Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						'lf QftGUNl4i«A3 1»
Með Willemoea fengum við:
Högginn Melis,
Sieyttan Melis,
Blandað Hænsnabygg,
Maismjöl,
Lunch,
Gaddavir,  Hessian, Ullarballa.
¦• _   ¦¦..¦..--!-¦.;—¦
?Af bragðinu skulu þjer
þekkja þaðf.
Um 170 þilskip Færeyinga
stund'a fiskiveiðar við ísland í
sumar og langflest þeirra komu
ti1. Spykjavíkur. eða Hafnarfjarð-
«r 1 vor í ýmsam erindum, svo aS
síst var furða, þótt að Peterjen
hefði ærið að starfa, og að „mis-
jafn sauður væri í mörgu fje". —
Bæjarbúar verða oft helst varir
þeirra, sem einhvern hávaða gera,
og síst ber því að neita, að sumir
Færeyingar voru nú sem fyrri vín-
jbneigðir og hávaðasamir. En
þeiira «r ekki sökin öll. Sumir
ákipstjórar Pæreyinga kvörtuðu
rnjög undan því, að íslenskir leyni-
salar væri á sífeldu „vikki" nið-
,ur við höfnina og reyndu að
r.arra hásetana erlendu til að
„koma inn í port'S og kaupa
brennivánsflöskur eða fylgjast
iiieð þeim í illræmd „kaffihús".
TJngur maður, sem staðinn var að
'því óþarfaverki, kvaðst gera það
nauðugur, „vegna atvinnuleysis"
.að vera sendimaður smyglara. Þarf
engum að koma á'óvart, þótt sam
tök verði meðal erlendu skipstjór
anna á næstunni um, að, kæra
'þá, sem verða á þann veg orsök
>éss, að háisetamir eyði fje og
•viti sínu.
Mjög kom í ljós við samkom-
Tir Færeyinga, hvað áhuga þeirra
•er mikill á trúmálum; þeir töl-
-uðu þar hver á eftir öðrum, og
sumir furðu skipulega, og þótti
sjálfsagt að slíkar samkomur
stæðu um 3 stundir. Á einni (af
þremur) samkomum, ' sem jeg
hjelt fyrir þá eftir brottför Peter-
sens, las roskinn Færeyingur
iuarga ritningarkafla utanbókar
með rjettum -tilvitnunum svo að
við íslendingar, sem við< vorum,
nrðum forviða á minni hans.
Margt sagði Petersen um Pær-
eyinga og trúarvakninguna, sem
þar er um þessar mundir, eins og
jeg hefi skýrt frá í Bjarma, en
tveimur andsvörum hans við spurn
iagum mínum, Teyfi jeg mjer að
bæta hjer við:
„Eru mörg messuföll í Færeyj-
um"! spurði jeg.
„Messuföll? Hvað er það?" svar
aði hann.
„Við köllum það messuföll, þeg-
ar prestur kemur til kirkju shm-
ar að messa, en söfnuðurinn situr
mi
Á skírdag voru um 140 manns
til altaris hjer í dómkirkjunni.
Tið Petersen urðum samferða úr
kirkjunni á «ftir, og spurði jeg
hann þá: „Þótti yður þetta ekki
æði fjölmenn altarisganga?"
„Ó-jú"   — svaraði  hann.
„Það eru þó varla svona marg-
ir altarisgestir í Klaksvík", sagði
jeg hálf drýgindalega. — Peter-
sen á þar heima, og þar eru um
1000 manns  í sókninni.
„Jú, þeir eru oft á ári svona
niargir og stundum fleiri", svar-
aði hann.
Þá þagnaði jeg og skildi, að
hann var hálf forviða á, að mjer
skyldi finnast til um þennan alt-
arisgestafjölda, í söfnuði, sem er
12 eða 14 sinnum stærri en Klaks-
víkursöfnnður. —
Sjómannaheimili all-myndarlegt
var vígt í Þórshöfn í þessum mán
uði. Hafa Danir hjálpað Pærey-
ingum til að koma því upp, og
sendu þangað framkvæmdarstjóra
sjómannatrúboðsins danska, Vilh.
Rasch, til að' taka þátt í athöfn-
inni og undirbúa stofnun fleiri
slíkra heimila. Á eftir fer hann
snöggva ferð hingað, til að að-
gæta, hvað hægt sje að "gera hjer
fyrir danska sjómenn. Mun kon-
ungi vorum vera mikið áhugamál
að einhverjar verulegar fram-
kvæmdir verði í þeim efnum, eins
og símskeyti hafa áður skýrt frá.
Þesssi Vilh. Easeh er bæði rit-
höfundur og skólastjóri sjómanna-
lýðsháskóla, og er talinn góður
og einarður ræðumaður Hans er
hingað von á laugardaginn kem-
ur, og ráðgert að hann flytji er-
indi í dómkirkjunni fyrir almenn-
ing á sunnudagskvöldið kemur kl.
81/2- — Er vonandi að annar eins
sjómannabær og Reykjavík er,
sinni vel erindum hans og vilji
iræðast um, hvað aðrar þjóðir
^tra fyrir sjómenn sína.
Sigurbjörn  Á.   G*íslason.
SHllH
heima" :
„Þess  þekkjum  við   ekki
í 'Færeyjum",   var  syarið.   „Þott
prestur komi að messa á virkum
öegi í Pæreyjum, þá sleppa menn j
Jieldur fiskiróðri  en   að  verða   af
messunni".
Pjetur Ólafsson konsúll er ný-
lega kominn beim úr för þeirri,
sem hann fór fyrir landstjórnina
til þess að útvega markað er-
lendis fyrir íslenskan fisk, og
hafa menn ekki síst haft 'þar auga-
stað á Suður-Ameríku. Horfur eru
á því, að góður árangur geti orð-
ið af þessari för, en hún er þó
aðeins byrjun, sem halda verður
áfram. Ef vel á að vera verðum
við að nota okkur A'ú fullnustu
þær upplýsingar, sem nú eru
fengnar, og halda áfram <i sama
horfinu. Nokkurt fje er veitt í
því skyni á fjárlögum 1923 og
1924, og í Suður-Ameríku er nú
íslenskur maður, Karl Þorsteins
síúdent, sem hefir mikinn áhuga
k   þessu   máli   og   hcfir  í   srein-
oortfrpecom
U.mbei<5»B«TiO :
I.  Brynjólfsson & Kvaran.
um sínum um það í Mbl. gefið
margar góðar upplýlsingar. Sem
stendur dvelur hann á stórum
búgarði í Argentínu. Hugsun hans
er, að nema til fullnustu spánska
tungu og kynnast sem best þeim
londum, sem líklégust eru til þess
'cX kaupa íslenskar sjávarvörur.
Áhuga sinn á þessu hefir hann
áður sýnt, og enginn efi er á
því, að hann getur unnið land-
inu gagn á þessu sviði, éí hann
fær til þess þann stuðning frá
landstjórninni, sem nauðsynlegar
er og telja má víst, að  hann  fái.
Kwæði.
Eftir   Halldór   frá   Laxnesi.
Niðurl.
8. Á heillögu aðfangadags-
kvöldi jóla eru allar verslanir
luktar, allir veitingaskálar og alt.
Alt «r luikt fyrir hungruðum
flælkingi á jólunum, fyrir útlend-
ingnum vinarlaulsum og einum,
litlendingnum. Gestinum, sem er
eins og beiningama'ð'urinn, a8
hann á engan rjett.
Hurðin á knæpu minni bifast
ekki um hársbreidd, og myrkur
er á ölilum gluggum. Nú geng jeg
hjer einn saman á strætinu og
þjáist, af því að jeg þekki engan
þann mann, er jeg vilji gefa vit-
neskju um  fátækt mína.
í hverju húsi er veitsla, alla-
vegu saddir menn og glaðir. Hjer
gengur maður einn, sem þjáist.
Hann hefir í svipinn gleymt öllUi
öðru en því, að hann er til, og
þjáist, hamingjulaus útlendingur
inn. Hvað stoðar það, þótt hann
ósíki sjer heim, því að hann er
foreldralaus og bær hans lí daln-
um er löngu lagður í eyði. Og
alliir eru dánir og alt er dáið fyr-
ir honum, nema minningamar,
sem græta hann. En <enginn skal
hafa hann að skotispæni vonkunn-
semi sinnar, og þegar þeir jarð-
syngja hann, skulu þeir verða
! að segja: Hann var e^kki bein-.
ingamaður og flúði aldrei á náðir
annara. Og hann var svo mikil-
látur, að hann geymdi í hjarta,
sínu hið eina, rjetta orð.
Þjer   fyrirlítið   mig,   dýrlegasta
konan   í. borginni,   en   jeg   elska
yð'ur, sagði hann. Ó,  að jeg væri
þvíi  orðinn  úlfur uppi á hásljett-
unni,   þar   sem   frosti'ð'   er   biturt.
og   bylurinn   svartastur.   Að   jeg
væri þegn orðinn í riki miskunn-,
arleysisins,    þar    sem    kjafturinn
er   konungur   og   klóin   drotning.;
Ó,     þjer     dýrlegasta!     Ulfurinn
mundi   Maupa   uppi   sleða   yðar, (
iog   hvílíkt   yndi,   er   hann   hefir
lagt   tennurnar     á     barka   j'ðar,
og   blóð   yðar   vætlar   um   tungu
Alt til málningar
á bötnvörpunga: Botnfarfi á járnBkip (fyrirtaks góð tegund). —
Menja. — Lestarrúmsfarfi, hvittr og rauður — Reyk-
háfafarfi. — Utanborðsfarfi. — Fernisolia. — Þurk-
efni o. m. fl.          Spyrjid um verðið!
O.   Ellingsen.
hans. Dýrlega, finst yðui' ekki
ems og allur heimurinn sje far-
inn að hlæja? En — hvað Btoða
óskir mínar, hins fátæka útlend-
ingsins ?
Sælir eru fátækir, sagði Drott-
inn. Þessi útlendingur 'hafði
hvorki kjaftinn nje klóna. Drott-
inn blessi yður, dýrlegasta mær-
in í borginni! sagiðd hann!!
9.     ,',Lífið er dásamlegt", segja
þeir, þessir aulabárðar, þessir
hálfblindu Ogmundar, sem hafflda
aS Tífið sje til þesis gert, að þeir
geti setið við háborðið <ig Mtið
œrast a£ söngvum og skálaglami
eða   hlátrum   daðurkvenda.    ....
Jeg hata yður, sem látið
söngva, glamur og heimskufhlátra
íylla .sálarhvolfin, til þess ai& yf-
irgnæfa kveinstafi og kvalaand-
vörp himnaríkisiþrælanna útifyr-
ir á strætimu, þeirra, sem ekki
fá verð sinn deilldan, en engjast
sundur og samani bjargarlaUsir,
yfirgefnir og einmana í kvölum
sínum.
Jeg hata þessa, sem syngja,
gleðjast og skála, meðan um þá
leikur heil veröTd af ópum og
veinumi, og af harmakveini og
tárum og sóttum og fári og elli
og   dauðateygjum.  —
Viei yður þjer útvaldir, er njót-
ið ódáinssæiu himnaríkis, í sama
mund sem á jörðinni, undir fót-
um yðrum, ríkir böl og sársauki
og sorg! Yður hata jeg, eins og
jeg hata Andskotann og ára hans,
sem yndis njóta af þjáningum
duftsins. —¦
10.  Niðri við sikipakvína befi
jeg komið auga á opið veitinga-
hús. Þangað er os svo mikil, aði
jeg hygg þyrpinguna fyrir dyr-
um úti skifta hundruðum. Alt
eru það sjómenn, og mæla á ýms-
um tungum. Jeg heyri jafnvel
dönsku, og jieg minnist glöðu dag
anna austur við Eyrarsund fyrir
mörgum árum. Guð blessi þessa
dönsku sjómenn!
Jeg treðst inn í þyrpinguna
við dyrnar og reyni að berast
með straumnum; jég- fæ oilnb'oga-
skot, stigið er á fætur mjer,
bölvað á legió af tungnm, æpt,
sungið,  iskrað'.  —
Menn, hvílíkar undraskepnur,
dýr andstæðnanna! Rauðklæddir,
bi'áklæddir, noikikrir með trefla,
sumir með hálsklúta, ýmsir nueð
ihatta og húfur, aðrir 'berhöfðað-
ir, en umfram alt öhreinir menn,.
kámaðir menn. Reiðir menn og
hræddir, tröllslegir menn, aukvis-
ar, Kínverjar og Skrælingjar, ölv
aðir menn  og  brjálaðir.
—   Troðist   ekki   svona!   Ætlið'
þið  að  drepa mig!
Enginn skilur mal mitt. Betur
að  þeir dræpu mig! — —
Loks kemst jeg inn. Hjer stend
nr maður við mann ; hvílík ös og
óreiða; þvargið og hávaðinn eins
og í fuglabjargi; enginn stóll
s.iáanTegur, en allir þjappaðir í
ikös. Hvarvetna er drukkið, slok-
?,ð,   skálað.   —   Glös   klingja   og
brotna, menn tala og öskra.
Drukkjiir Englendingar syngja
i-álma, mitt inni í þvögunni, jóla-
„sálma, við gamalt. ísl'enskt lag.
Þjó&verjar syngja ættjarðar-
kvæði; einhverjir iskammast, á
máli,  sem jieg  e'kki skil.
Byrlari kteni'ur, trölivaxinn,
svarthærður, sviphvass og illúð-
Tegur í bragði. 'Slíikir menn bera
á 'sjer vopn og nota lí viðlögum.
Jeg bið um mat að eta, en hjer
fæst ekkert nema vín, og hann
rekur að mjer flösku, heimtar
gjjaldið hótándi, og fær það. Síð-
sn heimtar hann flöskuna, og jeg
\erð   að   dnekka   út  í skyndl
Látlaust drekk jeg, teyg eítir
teyg; ó, mætti það aldrei taka
enda! HvíTík sæTa, höfug nautn,
algleymi. —
11.    Jeg er kominn út á stræt-
ið og er ölvaður. HöfuðiS er
iþungt, augun sjá ekki. Jeg 'get
hvorki hugsað nje skiiið; jieg er
kominn eitthvað burt frá sjálf'
vim mjer, út í einhvem ð&Jtr
fjarska. Áfram bera fæturnir l'ík
mitt jafnvægislaust og máttvana.
Loks fell jeg niður á vott stræt-
ið í krapið, svaðið, iigg um stund,
og stend upp' með erfiðismunum
og  ramba  af stað.
Jeg er sjúkur, sjiúku'r, og vii
deyja. Guð, Tofaðu mjer að deyja,
deyja!
Jeg heyri sjáTfan mig kaiTa
einhversstaSðar utan úr - f jörrum
fjarsika: Deyja, deyja! Jeg er ut-
aa frá Isiandi  og viT  deyja.  —
Menn ganga um strætið, fram
Kja mjer og við hlið mjer. TiT
móts við mig «g að baki mjer
koma þeir, svartir skuggar í
svartgráu myrkrinu — menn.
Þeir orga og gaspra, j'eg skiT þá
ek'ki og hirði ekki um þá, bara
veit, að þeir eru sjúkir og þjást,
eins og  aTTir, sem Tifa. —
Þarna er sjórinn, og jeg fika
mig fram með húshTiðunum í átt-
ina til hans. Regnið fellur. Mjer
finst það svo merkilegt, að altaf
sikuli hafa verið rigning í heila
eilífð. ÓÍSinln nálgast jeg sjóinn.
HvíKík nautn það hlýtur að vera
í'yrir mann, sem sj'úkur er og
svangur, að kasta sjier niður í
sjóinn, lygnan og djúpan. Jeg
vil  deyja!  öskra jeg enn. —
Plykki svífur að mjer svart og
mikið utan úr myrkrinu. Úr fjar-
];egð fínn jeg ógnina leggja að
mjer frá þessum skötubarðvængj-
aða fjanda. Úr fjarlægð skynja
jeg að þetta er Djöfullinn sjálf-
tír, og ekkert nema hann sjálf-
l'i'. Jeg reyni að' vúkja úr vegi, en
vík um seinan. Hann hefir læst
klónum í andlit mjer og dregui-
roig nú og dregur; hamingjan
gæfi að hann drægi mig út í*sjó-
inn!
12.     Mig sárverkjar í andlitið,
— hvar ligg jeg? Prá götuTjósi,
sem logar Tangt burtu, stafa geisl
ar í augu mjer. jieg er votur all-
ur, regnið feTTur enn, stúTka bogr-
ar yfir mjer.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4