Tķmarit.is
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

and  
M T W T F S S
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
Morgunblašiš

						¦'á*-sM
MORGUNBLAÐIÐ
3
MORGUNBLAÐIÐ
Stofnandi:  Vilh.    Finsen.
TJtg-efandi:   Fjelag   í   Reyl.javí!..
Ritstjórar:   J6n   Kjartansson.
Valtýr  Stefánsson.
Auglýsingastjðri:   10.   Hafberg.
Skrifstofa  Aus.ttirstr.eti   S.
Sími   nr.   590.
Auglýsingaskrifstofa nr.   700.
Hejmasímar:
Jón  Kjartansson nr.  742.
Valtýr. Steíánsson   nr.   1220.
K.  Hafberg'  nr.  770.
Askriftagjald:
Innanlands   kr.   2.00   á   mánuSi.
UtanJands     kr.  2.50   -      ------¦
I  lausasölu  10  aura eintakíö.
UBHOKW
Erlendar símfregnir.
f
Haralfhur Nlelsson
háskólarekte .
Fæddur 30. okt. 1868. — Dáinn 11.  mars 1G28.
Kköfn 11. mars. P.B.
Fundinum í  Genf lokiS.
Frá Genf er símað: Ráðsfundi
J>jóðabaiidalagtsiiis er lokið. Nefnd-
in Sera skiptið var til þess að íliuga
hva'ð gera skyldi í sambandi við
Vopnasmyglunina til Ungverja-
lands í vetur, skilaði áliti sínu í
'fundarlokin. Alítur nefndin nauð-
synlegt, að raiinsaka máiið ítar-
lega og býst við því, að eigi verði
komist   hjá   því,   aS   senda   rann-
Þegar     Jónas     Hallgrímsson
frjetti   lát   Bjarna   Thorarensen
var hann á leiS norSur til Bjarna
til þess aS vera hjá honum. —
Andlátsfregnin mætti honum þeg
j ar   hann   kom   aS   Glaumbæ   í
! SkagafirSi. Þá lagSist hann nið-
¦: ur í hlaðvarpann og orti:
1 Skjótt ,hefir  sól brugðið  sumri,
: því sjeS hef jeg fljúga
fannhvíta svaninn úr sveitum,
til sóllanda fegri.
Jónas varð svona gagntekinn
af endurminningum um Bjarna.
Eitthvað svipað hefir ýmsum 'af
þeim mönnum fundist, er þektu
Harald Níelsson; best Eins mik-
ið og Jónasi fanst til um Bjarna,
svo fanst okkur vinum Haraldar
um harln. Það voru þeir andlegu
gróðurkraftar  í   Haraldi   Níels-
Hið lifandi og starfandi mann- framþróun þessa heims og ann-
kyn   og   þær   stefnur   og   þeir ars og horfði jafnan upp til hins
! straumar,   sem  nú  hreyfa  sjer, hæsta.
! voru   aöalhugSarefni    hans,    og t    Þetta var vegur hans pg sæmd
I hann leitaði því jafnan í hinum og því gat hann tendrað vonina
I fornu bókum að hliðstæðum við og trúna í annara manna brjóst-
það, sem'nú er að gerast og aS um.
þeim  sannindum,  sem nú  mega      Eins og Tómasar-eðlið er ríkt
&ð haldi koma.                                i í mjer, þótt jeg gjarna vildi geta
Haraldur Níeksson var gæddur ¦ trúað, eins var Jóhannesar-eðlið
sjaldgæfum hæfileikum til þess ríkt í honum. Og því var hann
að hafa áhrif og vekja. Og jeg bæði hjartfólginn lærisveinn og
hygg, að þeir sem nutu kenslu hjartfólginn lærifaðir.
hans hafi trauðla kynst honumj Nú er hann kominn hinum
án þess þeir yrði fyrir miklum'megin við hulu dauðans og jeg
áhrifum af gáfum hans og brenn- [ óska þess eins, að það verði sann
andi áhuga, hvort sem þeir gerð-jmæli, sem hann sagSi:
ust skoðanabræður hans eða ekki.!     „Við fáum að sjá!"
Magnús J&nsson.           En jeg segi  eins og eftirlæti
---------                          j mitt      ítieðal       heimspekinganna,
Mér er mikil eftirsjá að próf.;    U^&U' f8* ;.» -           _    ,
tt     u- xt' i       •    ii •   ._ .   -   é      Dauðmn,  það er siðasta rað-
Haraldi Nielssym, ekki af þvi að     >_.          ,   ,
!4e                      .      ¦                   ,.   : gatan min!
við    værum    jafnan    sammala, j                                  ' —' i   u   r
þvert    á    móti,    okkur    greindii
stundum á í verulegum atriðum,
heldur af því, að jeg áleit hann
einlægan mann og hreinskilinn,
frjálslyndan   mann   og   djarfan.
hans, er mörg störf og mikil hlóð Hann var og eldheit sál, er vildi
ust á hann, enda varð hann hvað ¦ leita sannleikans og höndla hann,
eftir annaS fyrir háskalegri of-.og halda honum fram með oddi
þreytu,  og má hamingjan vita,|og egg, jafnskjótt og hann-þótt-
fjölfróður,   prýðilega   ritfær   og hvort það hefir ekki nú orðið því ist hafa höndlað hann — en mér tóItni"7anLln7 Tefír^ff 'Iö
'óvenjulega  smekkvís á mál.  ^ valdandi, að hann stóðst ekki þá ^ fanst hann ekki að sama skapi    jalda vi8 frffaU prófessorsins J
Sam- Hann   var  það   andlega   leiðar- raun, sem fynr hann kom.  En | kntaskur.:.   ,                                      ^m kvíðvænlega horfir) að það
Jegman,.aðjegtileinkaðieinu skarð) sem nú stendur opið) verði
sóknanefnd   til   Ungverjalands.
Vegna þess hve seint nefndarálitið syni, að hann átti engan sinn
komfram verður þáð eigi rett fýr 10» hjer * landi' en auk þess
bq á júnífundi ráðsins.                    , ágætlega   lærður
í   smni   grem,
Þegar frjettist, í gærmorgun lát
prófessors Haralds Níelssonar,
söfnuðust nokkrir guðfræðistú-
dentar saman í fordyri Háskólans
og var óvenju dapurlegur ráðleys-
is-svipur yfir hópnum. Þótt fátt
væri talað, duldist það engum, hví-
líkt afhroð guðfræðideildin og öll
OfriSur Wahabita
Frá    London   er    símað
kvæmt fregn, er   borist hefir   frá  ljós er lýsti af um víða vegu.
Basra   til    blaðsins    Morningpost,
hefir flugvjelum Breta tekist að besta vin látinn: „landið svifta
kalda Wahabitum langt inni' á svo og reyna, svifta það eihmitt
iyðimörkinni.   Tvær breskar  flug-
hann gat ekki kastað höndum tili
Jónas   segir   um   einn   sinn neins,   og   er   það   höfuSkostur,; sinni 0g sendi sjera Haraldi bæk-; fylt             ni   Þv- ^ , ag er    .
ekki síst hjá kennara.                  | ling meS þessari_áritun: Amicus^ aðdm að horfinn sje fi,, Hásko]_.
Kensla hans sjest aS nokkru á piato, magis amica veritas! Það
anum     fágætur     hæfileikamaður,
vjelar hafa  verið   skotnar   niður.
«anuiefndu hjeraði í Mesopotamín,
€ö mílur frá hafínm. Kowit stend-
íir við persneska  flóann).
Skriða fellur á borg.
Frá Rio-de-Janeiro er símað: —
Skriður hafa hlaupið á bæinn San- og hrygð á þjóðbrautum".             j Þar var sífeld vakning. Hann tók
tos og eyðilagði mörg hús. TTm tvö^     Það er ekki tilviljun að mannijVel andmælum og ræddi slík mál
imiidruð  menn hafa  farist.  '           finst svo margt af því sem Jón-jaf áhuga og ákafa, því að hann
as segir í kvæðinu, eiga við um'var heill og óskiftur í skoðunum
Harald. Haraldur var andríkur J sínum. Þær voru valdar eftir ná-
og myndauðugur, eins og mestujkvæmar   rannsóknir   og   örugga
mest  ítök  í hugum  manna lengst
þessum eina, er svo margra stóðjþví, sem hann hefir ritað um þaujer útlagt: þótt jeg meti þig og heldnr hefíl, þjóðin ;.n migt (
í stað". Er það ekki alveg það j fræði. Alt er það mótað af kenn-, máistað þinn mikils> met jeg þó sinn ágætagta og andríkasta kenni.
¦ Öresk herskip  hafa  sett herlið  á  sama «em okkur finst?. En Jón- arahœfileikum    hans,    vandlega, sannleikann meir!                            mami; ^ sem ^mt má telja
jand í borginni Kowit.                       as gat ögn sefað harm sinn meðj safnað, vel skipað mður og sann-j     Oftast deildi.okkur pról Har-,að   ,m  h&{.   / síðari  árum  einna
"   (BV,wa   cð„   Bassora   er borg í  þessu  dásamlega  kvæði,  eii  viðjfærandi sett fram. En við kensl-
íamnefndn hjéraði í Mesopotanúu,  getum það ekki og því þyngri er. una   bættist   svo   það,   sem  ekki
m mílur írá hafimi. Kowit stend-  oss   söknuðurinn.  Það  eru  ekki | var síst um hann: sá persónulegi
uv við persneska flóann).                 margir menn, sem eru þannig að^kraftur, sem fylgir jafnan mál- ;
t! þeir. geri heiminn betri, en Har- snildinni.
Skriða fellur á borg.               aldur var slíkur maður.                      Kenslustundirnar   hjá   honum
FrA -Rin-de-Janeh-o er símað¦ _'"   ..Nú  reikar harmur  í  húsum voru  áreiðanlega aldrei  daufar.
Höfrungadráp f SiglufirðF.
•---------                         | andans menn geta verið.
í fyrradag náðust 15 höfnmgar      H1ýr og vingjarnlegur við alla,
i' Siglufirði. Voru þeir skotnir þar g^rei hálfvolgur eða deigur, full-
prófun í huga hans. Hann taldi
enga goðgá að skifta um skoðun,
en hann gerði  þaS  ekki,  nema
staðhæfingum andatrúarinnax. út j sveith, Jandsins 0g. starf hans
En það var, eins og menn vita/við Háskólann hefir óbeinlínis gert'
hans hjartfólgnasta mál. - Bar hann að enn meira áhrifamaillli>
hann þar fram ýms sönnunar- me6 því að hinir vngri kennimenn
gögn, er jeggatekkifallistá>.aðiþjoðariiniar hafa flestir -að eh).
væru óræk, og nefndi ýms dæmi, hverjn leyti. mótast af honum.
sem mjer virtist þó mega skýra, Enginn veit hvað átt hefir {yr
á fleiri vegu en einn. Hann en mist hefh,. Prófessor Haraldur
skildi það vel, þegar jeg sagði, Níelsson var næstum undantekn-
að þetta væri svo alvarlegt mál, illgarlaust afburða ástsæll af nem-
að menn mættu ekki láta sjer endum sínum Þóttu tímar hjá hon.
nægja neitt baðstofuhjal um það m. svo skeaitítegii, ag flestum guð-
eða hversdagsfleipur,helduryrðu.frísðistudentmn kom saman umað
menn að heimta órækari sann-. naumast tímdu þeir að sleppa ein-
anir fyrir því  en nokkru  öðru;um einasta tíma! ef þeir gæti sótt
Eti í firðinum.                                  ¦ ur iotningar 0g hrifningar yfirhonum þætti annað sannara. Og: máii.   Hann   játti   þessu  og,   en!með nokkru móti.     Hann var  að
Þrír e'ða fjórir bátar í Siglufirði fegurð náttúrunnar og mikilleik. j það   var   alkunnugt,   hve   mikla I sagðist vera fyllilega sannfærður j vísu  eftirgangSsamur nm það,  að
að    stunda   hákarlaveiðar   í  Með  nonum  er   einn  hinn  allra einurð hann jafnan sýndi, hvort fyrir sitt ieyti. En jeg gagSi^ ag          lexíur væri brotnar til méro'i-
ar, sem hann setti fyrir og duldist
fetl&
Vetur.   Einn   Jieirra   fór   í fyrradg mesti 0g besti maður þjóðarinn
•og kom aftur eftir sólarhrmg með  &r horfinn,
17 tunnur af lifur. Þykir það ágæt                                               p   gVm
Ur afli.                                                 |, :_______
Besta tíð hefir verið fyrir norð- . ,
fii   þessa  dagana,  eins og hjer.        * Við komum báðir að  Presta-1 ann. Hann var ágætur samverka
sem skoðanir hans mættu miklu  -jeg   væri   sa   vantrúaði   Tómas,
eða litlu fylgi fyrst í stað.               sem tryði ekki, fyrri en jeg tæki
Mest og best var þó viðkynn- a og stingi fingrunum í naglaJ
ing mín af honum eftir að við forin. En þá skal jeg líka vera
urðum samkennarar við háskól- sa fyrsti maður til þess að standa
upp og vitna um sannleik anda-!
ÚtvarpiS
skólanum   jafn   snemma,   sjera maður  sakir yfirburSa aS  gáf- trúarinnar, enda þótt jeg finni
Haraldur  Níelsson  og  jeg,  sem ^ um  0g  lipurðar  í  viðmóti  öllu.  ekki   nema   e(na  óræka  sönnunjefnij Sem hann fjallaði um í hvert
þess ekki, ef liroðvirknislega var
að náminu gengið, en svo gaum-
gæfilega fór hann líka jafnan sjálf
ur í málin, að hann vildi altaf vera
viss um, að nemendur sínir væri
nokkru nær eftir en áður um það
dag: kl. 10 árd. Veður- ¦ þetta rita> hann sem kennari og jeg leit altaf á hann sem spá-! e;tt órækt tilfelli, sem ekki verði^idíii
^e.vh,¦ frjettir, gengi;  kl, 7,30 Veður-' ,_       .   ' „„„„„^    >,„„««>.  1C><ÍX.1 «.MÍM 4 «W«_*. M*k   l** __f «T_áJ ~._^    „    .„.-..„    _„„„„    ..„„    _i»     _
Kennarahæfileikar    hans     voru
^keyti; kl   7.40 Fyrirkstur um rækt- Jeg sem nemandi> naustið 1908.' manninn í okkar hóp, en af spá-jSkyrt   a   neinn   annan   veg   en'
narmenmng' (Pálmi Einarsson ráðu-'. '.' Áður  hafði  jeg  kynst  kenslu mannSandanum  er  ávalt  og  al- ]>amv ag   þag   stafi   frá   sálum'með afburðum miklir.  Skilningur-
jfantur);  kl.  s Esperanto (Ólafur p.  hans  ]>ann eina vetur,  sem jeg^ staðar of lítið, og er þá best þeg-^ framliðinna manna. En jeg bætti imi var eflÍ\ vill ekki jafn fljótur
ar hann er samtvinnaður grund-;]!VÍ   við,   að   jeg  hjeldi,   að   jeg ti! og hann var skarpu'r og affara-
uðum lærdómi  og ljúfmannlegu. fyndi ]iað seint.                               jdrjúgur þar sem hann beitti sjer.
hugarfari eins og hjá sjera Har-^     j,a  tök  Haraldur  próf.  bros- j>ó var lundin ör og fljót að hríf-
aldi-                                                    ! andi í höndina á mjer og sagði: ast, svo að sumum þótti um of. Og
En þó ao aðalstarf'hans yrði ^tffö fáum nú að sjá! En mikið er það einkeimi tilfmningamanna.
þannig bundið við kenslu í há- Skal jeg hlæja, þegar jeg tek á Bn samviskusemi hansog sannleiks
skólanum,þáerþvíekkiaðneita,að móti þjer hinum megin og fer að ást gerðu ]>að að verkum, að hann
honum fanst jafnan verkahring- íeiða þig J allan sannleika!"          fór vandvirknislega að öllum störf-
urinn innan háskólkns helst til Þetta sýndi mjer inn í sjeraUra sínnm og gekk naumast frá
þröngur. — Eftir öllu skapferli Harald. Hann var ekki að hugsa'nokkru máli öði-uvísi, en hafa gjör-
hans var hann kjörinn til þess það, hvað þá heldur að óska þess, skoðað það áður. Þetta gerði gáfur
að ganga fram fyrir fjöldann og að jeg færi á verri staðinn, þótt'hans djúpar og sterkar. Hann var
beita þar sínu mikla áhrifavaldi.' jeg væri svona efagjarn. Þvert vísindamaður að eðli til. Hann
ljJ1M'''VBr,B5S'{Sé' VanSt ^VÍ ekM flJÓtt' °g halYa\Á stórum orustuvelli var hann á móti; hann ætlaði að leiða mig'hafði það, sem hverjum fræðara
Nl^fi^T^r'           '              '  liafði   meira   fyrir   flestu,   sem^á sínum rjetta vettvangi. Og þó í allan sannleika og trúði því, að er   fyrst   og fremst   nauðsynlegt:
hann gerði, en alment er vitað., að hann fengist við forn fræði, hann yrði þess megnugur; enda brennandi þekkingarþorsta sjálfur,
Bitnaði   þetta   á   starfskröftum' var þó áhugi hans í nútímanum. trúði hann staðfastlega á eilífa 'lifandi áhuga  og sterkan vilja til
Xristjánsson)  kl. 8,45 Hljóðfæraslátt-   Sat  \  Lærða  skólanum.
" frá H?tel ls,and-                           i     Var  reynsla  mín   sú   sama   í
„Nova" fór  hjeðan   í  gíBr,  vestur   bæði skiftin. Hann var alveg^ó-
¦°e norður um land, til Noregs. Meðal   venju mikill kennari, bæði stór-
Wþega  voru:   Rjgurður   Lúðvígsson,   um fróður í fræðigreinum þeim,
^ónas  Jónsson,   Bragi   Ólafsson,   Lára   er hann kendi> mikilvirkur í ag.
'"ónsdóttir,    Herdís    Jónsdóttir.   Lilja                                        ,
fe     *   i'a.t-    Tvr      • 4. -a n„'„ AAtt    drattum, nakvæmur í niðurskip-
Plgurðdrdóttir, Margrjet Halldorsdott-            "    '                                               *
k Sigurbjorg Bogadóttir, Soffía Jó-   ™ og umfram alt gæddur kveikj-
^nnesdóttir o. fl.                                 andi 'áhúga og málsnild.
|     Vandvirkni  hans   var   undan-
Ailþingi.   I   Ed. var stuttur   fundur.   ,  .    .          ,           TT                          ...
b„+      \ -          w     *                 ,-   teknmgarlaus.   Hann  vann  ekki
^etrunarhus   og    letigarður,    sem   nu              °.
Peitir vinnuhæli, var samþykt sem lög  svo   smatt   verk,   að   hann   ekki
Ni Alþingi. Embœttaskipnn í Reykja-   legði í það mikla vinnu. Honum
Pk til Nd
?*ldur áfram í dag.

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4