,« bætti hann ógnandi við.
Og er það í raun og veru eigi
alveg samskonar starf, sem hann hefir
tekið að sér me5 þyi að heita Frakk-
landi þvi að greiða fram úr öllum
hinutn miklu hneykslismálum, sem
komu frar npp í fyrra, og um eitt
skeið vofðu eins og tvíeggjað sverð
yfir frelsi Frakklands! Hann hikar
jafnvel eigi við það að ganga i ber--
högg við aðra eins menn og Joseph
Caillaox og Charles Humbert.
— Eg veit ekki hvort Caillaux er
sekur, segir hann, en eg krefst þess,
að hinn voldugi maður, miljóna*r)ær-
ingurinn og fyrverandi forsætisráð-
herra Caillaux, hafi alis enga aðrí
afstöðu gagnvart réttvísinni heldur
en hver annar. Hafi hann geit sig
sekan um landráð, þá skal sannleik*
urinn koma fram. Fnkkland gerir
engan greinarmun á sonum sínunv
sem standa i skotgröfunum. Það
skal heldur eigi ger greinarmunur
á þeim, sem eru að baki vigvallaf"
ins, þegar um velferð föðurlandsin*
er að ræða. Við höfum nóga her-
dómara,   og   við   getum   altaf mist-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4