Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						2
MORGUNBLAÐIÐ
Höfum til:
Umbúðapappír i rúllum,
Umbúðapoka, ýmsar stærðir.
Bindigarn,
Skógarn.
Gúmmibönd.
Kveðja frá Færeyjwn.
Á íþróttamótinu við Þjórsárbrú  Heil veri tú, hetjutjóð!
fcar     lýðskólastjóri     Simun     av   hevj tú skattin ríka.
Skarði frá Færeyjum — semer nú
gestur   ungmennafjelaganna    hjer   F.yokennt land og ognin góð,
á l'andi og fjelagsins G-ríniur Kamb-   Ingólfs ætt tað eigur.
an hjer í bæ — fram kveðju þessa:   lngóll's ætt! tú royndist reyst,
! rótlcggur var seigur.
Fyrir   3   vikum   lagði   jeg   af
•stað frá Færeyjum í þeim tilgangi   Foriög eru Fróni sett,
«ið vitj'a ókunnugs lands og ókunn-  fagrar eru vónir;
ugrar   þjóðar;    Því   aklrei    á   æfi   Ingólfs börn so ung og reyst
ndnni  hefi  jeg  komið   hingað   til   eíga  sögusjónir.
íslands áður. En niina, þeg'ar jftg
cr  bxiínn  að  vera  hjerna nokkra   ETciJ verj tú, hetjutjóð!
daga,  finst mjer,  að  þjer  íslend-   hátt beri tú merki.
ing'ar sjeuð landar mínir, og nijer : Veri tær so eitt og alt
finst alls ekki, að jeg sje á meðal   Islaiuls heiður sterki.
útlendrar þjóðar,  miklu fremur  á'
j.ieðal   góðra   kunningja   og   gam-   Stev. Lívshuga langtar at máluiii;
idla vina.
Öðru vísi er með landið yðar.
Að tísu eru fjöllinjijerna svipuð
fjöllunum okkar í Færeyjum; en
kjerna er alt miklu stærra. Og svo
bætist við ís og eldur: Skínandi
hvítir jöklar hátt á móti himni,
sjóðandi heitir hverar upp iir yfir-
borði jarðar, og í iðrum landsins
logandi eldur. Þetta er æfintýri.
Á meðan jeg var barn, las jeg
ioft æfintýri, og mig langaði til
þess að koma einu sinni í ríki
æfintýrsins og ao fá kóngsdótt-
urinnar. Nú er jeg í ríki æfintýr-
ísins, og hjerna er kóngsdóttirin,
og hjerna á hún æfinlega að bera
kórónu sína.
Leyfið mjer að færa yður kveðju
frá fósturlandi mínu, frá Færeyj-
nm og frá þjóðinni þar. Sú kveðja
er í Ijóðum, ortum undir gönilum
færeyskum bragarhætti og auk
]>ess  með  stuðlasetningu:
Forlög vóru fornum sett
frægdarverk at. inna;
nornan bendi norður-vestur
nýlendu at vinna.
Stev: Lívshuga langtar at málum;
hátt hevjist songur úr sálum.
Upp í ljós, upp í Ijós!
Lívshuga langtar at málum.
Skútur lögdu um skerjagarð,
skolar brim á flesjum.
„Siglnm brátt og siglmn fljótt.
siglnm at Islands nesjum "
Öndvegissúlur Tngólfs
allar halga landið,
halga flötjur, halga fjöll,
'calg'a jöklabandið.
•lökulsgler er oman á,
eldar undir brenna;
Áiv heljarkaldar og heitar
nt í havið renna.
Eyðkennt land og ognin góð,
*ingin eigur slíka.
hátt hevjist songur úr sálum.
TJpp í ljós, upp í Ijós!
Lívshuga langtar at málum.
"Uörður laga óg rlettar
býður bílstjóra í tugthúsið.
ífi
I gær kom Sigurbergur Elísson
bílstjóri inn í skrifstofu Morgun-
blaðsins, og hafði eftirfarandi sögu
að segja:
Jeg hefi vinnu við gistihúsið
nýia og hefi undanfarið verið að
aka sandi úr sandgryfjunni í Ár-
túnsbrekku. Síðastliðiiin mánudag
var' jeg ;i Icið inn í gryfju eftir
Stiiidi; sat í framsætinu hjá mjer
verkamaður, Kjartan Ólafsson að
nafni, og tveir aðrir verkamenn
stóðu aftan á bílnum. Jeg var
kominn inn undir Elliðaár, að
syðri bríinni og sje hvar skraut-
legur fólksflutnángsbíll kemur á
hraðri ferð á móti mjer á veg-
inum milli brúnna. Jeg ek yfir
brúna og beygi svo strax út á
vegarkantinn til vinstri og hægi
ferðina. Yegurinn er mjór þarna
Og engin leið fyrir bíla a<5 mætast.
Bjóst jeg við, að bíll sá, er á móti
mjer kom, mundi bíða þar til
jeg var kominn af þrengslunum
við brnarendann. Svo varð ekki,
heldur ekur bílHim á hraori ferð
áfram. og stöðva jeg þá alveg, en
hinn ekur áfram beint á bíl minn
og skemdi töluvert. Jeg geng íít úr
bílnum og sný mjer að komu-
manni og sje að þar sútur við stýr-
ið Hjörtur nokkur Ingþórsson, lög-
gæslumaður stjórnarinnar, en aft-
ur í situr dómsmálaráðherrann
og frú hans.
Jeg spyr Hjört hv^að hann meini
með jjessu athæfi, en hann kemur
út og fer að athuga bíl minn, og
skemdir þær sem á honum höfðu
orðið.
i sama augnabliki kemur dóms-
málaráðherrann út úr bílnum og
snýr sjer hránalega að mjer og
skipar mjer burtu með bílhm. —
¦!eg kveðst ekki mundi fara fyr
en Hjörtur hefði játað sína sök,
clla yrði lögreglan látin rannsaka
: taðinn og skera úr hver ætti sök
á árekstrinum.
'v arð dónismálaráðherrnnri þá
reiður og segir við mig með pj'osti
nnklum: „Leyfið þjer yðu- að
stöðva mig; jeg er að verða of
seiníí og verð að halda áfram."
Jeg sagði ráðherranum, að nijer
kæmi ekkert við hans ferðalag.
Slíipaði þá ráðherranii Hirti að
flytja bíl minn á sína ábyrgð, en
jeg sagði honum að bíllinn yrði
þama kyr þar til lögreglan kæmi
á staðinn, ef Hjörtur vildi ekki
játa sína sök.
Ætlaði nú dómsmálaráðherrann
gersamlega að tryllast, varð æfa-
reiður og sagði við mig: „Skamm-
ist þjer burtu; — jeg skal sjá um
að þjer fáið að komast fyrir i-jett-
inn í kvöld og að þjer verðið
settur í tugthúsið." Þetta marg-
eudurtók raðherrann og varð ó-
frýnn á að líta. Hafði hann staf
í hendi, hjelt með hendinni um
miðjan stafinn og reiddi til höggs.
Jeg ljet sem jeg heyrði ekki hót-
anir ráðherrans; en ekki veit jeg
livernig \'iðureign okkar hefði
lyktað, ef Hjörtur hefði ekki boðið
mjer sætt. Bað hann mig að koma
og tala við sig þegar jeg kæmi
aftur niður í bæinn. Fer jeg svo
upp í bílinn og ætla að bíða eftir
að fjelagi minn (Kjartan) komist
í sæti sitt; en dómsmálaráðherr-
ann beið ekki eftir því, heldur skell
ir hann hurðinni af afli á eftir
rajer svo að verkamaðurinn komst
ekki inn í bílinn. Ok jeg því næst
spölkorn austur á veginn og stöðv-
aði þar og tók Kjartan upp í bíl-
-inn og hjelt síðan upp í sand-
gryfju.
Þegar jeg kom aftur niður f bæ-
inn, sá jeg hvar bíll Hjartar stóð
fyrir utan lögreglustöðina. Jeg
fer inn á lögreglustöð og hitti þar
Hjört í samtali við yfirlögreglu-
]>jón bæjarins. Fær hann yfirlög-
regluþjóninn til þess að koma með
okkur inn að Elliðaám til þess að
mæla staðinn, þar sem áreksturinn
varð. Verkstjóri minn var og með
í þeirri för. Þegar þangað kom,
sá yfirlögregluþjónninn þegar að
jeg átti enga sök á árekstrinum, og
Hjörtur mun nú hafa fallist á að
svo væri, því hann segir mjer
að láta gera við bílinn á sinn
(ríkissjóðs?) kostnað. En dóms-
málaráðherrann hefi jeg ekki hitt
síðan og ekki hefir hann enn látið
setja mig í tugthúsið.
Molar
frá fundunum á Norður-
landi
Niðurlag.
Erlingur, Það leit ekki út fyr-
ir, að „höfuðstaður Norðurlands"
væri hreykinn af þingmannnium
sínum eftir Akureyrarfundinn. —
Það  var heldur varla von.
Erlingur hóf ræðu sína á þessa
leið: „Jeg kom nú eiginlega nestis-
laus á þennan fund. (Svo hló Er-
lingur). Jeg bjóst við, að fá hjer
nesti.   (Nú  hló   hann   dátt).   Jeg
hefi eiginlega ekkert fengið, og
hefi eiginlega ekkert að segja."
Þegar hjer var komið, var Er-
língur hættur að hlæja en flestir
aðrir byrjuðu á því. Síðan hálf-
tæmdist  salurinn.
„Það er þó gott við Erling,"
sagði fyndhm fundarmaður, „að
þegar hann talar, batnar loftið í
salnum,  því  flestir  fara  út."
Norðlingur lýsir ræðu Erlings
ágætlega. „Hann byrjaði illa. Haim
endaði illa. Og miðkaflinn var
eins."
Iiæða Erlings var talin verri en
hans er vandi. Þá er mikið sagt.
„Ef 6 menn ættu allar jarðir í
Eyjafirði, hvað mundu bændur þá
segja?'-' spurði Einar Olgeirsson
á Hrafnagilsfundinum. Var Einar
að tala um ánauð þeirra, er ynnu
hjá stærstu atvinnufyrirtækjum
landsins.
Einar svaraði sjálfur spurningu
sinni. „Frjálslyndir bændur mundu
rísa upp og hrista af sjer 'klaf-
ann".
„Já, en ef eigandmn væri nú að-
-eins einn, og er það ekki það, sem
þið viljið, að ríkið eigi allar jarðir
bæðd í Ejgafirði og annarsstaðar?"
skaut þá einn fundarmanna fram
í, „hvað mundu frjálsbomir menn
þá gera?"
Einari varð orðfall, og það er
von.
Pramsókn    og    viimudómurinn.
Eitt þeirra mála, sem þingmenti
Framsóknar eiga örðugt með að
hreinsa sig af heima í hjeraði, er
meðferð þingsins á vinnudóms-
frnmvarpinu.
Þeir hafa reynt hyert ráðið eft-
ir annað, til þess að séfa reiði
kjósenda; beitt röngum skýringum
og beinlínis vísvitandi ósannind-
um.; En „upp komast svik um
síðir," og svo hefir farið hér. —
Sjálfstæðisblöðin hafa upplýst
málið, og nú á undangengnum
fundum hefir það verið ítarlega
rætt, svo að þjóðin kann óvenju
vel skil á málinu.
Síðasta ún-æði Framsóknar
reyndi Bernharð Stefánsson á
Hrafnagilsfundimim.
„Við Framsóknarmenn 'erum
milliflokkurinn. Við verðum að
sefa öfgarnar á báða bóga. Hörð-
ust er deilan milli útge'rðarmanua
og jafnaðarmanna. Jafnaðarmenn
komu með kröfuna um rannsókn
á togarana. Við svæfðum hana. Út-
gerðarmenn komu með kröfuna um
vinnudóminn. Við svæfðum hann
líka."
Þóttist Framsókn nú hafa gert
hreint fyrir sínum dyrum. Adam
var ekki lengi í Paradís, því að
næsti ræðumaður minti á, að af 5
flutningsmönnum vinnudómsfrum-
varpsins voru 4 bændur og þar ai'
tveir Framsóknarbamdur.
Varð Bernharð fár við, sein von
er, því ])á tekur hróður Pramsókn-
ar að þverr'a, ef þeir haia ekki
annað að miklast af en að þeim
hafi tekist að „svæfa öfgarnar",
sem þeirra eigin flokksbræðnr bera
fram á þingi.
,,Sá er eldurinn heitastur". í
hinum mörgu bænda-ræðum Har-
aldar, þótti mönnum kenna mestr-
ar samúðar og hlýju, þegar Hnr-
aldur talaði um erfiðleika unga
fólksins í sveítunum á því að gift-
ast og setja bú. f kaupstöðunum
væri þetta hægara, þess vegna
stieymdi fólkið frá sveitunum til
bæjanna.
Mavonasie
og Síldarsalat með Mayon-
aise, nýkomið í lausri vigt í
Barnapeysnr
margar tegnndir
nýkomnar.
VOrahúsii
„Æ-já! þetta er alveg satt,"
stundi gamall einbúi úti í horni.
„En hvernií? er það, giftast þeir nú
allir í bæjunum?"
Mönnum varð litið á liinn lag-
Jega ræðumann,—- og sumir brostu.
Vestur-fslendingar
og heimkomaii 1930.
Deilan milli vestur-íslensku blað-
anna í Winnipeg, í sambandi við
heimkomuna 1930, harðnar stöð-
ugt. Morgunblaðið gat þess ný-
verið, að þektur íslenskur læknir
í Winnipeg, dr. Brandson, hafi birt,
brjef, er farið höfðu á milli för-
manns heimfaranefndar Þjóðrækn-
isfjelagsins og stjórnar Manitoba-
fylkis, þar sem fullyrt er, ¦ að
styrkur sá, er stjórn Manitoba
lætur af hendi til heimfararinnar,
sje veittur því skilyrði, að hann
verði notaður til þess að auglýsa
Manitoba á íslandi.
Síðan dr. Brandson birti brjef
]>essi hefir rimman í vestanblöð-
unum harðnað stórum. Hefir heim-
fararnefndin svarað árásum dr.
Brandson í „Heimskringlu" 1-
maí. Telur hún að árásirnar sjeu
sprottnar af gamalli óvild dr.
Brandsons í garð Þjóðræknisfje-
lagsins og starfsemi þess yfirleitt.
Morgunhlaðið hefir vitanlcga
engan dóm á það lagt, hvort þessi
asökun lieimfararnefndar í garð
dr. Brandson er rjettmæt, eu veit
hinsvegar að Þjóðræknisfjelagi^
hefir mörgu góðu til leiðar koniið
vestra og á þakkir skilið 'tyrix
starf sitt.
Bn sje þaS rjett, að dr. Brand-
so)i ofí þeir aðrir mætir íslending-
'ar vesfíui hafs. er ráðist hafa á
styrkbeiðni heimfararnefndar, sjcu
óvildarmenn Þjóðræknisfjelagsins,
ev oss með öllu óskiljanlegt, að
nefndin skyldi fara að gefa á sjer
annan eins höggstað, er hún ónelI"
anlega lict'ir ger't, með stjórnar-
styrknum frá. Manitobafylki. Og
hvað sem þessu líður, verður það
að tcljast með öllu óverjandi ef
nota á heimkomu Vestur-fslend-
infa 1930, til þess að reyna að "
nýja útflytjendur hjeðan.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4