Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 . . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						£
mroitatTiVBt, ai>ið
Iþróttafétag Reykfavíkur tyeldur skemtifund í Idnó laugardagskvöld kt. 9.
MOBGUNBLAÐIÐ
Bititjóri: Vilh. Finwn.
Stjórnmálaritstjóri:  Einar Arnórsson,
Ritstjórn og afgreifiala í Lækjargöta 2.
Sími 500. — Prentsmiðjnsími 48.
Kemnr  út  alla  daga  viknnnar,  að
mánndögnm nndanteknnm.
Ritstjórnarskriístofan opin:
Virka daga kl.  10—12.
Helgidaga kl. 1—3.
Afgreiðslan opin:
Virka daga kl. 8—5.
Helgidaga kl. 8-^12.
Anglýsingum sé skilað annaðhvort
á afgreiðsluna eða í Isafoldarprent-
smiðjn fyrir kl. 5 daginn fyrir útkomn
þess blaðs, sém þær eiga að birtast í.
Anglýsingar, sem koma fyrir ki. 12, fá
að öllnm jfanaði betri stað í blaðinu
(4 lesmálssíðnm), en þær sem síðar
koma.
Anglýsingaverð: Á fremstu sáðu kr
2.00 hver ein. dálksbreiddar; i öðrum
síðnm kr. 1.00 em.
Verð blaðains sr kr. L50 á mánnði
(prsjsn
tyiffvjFrvt' *íh *iv "wpi
Bikasti maðar i heimi?
Camegie er »á af „gullkongum"
heimsins sein. í'yrir uiargra hluta
sakir þykir haf a verið nrestur mað-
urinn. Því hann kunni uð láta pen-
ingana þjóna sér, eu varð ekki
þjórm þeirra tsjálí'ur. Hann misbeitti
heldur ekki þvi valdi, sem auðs-
ógrynni leggja möimum í hendur, eti
var .hugKJónamaður <>g nutaði i'éð til
þess uð -konia kugisjónunuin í i'raun-
kvæmd. Þess vegna lifir nafn hans
miklu lengur en fle&tra unnara auð-
kýfinga, sem gera auðiun og ágirnd-
ina í meira. að nýju skiluingarviti á
sér.
Hann lifði mjög tvlátt áfram alla
æf'i sína, reykti ekki og .bragðaði ör-
sjaldan . áfenga drykki. Enda hafði
hann ágæta beilsu alla æf i og fyrir
þá sök var bann þoibetri en ella og
lundarfar hans ságlatt og hristi af sér
allar áhyggjur. Síðustu árin átti hann
heima á „Skibo", búgarði sem hann
hafði keypt á bernskustöðvum sínum
í Skotlandi.
Andrew    Carnegie    var    fæddur   í
Dunfermlins eirmm elsta  bænunr þar
í landi og var faðir hans bláfátækur
v?fari. Þegar hann var 11 ára. bar það
við að faðir hans kom einu sinni heim
irjög   raunamæddur   og   kvaðst   vera
orðinn    atvinnulaus.    Vefnaðar-iðnað-
urinn hafði gjörbreyzt við það að tek-
ið var. að nota nýjar vélar. Tók f jöl-
skyldan það ráð, að  flytja til Penn-
sylvaníu.   Þar   fékk   faðirinn   atvinuu
við   bómiiliarverksinið.ju,   en   Andrew,
sem þá var 12 ára, fékk utvinnu við
að „knipla'' og einn dal á viku í kaijp.
Hann varð að eitja við í'rá morgni til
kvölds og hafði 40 inínútna livíldar-
tímía   um   miðjau   daginn.   Ari  síðar
varð   hann  kyndari  og  átfi   að  gæta
guíuvélarinnar   som   rak   lóvélarnar.
Abyrgðartilfinningin ýtti undir í'ram-
sóknarhugsuTi   drengsins   og  þroskaði
hann   fljótt,   en   erfiðið   ofbauð taug-
unum og hann var sí og æ hugsandi
um  það,   að   slys, gæti  hlotist   af  ef
hann gætti- ekki vélarinnar irógu vel.
Það -eitt, að hann átti ágætt heimili,
gerði honum rnögulegt uð halda áí'rum.
Þegar Andrew var fjórtán ára, út-
vegaði  kunuingi  hans  honum  sendil-
Btöðu við símann. Varð það til þess, að
hann fór að hafa viðkynningu af blaða-
mönnum og brátt fór hann uð dreyina
Reykiö
Kings' Own
cigarettur.
Tilhúnar að cins a/ Teofaui.
iim að skrifa greinar sjáli'tir t^ðu .jaí'tt-
\oJ heilur bækur, en U'kjurnui' voru
ekki nema þrír dalir á viku, Hann var
hrædauT um að niissa stöðuna, því
horttim gekk ilia að rata niu bæinn og
það tafði fyrir útburðinum ú skeytun-
ura, og liann var táplítill eftir kynd-
aravinnuna. Hann reyndi þó að bæta
þettu upp með því að vera nógu ið-
inn og stundvlís og samtímis því gerði
hann sér í'ar wm að lesa og læra eins
mikið og frístundir hans levfðu. A
morgnuna, þega.r hann kom á stöðinu
til þeiss uð taka þar til, talaði vörður-
inn stundum við hann og tók hann
fljótt eftir því að strákurinii hafðió-
venjulegan mann að geyma. Hann
kendi honum símritun, og það leið ekki
á löngu þangað til lærisveirininn varð
jafnsnjall ineistaranum. Nokkru seiuna
gafst honuni færi á að sýna hvað hann
gat. Einn morguninn, þegar hann sat
við áímritunaráhaldið og var að æfa
sig, kom mjög áríðandi skeyti frá
Philadelpbiu. Drengurtun tók á móti
skeytinu og afgreiddi það úður en
símriturinu koiiu inn. l'ctta vakti at-
hygli símafólksins og bráðum fékk
Andrew símritarastöðu og 25 dala kauji
á mánuði. í>egar hann var 16 ára dó
faðir hans og varð hann <þá að sjá
fjölskyldunni farborða. Hann fékk
móður sinni alt kaup sitt en sjálfur
hélt liiinii að eins smáþóknutium, sem
liaim i'ékk frá bloöunum í Piltsburg
fyrir ýmsu smágreiða og þeysur auka-
þóknanir urðu fyrsta spariféð hans. —
Margir komu á símstöðina og tóku
eftir yngsta síímritaranum, nreðal ann-
ave yfirutnsjóiiarmaður Pennsylvaníu-
Ijrautarinnar, sem réð bann fyrir
einkarilara siun i'.vrir 10 dólum hæri-u
kuup ú múnuði, en hunn i'ékk á stöð-
inni.
Það leið ekki á löngú þangað til
Seott umsjónarmaður festi truust á
honuin. Eitt kveld ^sagði hann Carne-
gie, að hann gæíi grætt á að kaupa
hlutabréi' í „Adams P]xpress" fyrir
500 dali. Hlutabrétin i'engust fyrir
60% og Seott lofuði honum 100 dula
láni ef hunu gæti lagt hitt fram.sjiili-
ur. Carnegie tók ráðiuu strax i'egins
hendi, þ<S enga hefði hann hugmynd
um hvar hann ættí að í'á peningana.
Sjálfur hafði haiin sparað 50 dali, og
var það aleiga hans, en móðir hans
kunni ráð. Hún veðsetti alt sem hún
átti, Carnegie keypti hlutabréfin og
þau urðu hyrningarsteinninn að stór-
auði hans. Félagið gaf Muthöí'uin 1%
ú mánuði.
Síðan varð Scott aðstoðarmaður hjá
hermálaráðherranum í liorgarastyrjöld-
iiuii og var Carnegie enn með honum.
Hann var þá 24 ára og tókst á hend-
ur   feí'tirlit   með   flutningi   herliðs   og
vista og  símum  og  járnbrautum.   Þó
eigi  væri hann hermaður sjálfur, var
hann þó þriðji maðurinn sem sairðist,
því ritsímastaur féll á hann og særði
tann mjög á andliti. Hann var of t við-
staddur orustur og við Bull-Run yfir-
gaf  hann   vígvöllinn  síðastur  manna.
Nokkru  eftir  að  hann fcoin heim  úr
stríðinu hitti hann á járnbramarferö
mann nokkurn, er spurði harn hv irt
hann  þekti   nokkurn,   sem  heí'öi  ein-
hver   afskifti   af   Pennsylvaníuibraut-
ipni,  og þegar  Carnegit-   svaraði  ját-
andi, sýndi ókunnugi maður'nn honuiu
fyrif'mynd að svefnvagni. Camegie sá
strax að hugmyndin  var  ága;t,  flýtti
sér til Scotl'S og sagði honum frá máL'i-
viixtum. Sc<ift náði í tillögur.'.a'.iiiun og
lét gera tvo  vagna  til rcyirilu hamla
iélaginu.   Tilrauniu  gskk  svo  vel,   að
stofnað var þá þegur -v.fnvagnafélag
og  varð  Carnegie  þátttakundi  i   því.
Þurfti hann til þess 120 dali, sem hann
fékk   að   láni   í   lianka   gígii   veði   í
hiutabréfunum   í   „Adams   Express",
og  féi.igið  dafna(vi   svo  vel  að  hann
gat keyp"t ný h'ut ibróf r sífellu. Eftir
nokkurn tíma gat h:uin borgað öll lán,
sem hann hafði íVngið hjá m<>ður sinni,
og í bankanum, og átti áliílegu í'úlgu
afgangs.
Svo fór haiiu uð l:jita að steinolíu,
því hann var einn þeirra fáu, sem sáu
þá hverja þýðing hún mundi hafa í
heimiiium. Hann stofnaði félag með
vinum stínuiui og þeir keyptu land það,
sem kent er við Storey og-frægt var
fyrir ollunáma, íyrir 8000 sfcerlinngs-
púnd. Á því varð hann ríkur alt í einu.
fcller Itéi, >>£ fœrri  kiiiinuðusl   við þá
i'ii  mi, hliila  sinn í stcinolíulindumuii
og tók að gcfa sig allttn við stál'bræðslu
Hann hafði tekið við starfi Scotts við
Pennsylvaníubrautiiia   og  honum  datt
í hug að það væri ráð uð byggja brýrn-
ar fyrir járnbrautina úr stáli, í stað
timburs, sem áður hafði  verið  notað.
Uin sama leyti haf'ði Bessemer tekist
að herða stál úr járni og Carnegie tó'k
þc.-sari    mnbót     !   iðnaðinum   opnum
örmum, og reisti margar stálsmiðjur.
I >að voru þessar stniðjur sem festu við
haim nafnið : stálkonungur heimsins.
Carnegie varð hinn versti þrándur í
götu þeirra  Rockefellers og Morgans
i
er   þeir   þeir   gerðu   stál-„hringinn''.
' „Hringur'' þessi hafði svælt undir sig
allar hel/.tu járnlrrautir Bandaríkj-
iinna og átti feiknastórar stálsmiðjur
með 120 miljón punda starfsfé og nú
voru ekki aðrir sem um munaði utan
' „hringsins'' en Carnegie. Rockefeller
og Morgan settu honum þann úrslita-
! kost að eelja þeim stálsmiðjirr sínar
fyrir 10 miljónir punda — þ. e. sem
I svaraði meðal  árstek.uim — eða þeir
: gerðu út af við hann með samkeppn-
inui. Oarnegie svaraði hótuninni með
því að reisa nýjar verksmiðjur, sem
voru nógu stórar til þess <ið geta kept
við „hringinn", og  bjó  sig* undir að
byggjít nýjar jiírnbi'aut.ir til þess nð
geta mlt stúlið þar sem markuðurinn
var beztur. Þá var hinum nóg boðið
Og létu undau si'ga. En Carnegie dró sig
skömmu síðar út úr viðskiftalífinu og
hclgaði lif sitt störfum til alþjóðaheilla
upr> frá því.
Síðari ár æfi sinnar gaf hann ó-
grynni fjár til almennra þarfa, Hann
stofnaði bókasöfn og lestrafélög um
Ameríku þvera og endilanga, reisti
spítala, leikhús, sönghallir, gaf hálskól-
um ógrynni f.jár og setti á stofn v'ís-
iijdastofnanii'. Kigi vcrðtu' með tölutn
talið alt sem hann gaf.
Samt hefir hann að líkindum verið
ríkasti maður heimsins þegar hann dó.
Rotschíld barún átti „að eins" 500
miljón krónur, en menn gizka ú að
Carnegie hafi átt 30—40 milj. pund
tim aldamótin þegar hann hætti iðn-
rekstri. Eign sína í stálfélaginu mikla,
Carnegie Steel Works í Pittsburg
seldi hann fyrir 250 miljónir dala árið
1900 en ári seinna var talið að hann
væri búinn að gei'a 11 ínilj. sternings-
jjund til þjóðnytja-fyrirtækja.
Því hefðu víst fáir spáð þegar liann
var að róta öskunni úr stónni forðum.
(Að mestu eftir „Börsen").
íslenzk gííma
í erlendum blöðum.
Afrek Jóhannesar gltmukappa.
Síðan seldi hann vim sínum er Roc&-" trteistarinii,   sigraði   þannig   í Al
Jóhannes Jósefsson fór engan al-
fttraveg, er haim réðist í það í'yrir
9 áruni að fara að f'erðast nm ver-
óldiua og sýna útlendingum íslcuzka
glíniu á r.jijlk'ikahúsuin stórborg-
anna! Þá braut hafði enginn Islend-
ingur í'arið áður og líklega hefðu
flestir „orðið úti" — nema Jó-
hánnes. Því eigi var það við meðal-
manns hæfi að vinna bug á örðug-
leikum þeim, sem mættu honum
fyi'stu árin. En Jóhannes var iheira
en meðalmaður og það reið bagga-
muninn.
íslenzk glíma, eða öllu heldur
sjálfsvarnarglíma Jóhannesar, er
orðin miklu þektari en almeimingur
gerir sér í hugarlund. Og það er
Jóluumesi að þakka. Hér á landi
eru háli'gerð dauðamörk á glím-
i:nni. Menn nenna ekki að glíiaa og
a'ðrir nenna ekki að horfa á. <*- Til
þess að sýna, að íslendingar séu í
þessu ólíkir öðrum þjóðum, þó öf-
ngt sé það við það sem vera ætti,
skulum vér birta hér kafla úr um-
mæl'urn ýmsra blaða í Evrópu og
Arneríku um glímuna og hvernig
Jóhannes notar glímubrögð til
varnar. Ummælin eru tekin af
handahófi, sum frá fyrstu iitivistar-
áruni Jóhannesar,' önnur frá síðnri
áruni. Og ef vera mættt að slæða
yrði dregiu frá augum einlrverra
þeirra, sem ekki sjá íþróttagildi
gJímunnar, við lestur þessara út-
lendu ummæla, er tilgangi vorum
i'.áð.
Londun Timex, 19. des. 1910:
„Glíman" (fslenzka glímarr og
sjálfsvörnin) er hraðvirkasta og
augljósasta tegund glrmu, sem nú
þekkist og tilbreytni hennar sýrrist
óendanleg. En sú tilljreytni er svo
mikil og um leið leyirdardónrsfull,
að til þess að læra hana þarf heilarr
mannsaldur, svo jafrrvel hinir ensku
aflraurramenn, með alla sína æf-
irrgu, geta varla vænst eftir að ná
hirnri glæsilegu en þó að því er virð-
ist fyrirhafnarlausu leikni Jólrann-
esar Jósefssonar. Við dáiimst að
honum, en dirfumst ekki að reyna
að ná frækirleik hans.
Evening Times, 21). des. 1910:
• Jóhannes Jósefsson, íslenxki glímu-
lrambra leikhúsirru r gærkvöldi, að
okkur verður að spyrja sjálfa okk-
ur, hvort nokkur maður sé til í
hoiminum, sem sé fær um að tak-
ast á við hamr. — Merur héldri að
Diabutzu, sem er viðurkendur Jiinn
allra bezti Jiu Jitzu glímruneistari,
nryndi hafa meiri líkur en nokkur
anrrar, sern enrr þá hefir verið beitt
á móti hinum unga íslendingi. —
En reynslan er búin að sýna, að
Japaniiin fékk ekki enu simri tíma
til að átta sig á að hánn stæði á
kiksviðinu fyr en búið var að
leggja hann á bakið.
Jóhannes gerði meira err skyldu
sína, því hann óttaðist að Dibutzu
væri ef til vill ekki ánægður með
leikslokin og bauð honum að reyna
aftur, en það fúr á sörnu leið.
Jóhaunes á því fullan rétt á að
krefjast þess að A'era skoðaður sem
fræknastur  allra  glímuma'rma.
Hólmgönguáskorun hans stendur
enu þá og allir, alt frá Hacken-
smith og niður á viðVeru velkomnir
að reyna sig við hanrr.
Það er orðið alkunnugt hvernig
fór í gærkvöldi. Dibutzu er frægur
fyrir glímu sína og hanrr gekk svo
ótrauður að glímunni, að hann
hafði á orði, að harm skyldi fella
íslendinginn, en samt sem áður átti
að borga homnrr i'inrtíu pundin, sem
lögð höfðu verið undir, ef harm
stæði í Jóharmosi í 5 nrmútur. —
Þeim sem ekki þekkja glímuna,
gat virst glrma þessi all áhættumik-
il fyrir íslendmgiun, en svo reyud-
ist, að húrr varð honiun hin auð-
veldasta.
Sumum af áhorfendunum varð
það á að loka augunum í nokkrar
sekúndur, og mistu af öllu, sem
fram fór. Maður einn sem kveikti á
eldspítu til að kveikja sér í vindli,
var ekki fyr BÚÍnn að því, en Dia-
butzu var að rísa á fætur á leik-
sviðirru, eftir eitt hið meistaraleg-
asta fall, sem hægt er að hugsa sér.
Sjaldau hefir nokkur hlutur ver-
ið gerður með eins aðdáanlegum
flýtr, og íslendingurirm hafði fylsta
rétt til að vera ánægður nreð- sjálf-
an sig.
Das Programme (Berlín),
13. agústl911:         '
'   Joh. Jósef.sson, sem verið-hefir. í
Cireus Adolplt Strassbui'geJ' í Prag
í Bæheinri, bauð hverjum þeim, sem
stæði hann í 5 mínútur, eitt þúsiurd
niörk að launum. Boðirru var tekið
af glímunieistaranum Grustav Pris-
terrsky, sem kom frá Vínarborg, en
Jóharures feldi hann 6 sinnum á
þrem mínútum. — Vegrra þessara
óvientn Ieiksloka, urðu áhorfend-
urnir sem óðir, þeir grenjuðu, æptu
skutu og köstuðu grjóti að sigur-
vegaranuni, svo að lögreglarr varð
að fylgja lionum lieim til sín til
þess að vernda hann fyrir fólsku
lýðsins. —
'lhe Brooklyn Eagle, 22. apr. 1913:
Alt hið bezta, sem Cireusinn hef-
ii- sýnt áður fyr', hefir nú verið
endurtekið nreð mörgum nýjum og
góðum kröi'tum, svo sem himri
nndraverðu sj'ningu á íslenzka
i'lokknum harrs Jóharmesar, sem
sýnir glímu og sjálfsvörn eins og
hún liefir verið notuð af íslerid-
i'iguni síðan á clleftu öld. Þegar
hinir sterklegi Jósefsson sýndi
mönnum, hvernig hægt vœri að
verjast árásum þriggja alvopnaðra
nianna og fleygði þeim auðveldlega
og léttilega alt í kringum sig og
henti skamiubyssum þeirra og hníf-
unr sínu í hverja áttina, þá varð
jafnvel hirm rólyndasti áhorfandi
neyddur til að fylgjast nreð í fagu-
aðai'ærslunr fjöldans.
Victoria (Can.), 25. jan. 1915:
.... Aðalpóstur sýningarinnar
cr það hvernig íslenzku glínmnienn-
irnir sýna sjálfsvörnina, sýna
hvernig eigi að verjást öllum árás-
tim á þann lrátt, sem aldrer hefir
áður sést. Jóhanues Jósefssorr, sig-
urvegarinn frá Olympisku leikjun-
tmi, stjórnar flokknum, og það sem
hann gerir, er sannkallað meistara-
verk. Hann verst árásunr þriggja
nianna, sem ráðast að honum í einu
í'ieð kuíí'a og skammbyssur, og yfir-
bugiir þá með þvílíkri snilli og í'lýti,
áð slíkl er algerlega einsdajnri.
San Fransisco, 22. febr. 1915:
.... Jóliannes Jósefsson og
glínruflokkur Irarrs sýudu hina ein-
kenirilegu íslenzku sjálfsvörn. Jó-
hannes og samverkanienu hans voru
aði eins ö mínútnr á leiksviðinu, en
a þeim stutta tíma höfðust þeir svo
mikið að, að þó ekkert hefði fengist
meira fyrir iimgangseyririnn, þá
var hann nægilega borgaður.
Oaliand (Cal.), 21. febr. 1915:
... .Hið fyrsta og merkilegasta á
dagskfánni er flokkur Jóh. Jósefs-
sonar, senr sýnir íslenzku glínruna.
Hún er svo stórfengleg að saman-
borið við hana er hin fíæga jap-
anska ,.jiu jitzu"-glínm að eins
barnaleikur.
Springfield Dailg News, 5. febr. '16.
> ..... Það var ekki fyr en nú fyrir
skömmii, að heinrurinn vissi að glím-
an íslenzka var til, þessi aðdáanlega
glíniii, sem íckur langt frarn jap-
önsku jin jitzu glínmnni. Fyrir ís-
lenzkiini glímunianni stendur hinn
bezti aflraunamaður og lmefaleik-
t>rr hjálparlaus. Mörgum sinniim er
•Jóhannes Jósefsson búinn að i'ella
bina allra beztu glíiuunieiin armara
þjóða^ og það  svo auðvekllega, að
það er rræsta yfirnáttúrlegt.....
.... Ahorfendur komust í æsing,
þegar Jóhannes, vopnlaus, gekk á
móti rnaniri vopnuðum með skamm-
byssu, sem skaut á hann hvað eftir
armað, þrælslegunr dóna, nreð kníf,
sem leitaðist alt af við að stinga
hann, og blámanni, digrum eins og
berscrki. Err hann varðist þeim öll-
mn. Blánranninum kastaði hairn svo
hrottalega kring um sig, að nraður
óttaðist að liann rnundi brjóta eitt-
hvað nieð honUm. Maðurinn með
knífinn stakk og stakk, en hitti ekki
nema út í loftið. Skammbyssuskot-
in þutu ineinleysislega alt í kring
uni Jóhauues, ineðanlianu ureð I'"l
vnuni lék þamng á skyttuna að hún
að síðustu lá úti í herni. - -'--'-
- Á-sýningunni í gterkvöldi komu
H. P. DUUS           A-DEILD
Hafnarstræti 18.
Prjónavörur. — Enskir sokkar
handa fullorSnum og börnum. —
Höfuosjöl. — Tauhanzkar. — Mik-
ið úrval af Moire millipilsum. —
Regnhlífar,

nokkrir af áhoi'Cendunum sér sam-
an um, að það þyrfti 27 lögreglu-
þjóua með armari mannlijálp til að
taka Jóhannes fastan, en þó að eins
með því móti að lrann gœfi það eft-
ir nreð góðu
The Davenposl Ncwa, 1. des. 1916:
Glíman er þjóðleikur Islendinga.
ilún er sjálfsvörn. Til dæmis ef her-
flokkur ra;ðst a þig með brugðnum
brörrdum, þá taktu upp greiðrma
þína og vasaspegilinn, greiddu þér
vel, taktu svo nokkur lagleg fóta-
brögð og reyndu „glímu" á þá. Eft-
ir 5 nrínútur verða þeir á hróðuin
flótla, sem ekki liggja þegar á jörð-
unni. — Svartur knefaleikari kom
fram og Jóhannes sló hann niður á
fyrsta bragði. Næst horrtun kom
maður vopnaður 14 kníl'um í belti.
En hann kom aldrei lagi á Jóliann-
es. Ýmist, hélt Jóhannes honum í
skefjum nreð litlu tánni eða böglaði
honum samair með litlafingrinuin.
Glíman er aðdáanleg. Með 14 kuíf-
um varð aldrei konrið lági á Jó-
hanrres og jafnvel þegar ráðist var
á hann með skammbyssuskothríð,
var ómögulegt að hitta hann. .Allir
þeir sein unna hreysti og harðfengi
ættu að læra glínru, en hvað sem \
boði væri, vildum við ekki vinna til
fyrir öll heimsins auðæfi, *að láta
hendur og fætur Jóhannesar leika
sér með okkur í 5 mínútur.
Pecria Dispatch, des. 1916:
Jóhannes Jósefsson, stór Ijós-
hærðtir íslendingur, sem lítur út
cins og Víkiugur rrýkominn úr sigur-
sælli víkiug, sýnir hina stórkostlegu
íslenzku glímu og sjálfsvörn. Þrátt
fyrir stærð sína, -er hann ákaflega
fimur og fljótur í hreyfingum, og
fótabiirðurinn er ótrúlegur. Þó að
hendur hans séu bundnar á bak aí't-
ur. verst hann hverjum sem á hann
ræðst, með fótunum.Morði))gi,vopn-
aður með kníf, eða knefaleikari af
beztu tegund eru jafn hjálparUuisir
i viðeign við harm. Harm berzt jafn
rólegur og auðveldlega við þá eins
og einn.
Evening Times, lowa 5. des. 1916:
Stórfenglegaata' atriðið á dag-
skránni lijá „Majestie" er Jósei'sson
og Islendingar harrs, — hópur af
mönnum frá Norðurheirnsskautiuu,
sem eru aðdáanlega fimir í sált's-
vörn. Þeir nota ekki vopn til að
verja sig meiðslum og árásuur, þó
notaður sé á þá knífur eða skamm-
byssa, heldur verjast að eins með
ráðkænsku og þeim vopnum senr guð
hefir gefið þeinr, heilbrigðri lrugsun
og lírkarnslimunum. Framkoina lrins -
fagra flokks Jóhannesar er aðclá-
unarverð.
St> Lauis', 1917:
Jóliannes Jósi'i'ssoii"og íslending-
nr hans, sem uú eru lrið mikilfeng-
leg.ista sem sýnt er í New Grand
leikhúsirm, er líklega hin stóri'engi-
legasta rrýung sem leikhúsin hafa að
bjóða nú á dögum. Glímarr er álitin
eða var bezta sjálfsvörnin sem þekkt
ist í heiminum. Jóhannes Jósefsson
og aðstoðarmenn hans, seiu allir eru
innfæddir fslendingar sýna hverrrig
einn maður fær varisl árásuni
þriggja vopnaðra nranna í einu.
Fort Wagne, Indiana 4. nrarz 1917 :
íslenzka glírnau var öldunr saman
óþekt nerna í landirru sjálfu og ís-
lendingar vildu ekki kerma hana
öðrum, en nú verður hún sýnd í
New Palace í kvöld og er það atriðið
seni nrest dregur áhorfendurnar að.  .
Glíuian er sögð áð taka frani jiö.....
jitsn, að því leyti að lítill maður ög "
jafnvel kvenmaður  getur  lagt  að

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4